Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018 19:33

Ο Τραμπ αφήνει τη Συρία: περί «αλλαγής καθεστώτος» και άλλων παραμυθιών

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Michael Karadjis

Ο Τραμπ αφήνει τη Συρία: περί «αλλαγής καθεστώτος» και άλλων παραμυθιών

Η ξαφνική απόφαση του Τραμπ για την απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία είναι ένα πράσινο φως τόσο για τον Σύριο τύραννο Μπασάρ Ασάντ όσο και για τον Τούρκο ηγεμόνα Ερντογάν για να κινηθούν στο βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας που ελέγχεται επί του παρόντος από τις (μέχρι πρόσφατα) υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) στις οποίες ηγούνται οι Κούρδοι και βέβαια επίσης ένα νεύμα προς τον μεγάλο σύμμαχο τόσο του Άσαντ όσο και του Ερντογάν, τους φίλους του Τραμπ στη Ρωσία, οι οποίοι, φυσικά, εξήραν την απόφαση του Τραμπ1. Φυσικά, μια αμερικανική προδοσία των Κούρδων συμμάχων τους ήταν πάντα ζήτημα χρόνου.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ οι Κούρδοι και άλλες πληθυσμιακές ομάδες που ζουν στα βορειοανατολικά θα είναι η κύρια ομάδα θυμάτων, δεν πρέπει να παραβλεφθεί πως η αποχώρηση των ΗΠΑ θα παραδώσει επίσης δεκάδες χιλιάδες Σύριους πρόσφυγες στο στρατόπεδο Ρούκμπαν στα σύνορα με την Ιορδανία οι οποίοι επίσης διατρέχουν άμεσο κίνδυνο κατάκτησης από τους ασαντιστές, ειδικά καθώς η Ιορδανία αρνείται να τους δεχτεί. Η αμερικανική βάση στο αλ-Τανφ, όπου οι ΗΠΑ είχαν εξοπλίσει μερικές πρώην ανταρτικές ομάδες για την καταπολέμηση του ISIS, πρόσφερε κάποια προστασία στους κατοίκους των στρατοπέδων, αν και οι ΗΠΑ και η Ιορδανία δεν ήταν καλύτερες στην παροχή τροφίμων από ό,τι το καθεστώς Άσαντ2, το οποίο εφάρμοζε την τακτική της μακρόχρονης πολιορκίας λιμοκτονίας.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ουσιαστικά κανένα σχόλιο από οποιαδήποτε πλευρά δεν είχε τίποτα να πει για το καθεστώς Άσαντ. Για παράδειγμα το editorial της Washington Post, δεν αναφέρει τίποτα. Φυσικά, ολόκληρο το ζήτημα του Άσαντ ήταν πάντα άσχετο με το ζήτημα αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραμείνουν ή θα εγκαταλείψουν τη Συρία.

Υποθέτω ότι δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η διαταγή του Τραμπ για απόσυρση έρχεται λίγες μέρες αφού ο ειδικός απεσταλμένος του στη Συρία, ο Τζιμ Τζέφρι, δήλωσε ότι ενώ οι ΗΠΑ θέλουν να δουν ένα καθεστώς στη Δαμασκό που να είναι «ουσιαστικά διαφορετικό», «δεν είναι η αλλαγή καθεστώτος» αυτό που επιδιώκουν οι ΗΠΑ, «δεν προσπαθούμε να απαλλαγούμε από τον Άσαντ»3.

Ωστόσο, λέω «υποθέτω» επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι δεν προσπαθούν να απαλλαγούν από τον Άσαντ ή να πραγματοποιήσουν αλλαγή καθεστώτος. Αυτές οι δηλώσεις συνεχίζονται εδώ και χρόνια (ειδικά επί Τραμπ, αλλά και πιο πριν). Φυσικά, ακόμη και πριν ξεκινήσουν οι ηγέτες των Η.Π.Α. να το δηλώνουν ανοιχτά, «η απομάκρυνση του Άσαντ» δεν ήταν ποτέ η αμερικανική πολιτική σε οποιαδήποτε στιγμή, αυτό ήταν πάντα αποκυήματα της φαντασίας της εναλλακτικής αριστεράς και της ακροδεξιάς, αλλά ας επικεντρωθούμε μόνο στις ανοικτές δηλώσεις, επειδή το περίεργο είναι ότι σε κάθε τέτοια περίπτωση τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξέπεμπαν τα ίδια λόγια «έκπληξης» και «αντιστροφής της πολιτικής» και ότι οι ΗΠΑ δεν εστιάζουν «πλέον»(!) στην «αλλαγή καθεστώτος» (αναρωτιέμαι πόσες πολλές φορές δεν μπορείς να κάνεις «πλέον» κάτι που ήδη δεν έκανες «πλέον»;).

