Παρασκευή, 10 Μαϊος 2019 13:15

Ένας Κωμικός σε ένα Δράμα-του Βολοντίμιρ Ιστσένκο.

Κατηγορία Ουκρανία

Ένας Κωμικός σε ένα Δράμα

του Βολοντίμιρ Ιστσένκο

Στις εκλογές της Κυριακής, οι ψηφοφόροι της Ουκρανίας έδωσαν μια αποφασιστική απάντηση στο μετα -Μαϊντάν καθεστώς. Ωστόσο, καλά οργανωμένες εθνικιστικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν μια ωρολογιακή βόμβα κάτω από τον νεοεκλεγμένο Πρόεδρο.

Οι Αμερικανοί αναγνώστες δεν θα εκπλαγούν από την ιστορία ενός άπειρου υποψήφιου που κερδίζει ενάντια στις επιλογές του κατεστημένου. Αλλά στην περίπτωση του νέου ηγέτη της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αυτή η ευρέως διαδεδομένη σύγκριση έχει κάτι υποτιμητικό. Φανταστείτε σαν να ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ τριάντα χρόνια νεώτερος, δεν είχε γράψει ποτέ βιβλία, ούτε είχε συμμετάσχει σε οποιεσδήποτε (ακόμη και υποτιθέμενες) σοβαρές συζητήσεις. Δεν υπήρχαν πρωταθλήματα και κανένα GOP (στμ Grand Old Party-παρατσούκλι για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) για να κατακτήσει. Και -επιπλέον- ο Ζελένσκι είναι επαγγελματίας κωμικός.

Αλλά οι συγκρίσεις με τον Τραμπ έχουν τα όριά τους. Ο Ζελένσκι, γιος πανεπιστημιακού καθηγητή και μηχανικού, δεν είναι ούτε ηγέτης της εργατικής τάξης, αλλά ούτε είναι ολιγάρχης, όπως ο απερχόμενος πρόεδρος (ο ηττημένος του δεύτερου γύρου), Πέτρο Πόροσενκο, ο οποίος έφτιαξε την περιουσία του με τις ιδιωτικοποιήσεις σοβιετικών εργοστάσιων ζαχαροπλαστικής στην άγρια περίοδο της δεκαετία του '90. Η επιθετική εθνικιστική εκστρατεία του τελευταίου είχε πολύ περισσότερα κοινά με τους ακροδεξιούς λαϊκιστές στο εξωτερικό, ειδικά στις γειτονικές χώρες όπως ο πρόεδρος της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν ή ο ντε φάκτο πολωνός ηγέτης Γιαροσλάβ Κατσίνσκι.

Το βασικό σύνθημα του Ποροσένκο ήταν "Στρατός- Γλώσσα- Πίστη" ενώ σήκωσε την εθνικιστική κραυγή «Η εγώ ή ο Πούτιν ». Στο γύρο της δεύτερης Κυριακής, μια συνήθως πολωμένη κοινωνία συσπειρώθηκε σε μεγάλο βαθμό - 73% - εναντίον του κατεστημένου. Ο Ζέλενσκι κέρδισε γιατί ανέβηκε στο κύμα ενάντια σε ό, τι συμβόλιζε ο μη δημοφιλής απερχόμενος πρόεδρος, και μάλιστα για διαφορετικά είδη ψηφοφόρων. Για αυτούς, ο Ποροσένκο σήμαινε τη φτώχεια, την ξεδιάντροπη διαφθορά, τον ατελείωτο πόλεμο στο Ντονμπάς και τις επιθετικές εθνικιστικές πρωτοβουλίες, σε πολιτικές που εκτείνονται από τη θρησκεία, στη γλώσσα και τη επίσημη ιστορία. Κατά τη διάρκεια των προεκλογικών ντιμπέιτ στο μεγαλύτερο στάδιο της Ουκρανίας, ο Ζελένσκι αποκάλεσε τον εαυτό του κυριολεκτικά "το αποτέλεσμα των λαθών σου [του Ποροσένκο]".

Ωστόσο, ο νικητής δεν είχε ούτε πρόγραμμα ούτε κόμμα, απλώς υιοθέτησε το όνομα της τηλεοπτικής του εκπομπής «Υπηρέτης του Λαού». Ο Ζελένσκι έρχεται στην προεδρία περιβαλλόμενος από «νέα πρόσωπα», που μπορεί να μην είναι οι πραγματικοί φορείς λήψης αποφάσεων. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι, έχει σκοτεινές σχέσεις με τον διαβόητο ολιγάρχη Ιχόρ Κολομόισκι, ο οποίος διοχέτευσε δισεκατομμύρια από την Ουκρανία σε offshore κεφάλαια. Ως πολιτικός, ο νέος εκλεγμένος πρόεδρος είναι μοναδικά ρηχός και μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο λίγο εκτιμούσαν οι Ουκρανοί τα «επιτεύγματα» του Ποροσένκο και τις προόδους των πέντε χρόνων μετά την εξέγερση του Euromaidan το 2014.

