Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018 20:48

Ο χαμένος δεσμός αλληλεγγύης ανάμεσα στο παλαιστινιακό και το κουρδικό κίνημα

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Εισαγωγικό σημείωμα του e la libertà

Το άρθρο της Μπουντούρ Χασσάν που μεταφράζουμε δημοσιεύτηκε δυο μέρες μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν (25 Σεπτεμβρίου 2017). Αν και έχει περάσει ένας περίπου χρόνος, το άρθρο εξεκολουθεί να είναι επίκαιρο. Τα ζητήματα που αναδεικνύει η οξυδερκής Παλαιστίνια επαναστάτρια, οι τύχες δηλαδή του κουρδικού και του παλαιστινιακού κινήματος και η ανάγκη οικοδόμησης μιας αλληλέγγύης μεταξύ τους, είναι ίσως σήμερα περισσότερο επίκαιρα, ύστερα από τις κινητοποιήσεις των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια της «Μεγάλης Πορείας για την Επιστροφή» και της βάναυσης καταστολής από το ισραηλινό κράτος, αλλά και την κατάληψη του Αφρίν από τον τουρκικό στρατό και την τεράστια απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα το κουρδικό κίνημα στη Ροζάβα από τη μπααθική δικτατορία, τους συμμάχους της και τις περιφερειακές δυνάμεις. Το άρθρο όμως της Μουντούρ Χασσάν έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, καθώς αποτελεί ένα υπόδειγμα διεθνιστικής σκέψης: τα κινήματα, μας λέει η Παλαιστίνια αγωνίστρια, μπορούν να νικήσουν μόνο μέσα από την αλληλεγγύη και τη συνεργασία μεταξύ τους, ενάντια στις κυρίαρχες δυνάμεις που προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν και να τα στρέψουν το ένα ενάντια στο άλλο. Κι αυτό μας αφορά όλους όσους και όλες όσες θέλουμε να παλαίψουμε ενάντια στην καταπίεση που βιώνουμε.

Η Μπουντούρ Χάσαν, η 28χρονη (τυφλή εκ γενετής) Παλαιστίνια επαναστάτρια, έχει γεννηθεί σε ένα χωριό της Ναζαρέτ και ζει στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, όπου σπουδάζει νομικά. Είναι ανεξάρτητη δημοσιογράφος και διαχειρίστρια του μπλογκ: قصف عشوائي - Random Shelling. Αρθρογραφεί επίσης σε πολλά σάιτ (The Electronic IntifadaMiddle East Eye κ.α.).

Στο e la libertà έχει μεταφραστεί παλιότερα το άρθρο της «Πώς με άλλαξε η συριακή επανάσταση», e la libertà, 15 Οκτωβρίου 2016. Άλλα άρθρα της στα ελληνικά: Budour Hassan, «Δε νομίζω ότι αναρχισμός και εθνική απελευθέρωση έρχονται σε αντίθεση», Εναντιοδρομίες, 4 Αυγούστου 2014. Στο μπλογκ της υπάρχει επίσης μεταφρασμένο στα ελληνικά το άρθρο «Το καφέ χρώμα: από-αποικιοποιώντας τον αναρχισμό και θέτοντας σε αμφισβήτηση την λευκή ηγεμονία», قصف عشوائي - Random Shelling, 2013.

Όπως αναφέρει η ίδια στο μπλόκ της:

«Είμαι μια θυμωμένη έγχρωμη γυναίκα, απογοητευμένη από την αριστερά και προδομένη από ανθρώπους που κάποτε είχα ονομάσει συντρόφους. Είμαι αληθινά ελεύθερος/η μόνο όταν όλα τα ανθρώπινα όντα, άνδρες και γυναίκες, είναι εξίσου ελεύθερα.” Και μέχρι τότε, με συγχωρείτε, θα απεχθάνομαι τον πολιτισμό σας και θα επιφέρω τυφλά χτυπήματα στις φιλελεύθερες αξίες σας.

Είμαι Παλαιστίνια μέχρι την αποαποικιοποίηση· Σύρια μέχρι τον θρίαμβο της επανάστασης· Σαχράουι μέχρι την απελευθέρωση· Κασμίρια μέχρι την ανεξαρτησία· Κούρδισα μέχρι την πλήρη ελευθερία και ισότητα. Είμαι Νταρφούρια στο Σουδάν, Σιίτισα στο Μπαχρέιν, Αχβάζι στο Ιράν, Ασιάτισα υπηρέτρια στο Λίβανο, παράνομη μετανάστρια στις ΗΠΑ και ιθαγενής στην Αυστραλία. Η υπόθεση κάθε καταπιεσμένου λαού, κάθε ιθαγενούς μειονότητας και κάθε μη προνομιούχας ομάδας είναι υπόθεσή μου.» قصف عشوائي - Random Shelling.

