Σάββατο, 06 Φεβρουαρίου 2016 11:43

Λευτεριά στη Μαχιενούρ αλ-Μάσρι

Κατηγορία Μέση Ανατολή

Επιστολή της φυλακισμένης συντρόφισσας Μαχιενούρ αλ-Μάσρι με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από το ξέσπασμα της Επανάστασης στην Αίγυπτο.

Συμπληρώνονται πέντε χρόνια από την Επανάσταση. Σχεδόν δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουν περάσει πέντε χρόνια από όταν ακούστηκαν τα συνθήματα «ο λαός θέλει να γκρεμίσει το σύστημα» και «ψωμί – ελευθερία – κοινωνική δικαιοσύνη – αξιοπρέπεια». Ίσως αυτό μου συμβαίνει επειδή ακόμα και μέσα στο κελί μου ονειρεύομαι λευτεριά και ελπίδα.

Κάποιοι πιστεύουν ότι μετά από τόσα χρόνια η επανάσταση έχει πια ηττηθεί. Άλλοι πιστεύουν ότι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί καλύτερα. Το καθεστώς παρόλα αυτά πιστεύει ότι έχει νικήσει. Αληθεύει κάτι τέτοιο; Έχουμε ηττηθεί και η επανάσταση έχει τελειώσει; Είμαστε τα παντοτινά θύματα; Έχει καταφέρει ο αυταρχισμός να ριζώσει χρησιμοποιώντας τις περισσότερες φορές την επιβολή και την τυραννία και άλλες φορές τα δελεαστικά λόγια;

Ίσως επειδή ανήκω σε αυτούς που ονειρεύονται, ίσως επειδή ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι δεν είμαστε αντιμέτωποι μόνο με τον αυταρχισμό και την τυραννία της χώρας μας, αλλά αντιμετωπίζουμε ένα διεθνές σύστημα, τόσο απάνθρωπο που δεν δίνει μία για τις ζωές των ανθρώπων όταν πρόκειται για κέρδη και πετρέλαιο. Για τον λόγο αυτό πιστεύω ότι βρισκόμαστε ακόμη στο ταξίδι για την οικοδόμηση μιας πιο ανθρώπινης και δίκαιης κοινωνίας. Κάποιες φορές κάνουμε λάθη, κάποιες φορές χάνουμε, άλλες φορές είμαστε αλαζόνες και άλλες απελπιζόμαστε αλλά εξακολουθούμε να είμαστε στο παιχνίδι. Αν εξωραΐζαμε την κατάσταση θα ήμασταν ηλίθιοι, αν κλαίγαμε πάνω από τα ερείπια θα ήμασταν δειλοί και απελπισμένοι.

Μάθαμε πολλά και για να τα μάθουμε χύθηκε πολύ αίμα.

Μάθημα πρώτο: Δεν υπάρχει ατομικός δρόμος για τη λύτρωση, οι απόπειρες να δραπετεύσουμε στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό δεν θα μας βοηθήσουν να ζήσουμε καλύτερες μέρες. Όταν διεκδικούμε την απελευθέρωση μόνο για αυτούς που ξέρουμε και δεν κινητοποιούμαστε για την απελευθέρωση όλων των ανθρώπων (στις φυλακές δεν βρίσκονται μόνο χιλιάδες αθώοι πολιτικοί κρατούμενοι, αλλά και χιλιάδες πολίτες που τους έχουν παγιδεύσει με ψεύτικες κατηγορίες, ή φυλακίστηκαν εξαιτίας χρεών ή επειδή εκτίουν ποινή εξαιτίας τρίτων λόγω του οικονομικού συστήματος του κράτους και πολλοί άλλοι) τότε αφήνουμε το καθεστώς να μας διασπάσει από το κίνημα στους δρόμους και από τους στόχους μας. Αν κάνουμε αυτό το σφάλμα θα τους έχουμε επιτρέψει να κερδίσουν τον τελευταίο γύρο.

Μάθημα δεύτερο: Αν κοιτάμε από την άλλη όταν τσακίζουν τους διπλανούς μας τότε θα τσακίσουν και εμάς. Η Επανάσταση είναι από τη φύση της ανθρώπινη και δεν μας αφήνει να αποδεχτούμε την αδικία, ακόμη και αν αυτή χτυπάει όσους αντιτίθενται στις απόψεις μας ακόμη και αν αυτή χτυπάει αυτούς που προσπάθησαν να μας εξοντώσουν. Η αποδοχή της αδικίας ενάντια σε κάποιον θα της επιτρέψει να μας χτυπήσει όλους.

Μάθημα τρίτο: Δεν μας ικανοποιεί απλά το να προσπαθούμε. Πρέπει να σταματήσουμε να τρέχουμε άσκοπα σε κύκλους. Πρέπει να αποκρυσταλλώσουμε τους στόχους της επανάστασης σε κινήματα και πρωτοβουλίες και να αρχίσουμε να οργανωνόμαστε. Αν αυτούς τους ενώνει η αντεπανάσταση, θα πρέπει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης να ενώσει εμάς (όσους πιστεύουμε στην ελευθερία και όσους αντιστέκονται σε όλες τις μορφές του αυταρχισμού και της καθυστέρησης).

Μάθημα τέταρτο: Ένα τρομαγμένο καθεστώς που βρίσκεται συλλαμβάνει χιλιάδες και απαγορεύει τις εκλογές (των φοιτητικών συλλόγων για παράδειγμα). Τρέμει στη σκέψη μιας επετείου παρά την αδικία ενός ολόκληρου χρόνου. Εξισώνει όσους παλεύουν για ζωή με όσους παλεύουν για θάνατο. Η καταπίεση δεν έπαιξε κάποιο ιδιαίτερο ρόλο. Το μόνο που κατάφερε είναι να βαθύνει το αίσθημα της αδικίας το οποίο δυνάμωσε με τη σειρά του την αντίσταση. Αυτοί που κινητοποιήθηκαν στις 18 και 19 Γενάρη του 1977, αλλά δεν κατάφεραν να αγγίξουν την κεφαλή του κράτους το έλαβαν αυτό το μάθημα και προσπάθησαν να κόψουν αυτό το κεφάλι το 2011. Η προσπάθεια αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Μάθημα πέμπτο: Η Επανάσταση συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο που συνεχίζεται η ζωή και τα όνειρα. Αργά ή γρήγορα, στη διάρκεια της ζωής μας, ή στη διάρκεια της ζωής αυτών που έρχονται η επανάστασή μας θα ολοκληρωθεί. Αυτό θα γίνει επειδή οι άνθρωποι αξίζουν κάτι καλύτερο και επειδή η ασχήμια, όσο και αν προσπαθεί να κρυφτεί, τελικά θα αποκαλυφθεί.

Σαϊμά… Στην πρώτη επέτειο (του θανάτου σου) στείλε τους χαιρετισμούς μας στους αγγέλους μας, τους μάρτυρες… Πες τους ότι ελπίζουμε ακόμη και ότι οι φυλακές τους και η αδικία τους δεν έχουν πετύχει τίποτα πέρα από το να μας κάνουν να κρατάμε πιο σφιχτά το όνειρο και την επανάσταση.

[ΣτΜ: Σαϊμά αλ Σαμπάγ, επαναστάτρια ποιήτρια, δολοφονήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 2015 όταν κατέθετε λουλούδια στη μνήμη των θυμάτων της Επανάστασης, ήταν μόλις 32 χρόνων.]

Πηγή: Εργατική Αλληλεγγύη, νο 1209, 3 Φεβρουαρίου 2016

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 06 Φεβρουαρίου 2016 11:46
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.