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα:

Το 2016, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ «δεν επιδιώκουν την ονομαζόμενη αλλαγή καθεστώτος όπως είναι γνωστό στη Συρία», ο υπουργός Εξωτερικών του Ομπάμα, Τζον Κέρι, πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία βλέπουν τη σύγκρουση «βασικά πολύ παρόμοια»4.

Τον Μάρτιο του 2017, η εκπρόσωπος του Τραμπ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλεϊ, παρά τη δική της τάση να εξαπολύει ρητορική επίθεση εναντίον του Άσαντ, δήλωσε ότι η διοίκηση Τραμπ «δεν ήταν πλέον» επικεντρωμένη στην ανατροπή του Άσαντ5 «όπως ήταν η προηγούμενη διοίκηση».

Τον ίδιο μήνα, ο Σον Σπάισερ, γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου, σημείωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ουσιαστικές προτεραιότητες στη Συρία και το Ιράκ και έχουμε καταστήσει σαφές ότι ο πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας, και ιδίως η ήττα του ISIS, βρίσκονται πρωτίστως μεταξύ αυτών των προτεραιοτήτων. Όσον αφορά τον Άσαντ6, υπάρχει μια πολιτική πραγματικότητα που πρέπει να δεχτούμε.»

Τον Ιούλιο του 2017, ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον διευκρίνισε ότι ο μόνος πόλεμος στη Συρία είναι με τον ISIS7, ότι το μέλλον του Άσαντ είναι ζήτημα της Ρωσίας8 και ουσιαστικά καλούσε τους συμμάχους του καθεστώτος: «Καλούμε όλα τα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της συριακής κυβέρνησης και των συμμάχων της, τις Δυνάμεις της Συριακής αντιπολίτευσης και τις δυνάμεις του Συνασπισμού που διεξάγουν τη μάχη για να νικήσουν το ISIS, να αποφύγουν τη σύγκρουση μεταξύ τους...9»

Μετά την μοναδική επίθεση των ΗΠΑ σε μιά άδεια αεροπορική βάση του Άσαντ ύστερα από την τρομακτική επίθεση του Άσαντ με χημικά όπλα στο Χαν Σεϊχούν στο Ιντλίμπ, ο Αμερικανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Χ.Ρ. ΜακΜάστερ διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία ανησυχία για το γεγονός ότι η βάση χρησιμοποιήθηκε για να βομβαρδιστούν Σύριοι και πάλι την επόμενη ημέρα, επειδή το πλήγμα στις στρατιωτικές ικανότητες του Άσαντ δεν ήταν ο στόχος της επίθεσης. και απέχοντας πολύ από την «αλλαγής του καθεστώτος», οι ΗΠΑ επιθυμούσαν μια «αλλαγή στη φύση του καθεστώτος Άσαντ και κυρίως στη συμπεριφορά του»10 (σημείωση: όχι αλλαγή στη φύση του καθεστώτος, αλλά αλλαγή στη φύση του καθεστώτος Άσαντ].

Η ομιλία του πρώην υπουργού Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον τον Ιανουάριο του 201811 επικεντρώθηκε στην υποστήριξη της διαδικασίας της Γενεύης για μια «πολιτική λύση», αλλά τώρα οι ΗΠΑ δεν περιμένουν πλέον από τον Άσαντ να παραιτηθεί στην αρχή μιας μεταβατικής φάσης, όπως ο πρώιμος Ομπάμα ή ακόμα και στην τέλος της, όπως ο όψιμος Ομπάμα. Μάλλον, η αμερικανική πολιτική ήταν να περιμένει το ενδεχόμενο «ελεύθερων εκλογών» κάτω από τον Άσαντ: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι οι ελεύθερες και διαφανείς εκλογές... θα οδηγήσουν στη μόνιμη αποχώρηση του Άσαντ και της οικογένειάς του από την εξουσία. Αυτή η διαδικασία θα χρειαστεί χρόνο και παροτρύνουμε να υπάρξει υπομονή για την αποχώρηση του Άσαντ και τη δημιουργία νέας ηγεσίας.»