Με αυτή την έννοια, ο δεύτερος γύρος ήταν ένα είδος δημοψηφίσματος για τον Ποροσένκο αλλά και ολόκληρο το εθνικό-πατριωτικό στρατόπεδο. Η «εθνικο-φιλελεύθερη» διανόηση και ένα μεγάλο μέρος της φιλοδυτικής «φιλελεύθερης» κοινωνίας των πολιτών, συσπειρώθηκαν μαχητικά πίσω από τον Πόροσενκο, επιτέθηκαν στο Ζελένσκι και στους ψηφοφόρους του ως «φιλορώσους», μη πατριώτες, προδότες, χαζούς και αμόρφωτους. Είπαν ότι η νίκη του θα σημάνει το τέλος της Ουκρανίας. Ωστόσο, την Κυριακή αυτή είδαμε ότι αντιπροσωπεύουν μόλις το ένα τέταρτο της χώρας.

Πέντε χρόνια μετά την εξέγερση του Μαϊντάν που συγκλόνισε την Ουκρανία, σήμερα βλέπουμε ότι το πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο που ήρθε στην εξουσία το 2014 κατέληξε στην ίδια παλιά χρεοκοπία.

 

Δημοψήφισμα για τη μετά το Μαϊντάν εποχή;

Πράγματι, οι ψηφοφόροι που εξέλεξαν τον Ζελένσκι φαίνεται να είναι μάλλον διαφορετικοί από αυτούς που ενθουσιώδη δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν συνήθως ως αυθεντικούς εκπροσώπους της Ουκρανίας. Σε γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι στους ανθρώπους της βάσης του, δεν αρέσει αυτό που κάνει η ρωσική κυβέρνηση, αλλά ούτε θέλουν να πολεμήσουν ως το πικρό τέλος. Είναι φιλοευρωπαϊστές, αλλά εξαιτίας μάλλον ρεαλιστικών λόγων - ο πληθυσμός στα δυτικά των συνόρων της Ουκρανίας ζει καλύτερα από ό, τι στα ανατολικά - και όχι λόγω της ρατσιστικής "πολιτισμική επιλογής" (για την Ευρώπη, κατά της Ρωσίας) που προωθείται από τους Ουκρανούς διανοούμενους .

Προτιμούν να μιλούν στα Ουκρανικά, στα ρωσικά ή σε μείγμα και των δύο, αλλά θα γελούσαν με την ιδέα να γίνει αυτό μια ιδεολογική επιλογή. Είναι κουρασμένοι από την ατμόσφαιρα της αντιπαράθεσης, την πατριωτική προπαγάνδα και τη συνεχή αναζήτηση για "Ρώσους πράκτορες" κάτω από το κρεβάτι. Είναι αδιάφοροι τόσο για την Σοβιετική Ένωση όσο και για τη φανατική "αποκομμουνιστικοποίηση" των σοβιετικών μνημείων και των ονομάτων των δρόμων. Θα προτιμούσαν να παρακολουθούν τις απαγορευμένες σοβιετικές ταινίες, να διαβάζουν ρωσικά βιβλία και να συνομιλούν χωρίς περιορισμούς στα ρωσικά κοινωνικά δίκτυα. Δεν τους αρέσει ο δήθεν πατριωτισμός και ο ακραίος εθνικισμός. Περιμένουν από την κυβέρνηση χειροπιαστή βελτίωση του βιοτικού επιπέδου για την πλειοψηφία, όχι «πόλεμο κατά της διαφθοράς» για δικό της όφελος στο στυλ της «φιλελεύθερης» κοινωνίας των πολιτών.

Από τις διαδηλώσεις του Euromaidan το 2014, το ακραίο φιλο-ρωσικό τμήμα της δημόσιας ζωής της Ουκρανίας έχει κατασταλεί και περιθωριοποιηθεί. Την τελευταία πενταετία, ένα ακραίο δυτικόφιλο και εθνικιστικό ρεύμα είχε γίνει ηγεμονικό. Παρά τη φιλο-δημοκρατική ρητορική, οι δυνάμεις που ανέβηκαν στην εξουσία είχαν πράγματι δείξει αξιόλογες αυταρχικές τάσεις.