Budour Hassan

Ο χαμένος δεσμός αλληλεγγύης

Αποδοκιμάζω όλες τις μορφές εθνικισμού και πατριωτισμού. Για να επιτευχθεί γνήσια χειραφέτηση και αυτοδιάθεση, πιστεύω ότι οι καταπιεσμένοι θα πρέπει να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις πέρα από τα έθνη-κράτη και τα κλειστά σύνορα.

Αν η ιστορία των αγώνων εθνικής απελευθέρωσης μας έχει διδάξει κάτι, θα ήταν να μην εμπιστευόμαστε ποτέ την εθνική μπουρζουαζία. Μόλις επιτευχθεί η ανεξαρτησία, οι πολύ γνωστοί τρόποι εκμετάλλευσης, κυριαρχίας και αδικιών θα αναπαράγονται από τις νέες κυβερνητικές ελίτ υπό το κάλυμμα του εθνικισμού και θα προστατεύουν την κυριαρχία.

Οι εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη θα σιγήσουν για χάρη, όπως θα μας πουν, πιο πιεστικών ζητημάτων που αφορούν την ασφάλεια. Θα μας πουν ότι δεν είναι πλέον η στιγμή να αγωνιστούμε για δημόσια εκπαίδευση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, παροχές αναπηρίας και οικονομικά προσιτή στέγαση· ότι τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου, πατριαρχίας, ετεροκανονικότητας και της βίας κατά των γυναικών· ότι τώρα δεν είναι η στιγμή να επικρίνουμε την κυβέρνηση, να σταματήσουμε τη στρατιωτικοποίηση ή να διαμαρτυρηθούμε για την καταστολή, την αστυνομική βαρβαρότητα και τις επιθέσεις στις ατομικές μας ελευθερίες.

Θα μας πουν ότι τώρα είναι η στιγμή να ιδιωτικοποιήσουμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του αέρα που αναπνέουμε, που θα πλουτίσει μια μικρή ελίτ. Θα μας πουν ότι, για να προστατέψουμε τα νέα μας σύνορα, πρέπει να αγοράσουμε όπλα, περισσότερα όπλα, ακόμα περισσότερα όπλα.

Οι διακρίσεις εις βάρος εθνοτικών μειονοτήτων θα δικαιολογηθούν από μια βαθιά προσκόλληση σε παλιότερες δυσαρέσκειες και διαρκείς κύκλους αντιποίνων και καταπίεσης. Οι «από τα κάτω», οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι απροσάρμοστοι, οι ανύπαρκτοι και οι εκτός νόμου θα εξακολουθούν ως επί το πλείστον να παραμένου κάτω και μετά την ανεξαρτησία, παρά το γεγονός ότι ήταν οι πραγματικοί - αν και αόρατοι - αρχηγοί του απελευθερωτικού αγώνα.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα ή να αποδεχθούμε την ξένη κατοχή. Αυτό που σημαίνει είναι ότι πρέπει επίσης να γνωρίζουμε τους εξόφθαλμους περιορισμούς για κάθε κίνημα το οποίο επικεντρώνεται αποκλειστικά στον εθνικισμό και την κρατική υπόσταση. Πρέπει να αντισταθούμε στον εγκλωβισμό του αγώνα από αυτοδιορισμένους, διεφθαρμένους, αυταρχικούς δημαγωγούς που αποκρύπτουν την δίψα τους για εξουσία με λαϊκιστική εθνικιστική ρητορία, όχι χωρίς τις απαραίτητες ψευδείς υποσχέσεις δημοκρατίας και ευημερίας. Και πρέπει να σωθούμε από τον πόνο της απογοήτευσης προετοιμάζοντας τον εαυτό μας για μια μακρά, ίσως ακόμα πιο εξαντλητική, μάχη μετά την ανεξαρτησία.

Το Κουρδιστάν δεν θα αποτελέσει εξαίρεση. Ούτε η Παλαιστίνη, ούτε το Κασμίρ, ούτε η Δυτική Σαχάρα στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Και όμως, παρά την πλήρη επίγνωση ότι –παρά την έντονη αντίθεσή μου στο Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (KDP), παρά το γεγονός ότι ο αυταρχικός ηγέτης του Μασούντ Μπαρζανί χρησιμοποιεί εθνικιστική προπαγάνδα και εκμεταλλεύεται συλλογικές διαμαρτυρίες για την εξυπηρέτηση προσωπικών και φατριαστικών συμφερόντων και παρά τις σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με τα κίνητρά του για την κήρυξη του δημοψηφίσματος– το μόνο που θα μπορούσα είναι να είμαι αλληλέγγυα στους Κούρδους που ψήφισαν στις 25 Σεπτεμβρίου, σε αυτό που ήταν αναμφίβολα μια ιστορική ευκαιρία γι’ αυτούς.