Ακόμη και πριν από την πιο πρόσφατη και πιο κραυγαλέα δήλωσή του, ο Τζέφρι είχε ήδη κάνει παρόμοια δήλωση στην ομιλία του στις 29 Νοεμβρίου στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων για τη Συρία, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ δεσμεύθηκαν σε μια πολιτική διαδικασία που «θα αλλάξει τη φύση και συμπεριφορά της συριακής κυβέρνησης... αυτό δεν είναι αλλαγή καθεστώτος, αυτό δεν έχει σχέση με πρόσωπα»12.

Να μείνουμε ή να φύγουμε; Διαφωνία εντός της αμερικανικής άρχουσας τάξης

Να επισημάνουμε ότι η άφιξη του Τζέφρι στα μέσα του χρόνου είχε ευρέως προαναγγελθεί ως «σκλήρυνση» της στάσης του καθεστώτος του Τραμπ απέναντι στον Άσαντ. Στην πραγματικότητα, είχε να κάνει μόνο με το Ιράν. Και ήταν σε πλήρη συμφωνία με την άποψη του Ισραήλ, και τώρα των κρατών του Κόλπου για το διαχωρισμό του Ασαντ από το Ιράν, βασιζόμενη περισσότερο στον άλλο βασικό σύμμαχο του Άσαντ, τη Ρωσία.

Και δεν είναι μόνο η ιδιοσυγκρασία του Τραμπ, αλλά και ο ορθολογιστικός Τζέφρι, που προωθεί αυτή τη γραμμή της Ρωσίας. Όσον αφορά τη αλλαγή της «συμπεριφοράς», το μεγάλο άγχος του Τζέφρι ήταν για την απομάκρυνση όλων των «ιρανικών» δυνάμεων από τη Συρία, οι οποίες έκρινε ότι απειλούν τους «φίλους μας στην περιοχή, κυρίως το Ισραήλ». Ανίθετα ο Τζέφερι ανέφερε ότι «Αν και οι στόχοι οι δικοί μας και της Ρωσίας δεν είναι ευθυγραμμισμένοι, επιδιώκουμε κοινό έδαφος με τη Ρωσία για να επιλύσουμε τη σύγκρουση στη Συρία»13 και κάλεσε τη Ρωσία να «ενώσει τις προσπάθειές της για την αντιμετώπιση των αποσταθεροποιητικών ενεργειών και της επιρροής του Ιράν στη Συρία για την απομάκρυνση όλων των ιρανικών δυνάμεων από τη χώρα.»

Πράγματι, η πιο δυνατή αντιιρανική φωνή, ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζον Μπόλτον, πάντοτε αντιτάσσονταν στην απομάκρυνση του Άσαντ14, πιστεύοντας ότι αυτό θα οδηγούσε στην ανάληψη της εξουσίας από την «αλ-Κάιντα». Ως εκ τούτου, εκείνοι στο Πεντάγωνο και στις δυνάμεις ασφάλειας που αντιτίθενται στην απόσυρση, δεν αντιτίθενται επειδή θέλουν να παραμείνουν για να «ανατρέψουν τον Άσαντ», μια απολύτως γελοία ιδέα που κανένας από αυτούς δεν πρότεινε ποτέ. Αντίθετα, θέλουν να παραμείνουν ως ένα ανάχωμα στην ιρανική επιρροή.

Μεγάλο μέρος των σχολίων αναφέρουν ότι ο Τραμπ είναι ένας προδότης για τα «συμφέροντα των ΗΠΑ», ξεπουλώντας τα τόσο στο Ιράν όσο και στη Ρωσία με την απόσυρση. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι λάθος και για τις δύο πλευρές. Υπάρχει επίσης η κατηγορία ότι ξεπουλά τους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ, το YPG/SDF, ενώ αυτοί που είναι υπέρ της παραμονής θέλουν να τιμήσουν τις δεσμεύσεις τους προς τους συμμάχους. Εντούτοις, αυτοί που είναι υπέρ της παραμονής (τόσο ο Μπόλτον όσο και ο υπουργός Πομπέο θεωρούνται ότι ανήκουν σε αυτό το στρατόπεδο) δεν ενδιαφέρονται περισσότερο για τους Κούρδους ή για οποιονδήποτε άλλον απ' όσο ο Τραμπ, αλλά θέλουν να κάνουν πρώτα τη συμφωνία τους με τους Ρωσία/Άσαντ: εξασφαλίζοντας ότι οι δυνάμεις υπό την ηγεσία του Ιράν θα εκδιωχθούν από τη Συρία, με αντάλλαγμα να επιτρέψουν οι ΗΠΑ στον Άσαντ να ανακαταλάβει τη βορειοανατολική Συρία. Μια συμφωνία «Κούρδοι για το Ιράν», παρόμοια με τη συμφωνία ΗΠΑ-Ισραήλ με τον Άσαντ, «αντάρτες για το Ιράν» στο νότο. Όπως αναφέρει ο Τζέφρι, αυτή η συμφωνία περιλαμβάνει τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ δεν έχουν βρεθεί ποτέ σε κανένα στάδιο της σύγκρουσης να έχουν ως στόχο την απομάκρυνση της Ρωσίας από την ηγετική της θέση στη Συρία.

