Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019 14:11

Νέος κύκλος βίας εναντίον αριστερών φοιτητών και περιοδικών στο Ιράν

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Sina Zekavat

Νέος κύκλος βίας εναντίον αριστερών φοιτητών και περιοδικών στο Ιράν: Λευτεριά στους συντάκτες του Γκαμ

Καθώς ένα νέο κύμα πανεθνικών εργατικών απεργιών αναπτύσσεται στο Ιράν, οι αριστεροί/ές φοιτητές/ριες εξακολουθουν να διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην εκλαΐκευση της φωνής και των διακδικήσεων των καταπιεσμένων εργατών/τριών. Οι φοιτητές βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της αμφισβήτησης των επιβαλλόμενων από το κράτος άκαμπτων σχέσεων μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας, που διαχωρίζουν την μεσαία τάξη των πόλεων από τις ιστορικά συστηματικά λεηλατημένες, κατοικούμενες από εθνικές μειονότητες και υπανάπτυκτες περιθωριακές περιοχές, από τις οποίες προέρχεται σήμερα το νέο εργατικό κίνημα.

Μία από τις σημαντικές δημιουργικές προσπάθειες των φοιτητών/ριών ήταν η δημιουργία προσβάσιμων περιοδικών και πλατφορμών επικοινωνίας που θα καλύπτουν τακτικά τις απεργίες από διάφορες γωνιές της χώρας. Οι δημοσιογράφοι φοιτητές/ριες ταξίδευαν οι ίδιοι/ες σε μέρη όπως το Χαφ Τεπέχ στο Άχβαζ για να πάρουν συνέντευξη από τους διοργανωτές και να καταγράψουν τις απεργίες τους. Το ηλεκτρονικό περιοδικό «Γκαμ» («Βήμα»)1 έγινε μια από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες πλατφόρμες με αυτό το όραμα. Το περιοδικό ιδρύθηκε το 2016 και χρησιμοποίησε την εφαρμογή Telegram2 καθώς και άλλες πλατφόρμες κοινωνικών μέσων για να προσεγγίσει ένα ευρύ και διαφορετικό κοινό. Το περιοδικό κάλυψε μια ποικιλία πολιτιστικών και πολιτικών θεμάτων από αριστερή προοπτική και πρόσφερε κρίσιμα συγγράμματα για την πολιτική οικονομία, την τέχνη και τη φιλοσοφία εκτός από τη ζωντανή κάλυψη των εργατικών δράσεων στο Χαφ Τεπέχ και σε άλλα μέρη της χώρας.

Στις 10 Ιανουαρίου, ο Σανάζ Αλλαχγιαρί και ο Αμίρ Χοσσεΐν Μοχαμμαντί Φαρντ, συντάκτες και ιδρυτικά μέλη του περιοδικού Γκαμ, συνελήφθησαν στο σπίτι τους τις από κρατικές δυνάμεις ασφαλείας και μεταφέρθηκαν στη φυλακή του υπουργείου πληροφοριών στο Άχβαζ. Η Ασάλ Μοχαμμαντί, μία άλλη ακτιβίστρια των εργατικών δικαιωμάτων και φοιτήτρια στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αζάντ της Τεχεράνης, η οποία επίσης έγραψε ένα άρθρο για το περιοδικό Γκαμ συνελήφθη στο σπίτι της από τις δυνάμεις ασφαλείας την Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2018, απελευθερώθηκε ένα μήνα αργότερα με εγγύηση και τώρα περιμένει να κληθεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο.

Ο Αλί (Αμίρ) Αμιργολί είναι σήμερα ο τέταρτος και πιο πρόσφατος δημοσιογράφος από το περιοδικό Γκαμ που έχει συλληφθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Μια πηγή που γνωριζει την υπόθεσή του είπε στο Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν (CHRI)3 στις 16 Ιανουαρίου 2019 ότι κάποιος που προσποιήθηκε ότι ήταν ο Αμιργολί ήλθε σε επαφή με τον πατέρα του μετά την σύλληψη του Αμιργολί.

Το περιοδικό Γκαμ, οι αριστεροί συγγραφείς και η νέα από τα κάτω εργατική πολιτική

Ο Σανάζ Αλλαγιαρί είναι απόφοιτος λογιστικής από το πανεπιστήμιο Γαζβίν, ενώ ο Αμίρ Χοσσεΐν Μοχαμμαντί Φαρντ σπούδασε ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο Παγιαμέ-ε Νουρ στην Τεχεράνη. Και οι δύο ήταν μέλη μιας σημαντικής φοιτητικής οργάνωσης που ονομάζεται Ένωση Φοιτητών για την Ελευθερία και την Ισότητα (Ντάαμπ) η οποία ιδρύθηκε το 2006. Η οργάνωση δημοσίευσε κρίσιμα γραπτά από σοσιαλιστική σκοπιά και διοργάνωσε μια ποικιλία εργατικών σεμιναρίων και δράσεων, όπως εκδηλώσεις μνήμης για τη διεθνή ημέρα των γυναικών καθώς και την ημέρα εργασίας. Η οργάνωση υπέστη άγρια καταστολή το 2007 και οι δυο τους πέρασαν μια χρονική περίοδο στη φυλακή. Ο κ. Αμίρ Χοσσεΐν ανακρίθηκε επίσης στις πρώτες ημέρες των πανεθνικών διαδλώσεων του Δεκεμβρίου του 2017.