Ήταν αδύνατο να μην συγκινηθούμε καθώς ακούγαμε Κούρδισες και Κούρδους, που μερικές απ’ αυτές και μερικοί από αυτούς επιβίωσαν από τη γενοκτονία του Άνφαλ, να εκφράζουν τη χαρά τους και να ζητούν από τον κόσμο να λάβει υπόψη και να σεβαστεί τις επιλογές τους. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω την οργή μου καθώς αντι-κουρδικές δηλώσεις και μισαλλοδοξία, αλαζονική ρητορική και απειλές εκτοξεύονταν από την Άγκυρα, την Τεχεράνη και τη Βαγδάτη. Η υποκρισία των Αράβων εθνικιστών που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία της Καταλονίας, αλλά όχι την κουρδική ανεξαρτησία είναι σοκαριστική αλλά προβλέψιμη. Παρά την υποστήριξή τους στους Κούρδους μαχητές στη μάχη για τον Κομπάνι, η έλλειψη αλληλεγγύης από τους περισσότερους Άραβες στο κουρδικό ζήτημα δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Οι Κούρδοι αισθάνονται προδομένοι και μένουν μόνοι. Όταν πολεμούν το ISIS, επαινούνται και υποστηρίζονται από τις δυτικές δυνάμεις, αλλά όταν ειρηνικά ζητούν αυτοδιάθεση, διασύρονται και καταγγέλλονται. Οι σεκταριστές γείτονές τους διαφωνούν σε πλήθος ζητημάτων, αλλά φαίνονται ενωμένοι στη δαιμονοποίηση των Κούρδων και στις προκλήσεις εναντίον τους.

Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε με την τακτική και σίγουρα δεν χρειάζεται να στηρίζετε τα κυρίαρχα κουρδικά κόμματα για να υποστηρίξετε το κουρδικό δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Μπορείτε να ασκείτε κριτική εναντίον του KDP στο Ιράκ, του Δημοκρατικού Κόμματος (PYD) στη Ροζάβα / Βόρεια Συρία ή εναντίον του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) στην Τουρκία, ενώ εξακολουθείτε να υποστηρίζετε την κουρδική απελευθέρωση και τα κουρδικά δικαιώματα. Πραγματικά, δεν είναι περίπλοκο. Ως Παλαιστίνιοι/ες, πολλοί/ές από εμάς είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι/ες στη Φατάχ, τη Χαμάς και ολόκληρη την παλαιστινιακή πολιτική τάξη ενώ εξακολουθούμε να επιμένουμε ότι η παλαιστινιακή υπόθεση δεν πρέπει να περιοριστεί σε αυτές τις δυνάμεις.

Μια εικόνα που δεν μπορούσα να σβύσω από το μυαλό μου, ωστόσο, ήταν η συνεχής αύξηση των ισραηλινών σημαιών στην πρωτεύουσα του Κουρδικού Ιράκ, το Έρμπιλ. Ενώ μπορεί να συζητηθεί η έκταση των σχέσεων μεταξύ του κράτους του Ισραήλ και της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG), η ύπαρξη αυτών των σχέσεων είναι αρκετά διαφανής. Η υποστήριξη του Ισραήλ στην ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν δεν είναι μυστικό, αν και τα κίνητρα αυτής της υποστήριξης δεν έχουν καμία σχέση με την υποστήριξη της αυτοδιάθεσης για τους καταπιεσμένους. Η πιθανότητα ομαλοποίησης των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν είναι επίσης πολύ πιθανή. Και αυτό πονάει. Αλλά αυτό που πονάει περισσότερο είναι να ακούει κανείς Κούρδους να λένε ότι «η Παλαιστίνη είναι ένα αραβικό ζήτημα, γιατί να το νοιαζόμαστε;» ή «το Ισραήλ δεν είναι εχθρός μας, αλλά μάλλον εχθρός των Αράβων».