Ο Τραμπ, αντίθετα, κάνει ένα άλμα προς τα μπροστά. Ναι, η Ρωσία, ο Άσαντ και ο Ερντογάν μπορούν να καταβροχθίσουν τα βορειοανατολικά, βασιζόμενος σε μια αντίληψη που έχει για τη Ρωσία (όπως και το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία) ότι η ίδια η αντιπαλότητα της Ρωσίας με το Ιράν στη Συρία θα οδηγήσει σε ρωσικό τείχος ενάντια στην ιρανική επιρροή. Και ότι ένα περισσότερο σταθεροποιημένο καθεστώς Άσαντ έχει όλο και λιγότερη ανάγκη από τον αποσταθεροποιητικό όχλο που υποστηρίζεται από το Ιράν. Και στο βαθμό που η Ρωσία δεν είναι αρκετά ισχυρή για να το κάνει αυτό μόνη της, το Ισραήλ απειλεί με τις επιθέσεις του τις φιλοϊρανικές δυνάμεις στη Συρία. Η τρέχουσα επίσκεψη Ρώσων γερουσιαστών στο Ισραήλ για να συζητηθεί ο «κοινός αγώνας κατά της τρομοκρατίας»15 φαίνεται να αποτελεί μέρος αυτής της ίδιας διαδικασίας.

Φυσικά, υπάρχει και το ζήτημα του κατά πόσον το ISIS έχει ή όχι ηττηθεί, όπως υποστηρίζει ο Τραμπ. Πολλά σχόλια λένε ότι δεν είναι έτσι, ότι ο Τραμπ επιτρέπει στο ISIS να επιστρέψει. Στην πραγματικότητα, η συμμαχία των ΗΠΑ-SDF οδήγησε το ISIS σχεδόν εξ ολοκλήρου εκτός της Συρίας, εκτός από έναν μικρό θύλακα. Ο Τραμπ ανέφερε πάντα ότι ο μόνος λόγος που έπρεπε να είναι στη Συρία ήταν για να νικήσει το ISIS και αυτό είναι σωστό σε μεγάλο βαθμό. Επιπλέον, δεν υπάρχει άλλη νομιμοποίηση για να είναι οι ΗΠΑ στη Συρία. Αναγγέλλοντας την απόσυρση, ο Τραμπ έγραψε στο τουίτερ ότι «η Ρωσία, το Ιράν, η Συρία και άλλοι είναι ο τοπικός εχθρός του ISIS. Εμείς κάναμε εκεί την (sic) δουλειά μας.» Ενώ κάποιοι μπορεί να το ερμηνεύσουν με συνωμοσιολογικούς όρους, ότι θέλει να τους καθηλώσει στον πόλεμο ενάντια στο ISIS, η υποδοχή της ανακοίνωσης από τη Ρωσίας ανατρέπει αυτήν την ερμηνεία. Αυτό που θέλει να πει ο Τραμπ είναι ότι ο Άσαντ έχει τώρα το πράσινο φως για να καταλάβει την υπόλοιπη περιοχή του Ντέιρ εζ-Ζορ από τις SDF, προκειμένου το καθεστώς του να ολοκληρώσει εκεί την «πάλη ενάντια στο ISIS», δηλαδή να εδραιώσει τη νικηφόρα αντεπανάσταση του πάνω στη Συρία.