Σε ένα από τα άρθρα του, ο Αμίρ Χοσσεΐν Μοχαμμαντί Φαρντ γράφει:

«Υπάρχουν δύο αυθόρμητα κινήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη: το ένα είναι το κίνημα της εργατικής τάξης και των κομματιών της κοινωνίας που λεηλατήθηκαν με την επιθυμία της απελευθέρωσης από τη φτώχεια και την καταπίεση και το δεύτερο κίνημα είναι το δεξιό και αντιδραστικό κίνημα που στοχεύει στην απλή αναβίωση του ετοιμοθάνατου οικονομικού καθεστώτος. Το αυθόρμητο κίνημα των μαζών που έχουν ληστευτεί και συκοφαντηθεί είναι μια ελπίδα για ελευθερία από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη Μέση Ανατολή, ενώ η απάντηση του αστικού κινήματος στη σημερινή οικονομική κρίση δεν είναι παρά αντιδραστικά συνθήματα που κυμαίνονται από την “επιστροφή στο ένδοξο παρελθόν” και την “εδαφική ακεραιότητα” μέχρι τον θρησκευτικό εθνικισμό, του οποίου το μοναδικό μήνυμα είναι η καταστροφή της ανθρώπινης ζωής στην περιοχή!»4

Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα πριν τη σύλληψή του, ο Αμίρ Αμιργολί έκανε μια σχολαστική κριτική των μοναρχικών Παχλεβί στη διασπορά, οι οποίοι ελπίζουν να επανέλθουν στην εξουσία, μόλις φύγει το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Εγραψε:

«Η μοναρχία είναι μια πληγή για την ανθρωπότητα... Ο Ρεζά Παχλεβί και οι οπαδοί του υποστηρίζουν ότι για να αποφευχθεί ο κατακερματισμός του Ιράν και επίσης για την ενότητα των διαφόρων εθνοτικών και εθνικών ομάδων που ζουν στα γεωγραφικά σύνορα του λεγόμενου Ιράν, χρειαζόμαστε ένα εθνικό σύμβολο που ονομάζεται βασιλιάς. Φαντάζονται ότι όλες αυτές οι κοινότητες πετούν γύρω από τον βασιλιά σαν πεταλούδες που δοξάζουν το φως του κεριού και αυτό θα κρατήσει άθικτα τα άγια σύνορα του άριου έθνους τους». Τελείωσε το άρθρο του γράφοντας «οι υποστηρικτές του status quo λένε ότι “η αριστερά ξέρει μόνο τι δεν θέλει, δεν ξέρει τι θέλει”. Η εναλλακτική λύση για τη διαχείρηση της χώρας είναι τα συμβούλια. Από τώρα μπορούμε να δούμε τον φόβο στα όμορφα μάτια τους, τον φόβο μιας εργατικής τάξης γεμάτης αυτοπεποίθηση. Συμβούλια εργαζομένων σε εργοστάσια, συμβούλια γειτονιάς στις πόλεις. Τα θεμέλια που χρειάζονται για τη δημιουργία συμβουλίων σε ολόκληρη τη χώρα για να διαχειριστούν συλλογικές υποθέσεις βρίσκεται στα χέρια του λαού. Ο λαός γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε πώς να διαχειρίζεται τις δικές του υποθέσεις και δεν χρειάζεται τους αυτόκλητους ελιτιστές ηγέτες. Δεν χρειαζόμαστε πλέον το λαμπερό φάντασμα της αστικής δημοκρατίας για να ψηφίζουμε κάθε δύο χρόνια για να επιλέξουμε ποιον θέλουμε στην εξουσία για να μας ληστεύει».5

Σε ένα άρθρο στις πρώτες μέρες των λαϊκών εξεγέρσεων του 2018, η Ασάλ Μοχαμμαντί έγραψε:

«Τις ημέρες που η Ισλαμική Δημοκρατία υπερηφανευόταν για τις νίκες εναντίον του ISIS στη Συρία και απολάμβανε μια σταθερή θέση και την ηγεμονία στην περιοχή και λίγους μήνες προτού πραγματοποιηθούν οι προεδρικές της εκλογές με μεγάλη προσέλευση και δημόσιο ενθουσιασμό, θεωρούσε ότι η νέα κυβέρνηση του Ρουχάνι, με 24 εκατομμύρια ψήφους, απολάμβανε μια ιδανική εσωτερική κατάσταση καθώς και μειωμένες εντάσεις σε διεθνές επίπεδο (εκτός από τις διαμάχες με τον Τραμπ και τη Σαουδικής Αραβία). Αλλά ακριβώς σε μια εποχή που ήταν ελάχιστα αναμενόμενη, το κράτος χτυπήθηκε από μια μαζική λαϊκή εξέγερση στους δρόμους από ανθρώπους που απαιτούσαν τον τερματισμό της φτώχειας, της ανεργίας, του υψηλού πληθωρισμού και της συστημικής διαφθοράς. Αντί να ακούει τα αιτήματα των πολιτών, το κράτος έστρεψε τις κατηγορίες εναντίον του άλλου πολιτικού κόμματος, αλλά σύντομα όλα τα πολιτικά κόμματα του κράτους ενώθηκαν και άρχισαν να αποκαλούν τις διαμαρτυρίες μια συνωμοσία ενορχηστρωμένη από ξένους εχθρούς”. Αυτή είναι μια αντίδραση που αντανακλά αφενός την ανικανότητα του κράτους να συνδιαλαγεί με αυτό με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπο, μια μορφή άρνησης, και αφετέρου την άρνηση να αποδεχθεί την ύπαρξη μιας δύναμης η οποία, σύμφωνα με τα λόγια του Μαρξ, δεν έχει τίποτα να χάσει παρά τις αλυσίδες της».6