Κάποιοι φτάνουν μέχρι και να εγκωμιάσουν το Ισραήλ ως φάρο δημοκρατίας και πλουραλισμού στη Μέση Ανατολή, απηχώντας τη Σιωνιστική προπαγάνδα, λέξη προς λέξη. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι προέρχεται από πολιτικούς και ελίτ επειδή ταιριάζει απόλυτα με την ατζέντα τους, αλλά το να ακούμε αυτά τα επιχειρήματα από το λαό του Κουρδιστάν –το να βλέπει κανείς να κρατάνε την ισραηλινή σημαία άνθρωποι που ζητούν απελευθέρωση– είναι απίστευτα απογοητευτικό. Η παλαιστινιακή υπόθεση δεν είναι απλά ένα αραβικό ζήτημα. είναι ένας αντιαποικιακός αγώνας ενάντια σε ένα εθνοκεντρικό κράτος που έχει ένα από τα ισχυρότερα στρατεύματα στον κόσμο και το οποίο απολαμβάνει την πλήρη και άνευ όρων υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό δεν είναι το μέρος για να συζητήσουμε τις μυριάδες μορφές καταπίεσης και υποδούλωσης που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων. Ούτε σκοπεύω να αρχίσω μια άλλη κουραστική σύγκριση μεταξύ της βαρβαρότητας του Ισραήλ και της βαρβαρότητας των αραβικών καθεστώτων. Στην ιδανική περίπτωση, αν είστε αφοσιωμένοι στη χειραφέτηση και απελευθέρωση της χώρας σας, θα περίμενε κανείς να υποστηρίξετε τον απελευθερωτικό αγώνα των συνανθρώπων σας που καταπιέζοται από ένα αποικιοκρατικό κράτος που έχει κυριαρχήσει πάνω τους για πάνω από 69 χρόνια. Δεν μπορείτε να φωνάζετε αζάντι ενώ υψώνετε μια σημαία που σημαίνει εθνοκάθαρση, κλοπή γης, κατοχή και λευκή υπεροχή.

Η θέση πολλών Παλαιστινίων, ιδίως της παλαιστινιακής πολιτικής ελίτ, σχετικά με το κουρδικό ζήτημα ήταν πραγματικά επαίσχυντη. Οποιαδήποτε κριτική των Κούρδων που αγκαλιάζουν το Ισραήλ θα είναι ατελής χωρίς πρώτα να καταδικάσουμε τους Παλαιστίνιους που υποστηρίζουν τα καθεστώτα που στερούν από τους Κούρδους (και τους Άραβες) τα δικαιώματά τους. Η υποστήριξη καταπιεστικών, ρατσιστικών καθεστώτων δεν δικαιολογείται ποτέ ακόμη και όταν γίνεται στο όνομα μιας πραγματιστικής πολιτικής. Οι Παλαιστίνιοι που εκθειάζουν τον Ερντογάν και συγκαλύπτουν την καταπίεση των Κούρδων από την Τουρκία ή που υποστήριξαν προηγουμένως την γενοκτονία του Σαντάμ Χουσεΐν κάνουν ένα τεράστιο ηθικό λάθος. Το ίδιο κάνουν και οι Κούρδοι που υποστηρίζουν το Ισραήλ και εξωραΐζουν τα εγκλήματα και την κατοχή του.

Σε μια κάπως λιγότερη διεστραμμένη πραγματικότητα, οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι θα έπρεπε να στέκονται δίπλα-δίπλα ενάντια σε όλες τις δυνάμεις που προσπαθούν να τους συντρίψουν. Αυτά που μας ενώνουν ως λαούς όσον αφορά την ιστορία του αγώνα, τις προσδοκίες και τις κοινές επιθυμίες για ελευθερία είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε τις παλιότερες δυσαρέσκειες και τις προκαταλήψεις και να δημιουργήσουμε έναν δεσμό αλληλεγγύης μεταξύ του παλαιστινιακού λαού και του κουρδικού λαού; Πιστεύω ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ όσο θα καθοδηγούμαστε από τον εθνικισμό και τα εθνικιστικά αισθήματα, και όχι από την καθολική δέσμευση στη δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Εν τω μεταξύ, μπορούμε να πάρουμε θάρρος από το γεγονός ότι σε αρκετές διαμαρτυρίες υπέρ της Παλαιστίνης στην Ευρώπη συμμετείχαν μερικοί Κούρδοι ακτιβιστές· και ότι σε ορισμένες εκδηλώσεις υπέρ των Κούρδων συμμετείχαν και μερικοί Παλαιστίνιοι. Είναι λίγοι και δεν είναι τόσο ορατοί ή δεν προβάλλονται τόσο όσο προβάλλονται οι Κούρδοι που εμφανίζονται να σηκώνουν τις ισραηλινές σημαίες, αλλά μας δίνουν ελπίδα. Μας δίνουν την ελπίδα ότι ίσως μια μέρα μπορούμε να φωνάξουμε με μία φωνή αζάντι και χουρίγια· ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τον διχασμό του εθνικισμού· και ότι μπορούμε να μάθουμε να δίνουμε προτεραιότητα στην αλληλεγγύη έναντι των εθνοτικών παραπόνων.

 

 

Μετάφραση: e la libertà

 

 

 

Budour Hassan, «The Missing Bond of Solidarity», قصف عشوائي Random Shelling, 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 05 Αυγούστου 2018 16:45
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.