Δορυφοροποίηση και προδοσία

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι SDF έχουν προδοθεί από τον Τραμπ όπως τελικά θα γινόταν και από αυτούς που ήταν υπέρ της παραμονής. Υπάρχει μια πιθανότητα, ωστόσο, οι SDF να ακολουθήσουν την ίδια πορεία. Η βάση της συμμαχίας των ΗΠΑ-SDF εναντίον του ISIS ήταν ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι SDF είχαν μια ουδέτερη πολιτική απέναντι στον κύριο πόλεμο στη Συρία, μεταξύ του καθεστώτος Άσαντ και των ανταρτών. Εάν οι ΗΠΑ μπορούν να αποδεχτούν τον Άσαντ, μπορεί να το κάνουν και οι SDF. Ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά στο συσχετισμό δύναμης εδώ. Ενώ η ηγεσία των SDF έχει κάνει κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, το πιθανότερο είναι ότι θα πάρει λίγα ανταλλάγματα. Ο Άσαντ είναι ισχυρός τώρα, έχοντας νικήσει σε μεγάλο βαθμό την αντιπολίτευση. Επομένως, το καθεστώς του δεν έχει κανένα λόγο να αποδεχτεί τίποτα. Ο Άσαντ μπορεί προσωρινά να κάνει μια συμφωνία με τις SDF για να αποτρέψει την Τουρκία (ο Ασαντ είναι λιγότερο ενθουσιασμένος με τον Ερντογάν απ' ότι οι σύμμαχοί του η Ρωσία και το Ιράν), αλλά οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας συμμαχίας θα συνεπάγονται έναν τέτοιο ολοκληρωτικό περιορισμό της αυτονομίας σε φύλο συκής, που οι SDF δεν μπορούν να συμφωνήσουν, χωρίς να διαλύσουν την υπόθεσή τους.

Θα πρέπει να υπάρξει υποστήριξη τόσο για τις SDF όσο και για τον κουρδικό πληθυσμό απέναντι στην επικείμενη επίθεση Ερντογάν/Άσαντ. Ωστόσο, οι υποστηρικτές του σχεδίου των SDF πρέπει να λάβουν υπόψη τις ιστορικές προδοσίες της ηγεσίας των YPG/SDF, οι οποίες απέκοψαν τους κουρδικούς πληθυσμούς από την υπόλοιπη επαναστατική διαδικασία και μερικές φορές επιτέθηκαν άμεσα στην επανάσταση σε συνεργασία με τον Άσαντ και τη Ρωσία, ειδικά κατά τη διάρκεια της υποστηριζόμενης από την ρωσική αεροπορία επίθεσης των SDF εναντίον των ανταρτών στις περιοχές του βόρειου Χαλεπιού/Ταλ Ριφάατ, περιοχές με αραβική πλειοψηφία, στις αρχές του 2016 και την επακόλουθη βοήθεια τους στην τελική επίθεση του Άσαντ στο Χαλέπι που βρισκόταν υπό των έλεγχο των ανταρτών.

Αυτές οι κοντόφθαλμες πολιτικές (για να το πω ήπια!) οδήγησαν στην απομόνωση των SDF και του κουρδικού λαού στην ώρα της ανάγκης. Για παράδειγμα, πολλά από τα αντάρτικα στρατεύματα που συμμετείχαν στην αιματηρή εισβολή στο κουρδικό Αφρίν (Επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας») στις αρχές του έτους ήταν πρώην κάτοικοι της περιοχής Ταλ Ριφάατ, οι οποίοι είχαν ξεριζωθεί στην υποστηριζόμενη από τη Ρωσία εκδοχή του «Κλάδου Ελαίας» των SDF δύο χρόνια νωρίτερα.

Αυτό έχει οδηγήσει τώρα σε υποσχέσεις ανταρτών για συμμετοχής στην απειλούμενη τουρκική εισβολή στα βορειοανατολικά. Ενώ μπορεί να υπάρχουν ορισμένες περιοχές αραβικής πλειοψηφίας που καλωσορίζουν μια είσοδο του FSA – κάτι που δεν μπορεί να προσδιοριστεί απλώς από την εθνική σύνθεση, αλλά μόνο αν δούμε απόπειρες εξεγέρσης εναντίον των αρχών της Ροζάβαστις περισσότερες περιοχές είναι πιθανό ότι θα υπάρξει αντίσταση στην εισβολή αυτή, μετατρέποντας όσες ομάδες ανταρτών συμμετέχουν σε στρατό κατοχής, όπως στο Αφρίν. Αυτό θα συμβεί κυρίως εάν η Τουρκία και οι τυχόν αντάρτες σύμμαχοί της εισβάλουν στις περιφέρειες με πραγματική κουρδική πλειοψηφία.