Ο Σανάζ Αλλαγιαρί έγραψε:

«Η πυρηνική συμφωνία για την οποία η κυβέρνηση Ρουχάνι ήταν τόσο υπερήφανη, ως μέρος των διπλωματικών της επιτευγμάτων, κατέρρευσε ξαφνικά, με τις ΗΠΑ να αποχωρούν από τη συμφωνία. Αυτό επιδείνωσε την κακή κατάσταση της νεοφιλελεύθερης οικονομίας του Ιράν. Ωστόσο, η οικονομική ασθένεια του Ιράν δεν οφείλεται ούτε στην κλιματική και γεωγραφική του θέση, ούτε είναι ένας φυσικός ιός που έχει ρίζες στη χλωρίδα και την πανίδα του. Η ασθένεια της οικονομίας του Ιράν έχει τις ρίζες της στις αντιφάσεις της. Δεν μπορείτε να έχετε μια καπιταλιστική οικονομική βάση και να την καλύπτετε με μια αντικαπιταλιστική πρόσοψη. Δεν μπορείτε να εφαρμόσετε νεοφιλελεύθερες πολιτικές με το όνομα “βοήθεια προς τους φτωχούς” και στη συνέχεια να περιμένετε συνεργασία από τους ανθρώπους που υποφέρουν από τις αντιφάσεις. Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι οι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους δεν βγήκαν για να ρωτήσουν πού είναι η ψήφος μου” αλλά βγήκαν έξω με το ερώτημα Πού είναι το σπίτι μου και το ψωμί μου”; Αλλά για να δικαιολογήσουν τη βάρβαρη καταστολή αυτών των εξεγέρσεων, τόσο τα μεταρρυθμιστικά όσο και τα κυρίαρχα κόμματα του συστήματος, παρουσίασαν αυτήν την εξέγερση ως “συνομωσία” που διοργάνωσαν οι ΗΠΑ και οι περιφερειακοί σύμμαχοί τους».7

Η επίθεση εναντίον ενός είναι επίθεση εναντίον όλων

Το περιοδικό Γκαμ είναι ένα σαφές παράδειγμα του αναδυόμενου τρίτου δρόμου στην πολιτική που δεν αποδέχεται την καπιταλιστική απληστία, την τυραννία και τον μιλιταρισμό στο εσωτερικό ούτε την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα από το εξωτερικό.

Το σημερινό κύμα συλλήψεων και καταστολής των αριστερών φοιτητών/ριών αναμένεται να κλιμακωθεί, καθώς η πανεθνική εργατική εξέγερση του Ιράν εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι αντιαυταρχικοί και ανθρωπιστές σοσιαλιστές πρέπει να γίνουν η φωνή τους και να μην επιτρέψουν να συνεχιστούν οι επιθέσεις του ιρανικού καθεστώτος χωρίς διεθνείς αντιδράσεις. Οι επιθέσεις εναντίον των εργαζομένων, των γυναικών, των φοιτητών/ριών και των καταπιεσμένων μειονοτικών κινημάτων στο Ιράν αποτελούν μια επίθεση εναντίον όλων των φωνών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον στη Μέση Ανατολή και πέραν απ αυτήν.

Μετάφρση: e la libertà

Sina Zekavat, «New Round of Violence Against Iran’s Leftist Students and Journals: Free the Editors of Gam», Alliance of Middle Eastern Socialists, 24 Ιανουαρίου 2019

Σημειώσεις

1گام [Gkam / Βήμα]

3 «Four Independent News Journalists Arrested in Iran in Less Than a Month», Center for Human Rights in Iran (CHRI), 9 Ιανουαρίου 2019 

4 Δεκεμβρίου 1, 2018, امیرحسین محدی فرد , "کدام جنبش؟ کدام آینده؟" , نشریه گام

5  3 Δεκεμβρίου 2018, امیر امیرقلی, "سلطنت آفت بشریت است", گام

6  3 Ιανουαρίου 2018 عسل محمدی, "خیابان‌های ملتهب!" , گام

7  20 Αυγούστου 2018, ساناز اله یاری, " مقابله‌ی کارگری با بحران", اخبار روز

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019 23:26
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.