Πρώτον, η απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας. Αυτό ήταν ένα σημαντικό κόμμα της αντιπολίτευσης, ίσως το μεγαλύτερο από άποψη πραγματικών μελών, υποστηριζόμενο από το 13% των ψηφοφόρων στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012. Οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημοσιογράφοι και οι μπλόκερς υπέστησαν κρατική καταστολή και ακραία εθνικιστική βία. Αυτό επεκτάθηκε όσο αφορά τα πογκρόμ, τις εμπρηστικές επιθέσεις, τη φυλάκιση των αντιπάλων και τις κατασκευασμένες ποινικές υποθέσεις. Τόσο άσχημη ήταν η κατάσταση που ο συντάκτης της βασικής ηλεκτρονικής έκδοσης της αντιπολίτευσης, Strana.ua, ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Αυστρία. Ταυτόχρονα, ένας μισθοφορικός στρατός φιλο-Ποροσένκο τρολς δημιούργησε μια τοξική ατμόσφαιρα, μη ανεκτική στη διαφωνία. Ένας αριθμός πανεπιστημιακών καθηγητών απολύθηκαν ή δέχτηκαν επιθέσεις για τις πολιτικές τους θέσεις και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Η σύγκρουση με τη Ρωσία ήταν το κλειδί για αυτή την ατμόσφαιρα. Τον Δεκέμβριο του 2018, μετά από πιθανά εσκεμμένη πρόκληση στο Στενό του Κερτς, που τελείωσε με τη σύλληψη ουκρανικών πλοίων και ναυτικών από το ρωσικό ναυτικό, ο τότε πρόεδρος Ποροσένκο επέβαλλε στρατιωτικό νόμο στις μισές περιοχές της Ουκρανίας. Δεν υπήρχαν ενδείξεις κλιμακούμενης απειλής από τη Ρωσία. αλλά αυτό ήταν χρήσιμο ως πρόσχημα για την καθυστέρηση των εκλογών και κέρδισε κάποιο χρόνο για τον πολιορκημένο Ποροσνένκο. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, πάνω από το 50% των Ουκρανών δήλωνε ότι δεν θα τον ψηφίσει ποτέ σε καμία περίπτωση. Η παράταση του στρατιωτικού νόμου και ακόμη και η επανάληψη μιας πρόκλησης στο στενό του Κερτς συζητήθηκαν σοβαρά μεταξύ του περιβάλλοντος του Ποροσένκο, αλλά τέτοια προγράμματα δεν κατάφεραν να λάβουν υποστήριξη από τους δυτικούς ηγέτες και κυρίως από την Άνγκελα Μέρκελ.

Ο Ποροσένκο θα έστηνε τουλάχιστον, τον δεύτερο γύρο των εκλογών, όταν τελικά διεξήχθησαν: στον πρώτο γύρο στις 31 Μαρτίου πέταξε έξω την πρώην πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο χάρη στην αγορά ψήφων και ακόμη και την απλή απάτη σε ορισμένες περιοχές. Ωστόσο, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν απρόθυμες να τον αφήσουν να εκβιάσει την τελική νίκη και την παράνομη επανεκλογή του με τέτοιες εμφανώς δόλιες μεθόδους, που απειλούσαν να αποσταθεροποιήσουν την Ουκρανία. Τα τοπικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι διπλωματικές προσωπικότητες των ΗΠΑ διαβεβαίωσαν τον Ποροσένκο ότι δεν θα διωχθεί μετά την απώλεια της εξουσίας.

Στο εσωτερικό των κυβερνώντων κύκλων της Ουκρανίας, η επιρροή του ήταν επίσης πτωτική. Ο ισχυρός υπουργός Εσωτερικών Αρσέν Αβάκοβ παρουσίασε τον εαυτό του ως την ανεξάρτητη εγγύηση για ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, ενώ το ακροδεξιό κόμμα «Εθνικό Σώμα» (National Corps Party), με διασυνδέσεις με τον Αβάκοβ, κατεύθυνε μια εκστρατεία κατά της διαφθοράς των στενών επιχειρηματικών συνεργατών του Ποροσένκο, που προκάλεσε αναστάτωση. Οι περισσότεροι από τους άλλους ολιγάρχες φάνηκαν να αντιτίθενται στην επανεκλογή του Ποροσένκο, όπως ήταν προφανές από τις αναφορές των πολιτικών ειδήσεων στα τηλεοπτικά τους κανάλια.