Το γεγονός ότι οι SDF έχουν κάνει το ίδιο δεν έχει σημασία. Χρόνια αιματηρής αντεπανάστασης από ένα κυρίαρχο καθεστώς ολοκληρωτικά στρατιωτικό, υποστηριζόμενο από μαζική ξένη επέμβαση και με διεθνή αδιαφορία από την άλλη, έχει μετατρέψει εν μέρει σε πληρεξούσιους-δορυφόρους τις κυριότερες αραβικές και κουρδικές ηγεσίες. Μπορεί συχνά να φαινόταν ότι δεν είχαν «καμία επιλογή» και είναι πολύ δύσκολο να τους κατακρίνουμε από μακριά. Πραγματικά, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους αντάρτες για τη συμμαχία τους με την Τουρκία όταν η Τουρκία ήταν σχεδόν η μόνη χώρα στον κόσμο που ήταν πρόθυμη να παράσχει κάποια υποστήριξη στους ανθρώπους που βρίσκονταν αντιμέτωποι με τη γενοκτονία, μαζί με 3,7 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες, τον μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει το SDF για τη συμμαχία με τις ΗΠΑ ενάντια σε έναν τόσο τερατώδη εχθρό όπως το ISIS, κυρίως όταν ήταν αντιμέτωποι με τον αφανισμό στο Κομπάνι;

Ωστόσο, η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι η διαίρεση που προέκυψε μεταξύ του αραβικού και του κουρδικού πληθυσμού που βρίσκονται εκτός του ελέγχου των ασαντιστών είναι η αναγγελία θανάτου και για τους δύο, οδηγώντας τους σε περαιτέρω εξάρτηση και την απειλή εγκατάλειψης από τα ξένα συμφέροντα, προς όφελος μόνο του καθεστώτος.

Επιπλέον, είναι απίθανο ότι ο Πούτιν και ο Ασαντ θα δώσουν στον Ερντογάν το πράσινο φως για να επιτεθούν στις SDF στη βορειοανατολική Συρία χωρίς κάποιο αντάλλαγμα στα βορειοδυτικά, δηλαδή στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες μείζονα περιοχή του Ιντλίμπ. Πιθανότατα όλα αυτά όχι ακόμα – ούτε η Τουρκία ούτε η Δύση μπορούν να συμφωνήσουν σε μια συνολική ανάκαμψη του Άσαντ που θα στείλει εκατοντάδες χιλιάδες περισσότερους πρόσφυγες πέρα από τα σύνορα – αλλά πιθανόν να επιτρέψουν στον Άσαντ να καταβροχθίσει αρκετό από το νότιο Ιντλίμπ για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των κύριων αρτηριών μεταξύ του Χαλεπιού και της Λατάκιας, που θα σήμαινε την εξάλειψη ορισμένων βασικών επαναστατικών κέντρων. Θα ήταν η απόλυτη ειρωνεία να δούμε στρατεύματα ανταρτών (ή πρώην ανταρτών) να επιτίθενται στις SDF στα βορειοανατολικά ως μέρος μιας τουρκικής επιχείρησης, ενώ ο Άσαντ και η Ρωσία κόβουν περισσότερες φέτες από το τελευταίο τμήμα της ελεύθερης Συρίας στα βορειοδυτικά.

Η χρεωκοπία του «αντιιμπεριαλισμού»

Είναι κάπως σουρεαλιστικό να βλέπεις αμέτρητους «αντιιμπεριαλιστές» να καταγγέλλουν την «προδοσία» των Κούρδων στην Τουρκία (τείνουν να μην φωνάζουν τόσο δυνατά για την προδοσία τους στον Άσαντ), ενώ άλλοι «αντιιμπεριαλιστές» επικροτούν την κίνηση του Τραμπ16 ως βήμα προς κάτι που αποκαλούν «ειρηνευτική διαδικασία». Πώς εξηγείται μια τέτοια ασυμφωνία;

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 8 χρόνων, η μανιχαϊκή εκδοχή του «αντι-ιμπεριαλισμού», που εξαπολύθηκε από μια σύγκλιση της εναλλακτικής αριστεράς με την ακροδεξιά, έδωσε υποστήριξη σε έναν αντιδραστικό γενοκτονικό τύραννο, που καταστρέφει ολόκληρη τη χώρα του για να συνθλίψει μια λαϊκή εξέγερση στον ψεύτικο βωμό της αντίθεσης στην «υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αλλαγή καθεστώτος» και άλλα παρόμοια.

Το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ καμία επιχείρηση «αλλαγής καθεστώτος» από τις ΗΠΑ ήταν άνευ σημασίας, όπως και τα περισσότερα γεγονότα. Ενώ οι SDF με επικεφαλής τους Κούρδους έχουν δεχτεί για πάνω από 4 χρόνια αμερικανική αεροπορική ενίσχυση στις υπηρεσίες τους, η οποία έχει σκοτώσει χιλιάδες πολίτες, ενώ οι Σύριοι επαναστάτες δεν έλαβαν ποτέ τέτοια στήριξη (στην πραγματικότητα, αρκετοί βομβαρδίστηκαν από αμερικανικά αεροπλάνα)· ενώ οι SDF είχαν ευλογηθεί με την υποστήριξη χιλιάδων αμερικανικών στρατευμάτων (τα οποία τώρα απομακρύνονται), ποτέ δεν υπήρξε κανένα αμερικανικό στράτευμα για την υποστήριξη των αντάρτων· ενώ υπάρχουν δώδεκα περίπου αμερικανικές βάσεις στη Ροζάβα που ελέγχεται από τις SDF, δεν υπάρχει ούτε μία σε καμία ζώνη ελεγχόμενη από τους αντάρτες· ενώ οι ΗΠΑ εξασφάλισαν ότι βασικά κουρδικά κέντρα, όπως το Κομπάνι, δεν έπεσαν, δεν υπήρξε κανένα ελεγχόμενο από τους αντάρτες κέντρο που να δέχτηκε επίθεση είτε από τον Άσαντ είτε ακόμα και από το ISIS και το οποίο να δέχτηκε ποτέ μια τέτοια υποστήριξη. Ωστόσο, για τους περισσότερους «αντιιμπεριαλιστές», οι αντάρτες εξακολουθούν να είναι οι «πληρεξούσιοι των Αμερικανών» ενώ οι SDF ήταν γενναίοι «αντιιμπεριαλιστές» μαχητές. Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πώς ήταν δυνατό να αντιστραφεί η πραγματικότητα με έναν τέτοιο συνολικό τρόπο. Εν μέρει, μεταξύ άλλων ψυχολογικών κινήτρων, να έχει ίσως να κάνει με τη σύνδεση του YPG με το ΡΚΚ της Τουρκίας, δεδομένης μιας αρχαίας αντιιμπεριαλιστικής ιστορίας από άλλη εποχή.

Τι θα πουν στη συνέχεια όταν οι ΗΠΑ αποσυρθούν; Θα δοξάσουν το τέλος της «ιμπεριαλιστικής παρέμβασης»; Ή θα διαμαρτυρθούν για την προδοσία των Κούρδων, που σημαίνει ίσως ότι η «αμερικανική παρέμβαση» που προκαλεί τρόμο θα πρέπει να συνεχιστεί; Πόσο ειρωνικό είναι ότι συχνά (βέβαια, όχι πάντα) οι ίδιοι άνθρωποι προσπαθούν να πουν και τα δύο πράγματα. Όμως, ενώ υπάρχουν πολλοί συγχυσμένοι άνθρωποι που είναι εναντίον του Άσαντ αλλά έχουν κολλήσει σε αυτό το ζήτημα, σε πάρα πολλές περιπτώσεις, αυτός ο «αντιιμπεριαλισμός» περιλάμβανε εκείνους που ήθελαν να είναι «αντιιμπεριαλιστές», αρκεί αυτό να σήμαινε τον τερματισμό της εξέγερσης του συριακού λαού και την υποστήριξη της πιο τυραννικής ολιγαρχικής δικτατορίας του 21ου αιώνα. Οποιαδήποτε μικροσκοπική υπόδειξη υποστήριξης των ΗΠΑ προς τους αντάρτες καταγγέλθηκε ως απόδειξη «αλλαγής καθεστώτος». Ωστόσο, μόλις κατέστη σαφές ότι οι ΗΠΑ είδαν ως τον βασικό σύμμαχό τους στη Συρία τις SDF, πολλοί σώπασαν. Τέσσερα χρόνια μαζικών βομβιστικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο ISIS (και επίσης στη Νούσρα και μερικές φορές ακόμη και στους αντάρτες), που σκότωσαν περίπου μεταξύ 4.800 και 13.500 αμάχους17, συνάντησαν σε μεγάλο βαθμό την αμήχανη σιωπή του «αντιπολεμικού» κινήματος σε όλο τον κόσμο, ενώ η αφηρημένη φόρμουλα της «αντίθεσης στην αμερικανική επέμβαση» εξακολούθησε να παραμένει στο συρτάρι σε περίπτωση που χρειαζόταν να ξεσκονιστεί περιστασιακά, για τις διαμαρτυρίες για την περιττή και μοναδική επίθεση των ΗΠΑ σε κάποια άδεια αεροπορική βάση του Άσαντ, που δεν σκότωσε κανένα, όταν ο Άσαντ επιδίδονταν σε χημικό πόλεμο.

Τις τελευταίες εβδομάδες και μήνες, η αεροπορική τρομοκρατία των ΗΠΑ αυξάνεται. Στα μέσα Δεκεμβρίου, οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ χτύπησαν ένα τζαμί στη Συρία18, σκοτώνοντας 17 άτομα. Η απάντηση; Εκκωφαντική σιωπή. Μεταξύ της τρομοκρατίας των ΗΠΑ από τον ουρανό και ενός τερατώδους καθεστώτος όπως του ISIS, είναι καλύτερα να παραδεχτείτε ότι υπάρχει ένα ηθικό δίλημμα, αντί να είσαστε τόσο σίγουροι ότι είστε «κατά της επέμβασης», ειδικά όταν οι περισσότεροι δεν είστε καθόλου αντίθετοι. Και πρέπει επίσης να είστε συνεπείς σε σχέση με τη φανταστική, και ποτέ πραγματική, «απειλή» της αμερικανικής επέμβασης εναντίον του Άσαντ, του οποίου το καθεστώς σκότωσε περίπου 100 φορές περισσότερους ανθρώπους από ό,τι μπόρεσε να καταφέρει το ISIS και να παραδεχτείτε ότι ο κύριος ρόλος της συγκεκριμένης εκδοχής του «αντιιμπεριαλισμού» - η αντι-αλληλεγγύη - τα τελευταία 8 χρόνια ήταν αυτός της προδοσίας του συριακού λαού.

Δεν υπάρχει προοδευτική πλευρά στην αντιπαράθεση μέσα στους αμερικάνικους ιμπεριαλιστικούς κύκλους μεταξύ της παραμονής στη Συρία ή της εγκατάλειψης της Συρίας. Σε αυτήν την περίπτωση, η απόσυρση του Τραμπ γίνεται για εντελώς αντιδραστικούς λόγους.

Μετάφραση: e la libertà

Michael Karadjis, «Trump leaves Syria: On ‘regime change’ and other tall stories», Syrian Revolution Commentary and Analysis, 21 Δεκεμβρίου 2018

Σημειώσεις

1 Chris Mills Rodrigo, «Russia praises US decision to pull troops out of Syria», The Hill, 19 Δεκεμβρίου 2018

2 Roy Gutman, Kimberly Dozier, «Russia Starved People in a U.S.-Controlled Corner of Syria, and Trump Let It Happen», The Daily Beast, 13 Νοεμβρίου 2018

3 «US wants change in regime but not regime change in Syria, envoy says», The National, 18 Δεκεμβρίου 2018

4 «FAIR serves up more lies on Syria», Countervortex, 21 Σεπτεμβρίου 2015

5 Michelle Nichols, «U.S. priority on Syria no longer focused on ‘getting Assad out’: Haley», Reuters, 30 Μαρτίου 2017

6 Michael R. Gordon, «White House Accepts ‘Political Reality’ of Assad’s Grip on Power in Syria», New York Times, 31 Μαρτίου 2017

7 «Statement From Secretary of State Rex W. Tillerson on the Current Situation in Syria», U.S. Department of State

8 Colum Lynch, Robbie Gramer, «Tillerson Ready to Let Russia Decide Assad’s Fate», Foreign Policy, 3 Ιουλίου 2017

9 «Statement From Secretary of State Rex W. Tillerson on the Current Situation in Syria», U.S. Department of State

10 Colin Wilhelm, «McMaster: U.S. eager for regime change in Syria», Politico, 9 Απριλίου 2017

12 «Subcommittee Hearing: U.S. Policy Toward Syria (Part II) (EventID=108766)», Youtube, 29 Νοεμβρίου 2018

13 James F. Jeffrey, «U.S. Policy Toward Syria (Part II)», 29 Νοεμβρίου 2018

14 John Glaser, «John Bolton: Forget Syria, Pursue Regime Change in Iran», AntiWar.blog, 6 Μαΐου 2014

15 Jonathan Lis, «Russian Senators Visit Israel to Discuss Joint Struggle Against Terrorism», Haaretz, 19 Δεκεμβρίου 2018

16 «CODEPINK Applauds Trump’s Decision on Syria Withdrawal», CodePink, 19 Δεκεμβρίου 2018

17 «Air wars US-led Coalition in Iraq & Syria», AirWars

18 «Ramah Kudaimi», Twitter, 16 Δεκεμβρίου 2018

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2018 14:28
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.