Τελικά, η υποστήριξη για τον Ζελένσκι ήταν απλώς συντριπτική. Πολλοί παρατηρητές έτειναν να υποτιμούν την κλίμακα της αντίθεσης στο μετα-Μαϊντάν καθεστώς. Ο Ζέλενσκι είχε μήνυμα υπέρ της ΕΕ και υπέρ του ΝΑΤΟ και μάλιστα αποκάλεσε τον πολύ διχαστικό ριζοσπάστη εθνικιστή ηγέτη τον Στέπαν Μπαντέρα «έναν αναμφισβήτητο ήρωα». Αν όμως στις παραδοσιακά αντιδυτικές περιοχές στο νότο και ανατολικά της Ουκρανίας, όπου συνήθως σκέφτονται τον Μπαντέρα ως έναν συνεργάτη των ναζί, πάνω από το 80 τοις εκατό ψήφισε υπέρ του Ζελένσκι, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο πολύ ήθελαν να απαλλαγούν από Ποροσένκο. Τα ποσοστά τους δεν ήταν πουθενά αρκετά κοντά, έτσι ώστε ο Ποροσένκο να μπορέσει να προσπαθήσει να χειραγωγήσει το αποτέλεσμα.

Το 2019, η ειρηνική μετάβαση της εξουσίας, με την παράδοση του Ποροσένκο, δεν ήταν αποτέλεσμα της ισχύος της ουκρανικής δημοκρατίας, αλλά της δυτικής εξάρτησης, του πλουραλισμού της ολιγαρχίας και της χαμηλής υποστήριξης του εν ενεργεία προέδρου στον δεύτερο γύρο. Πρέπει να κερδίσουμε ακόμα τη δημοκρατία στην Ουκρανία και, ελπίζω, η συντριπτική ήττα του Ποροσένκο να ανοίξει μια ευκαιρία γι 'αυτό.

Μια πιθανότητα για την Αριστερά;

Όπως σχολίασε ένας αριστερός δημοσιογράφος, αν δεν είσαι ευχαριστημένος με την ήττα του Ποροσένκο, δεν έχεις καρδιά. Αν πιστεύεις τις υποσχέσεις του Ζελένσκι, δεν έχεις κεφάλι.

Αυτή τη στιγμή, όταν πολλά πράγματα είναι ακόμα άγνωστα για το Ζελένσκι, οι περισσότερες προβλέψεις για τις πολιτικές του είναι περισσότερο σα να διαβάζεις φύλλα τσαγιού (στμ σαν να μαντεύεις). Οι προσωπικές του απόψεις, που εκτίθενται σε μια χούφτα συνεντεύξεων, δεν είναι μια συνεκτική ιδεολογία, αλλά μόνο οι φιλελεύθερες απόψεις ενός ανθρώπου επιτυχημένου στις σοου-μπίζνες, που δεν έχει ξοδέψει πολύ χρόνο σε σοβαρή σκέψη για πολιτικά ζητήματα. Σε γενικές γραμμές, αντιτίθεται στην υπερβολική κρατική παρέμβαση σε ζητήματα που διχάζουν, σχετικά με την ταυτότητα, την οικονομία και την ιδιωτική ζωή. Και είναι υπέρ μιας λιγότερο αντιπαραθετικής προσέγγισης στον πόλεμο στο Ντονμπάς και στην Ρωσία.

Υποστηρίζει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και τα βήματα για την ένταξη στην ΕΕ, αλλά είναι επίσης έτοιμος να επικοινωνήσει και να πείσει εκείνους που αντιτίθενται σε αυτό. Αυτό είναι ένα διάλειμμα σε σχέση με εκείνους που ήταν κατά το παρελθόν στην εξουσία και περιφρονούσαν (και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αποξενωθούν από) αυτή τη μεγάλη μειονότητα στην ουκρανική κοινωνία. Ο Ζελένσκι έχει επίσης μιλήσει υπέρ της νομιμοποίησης των ελαφρών ναρκωτικών και της εργασίας στο σεξ και κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων, παρόλο που τα ζητήματα αυτά, μέχρι στιγμής, βρίσκονται στην περιφέρεια των πολιτικών συζητήσεις στην Ουκρανία.

Ωστόσο, είναι ακόμα άγνωστο πόσο οι προσωπικές του απόψεις θα έχουν σημασία και πόσο ανεξάρτητος θα είναι ως πρόεδρος. Υποστηρίχθηκε προφανώς από τον ολιγαρχικό Ιχόρ Κολομόισκι και το δημοφιλές τηλεοπτικό του κανάλι, αλλά η ακριβής φύση της σχέσης και των συμφωνιών μεταξύ τους, μάλλον είναι γνωστή μόνο σε αυτούς. Ο Κολομόισκι μπορεί να περιμένει σημαντική αποζημίωση για την εθνικοποίηση της Privatbank - της μεγαλύτερης τράπεζας στην Ουκρανία, την οποία κατείχε προηγουμένως - αλλά μια τέτοια κίνηση δεν θα ήταν πολύ δημοφιλής και σίγουρα θα δυσφημίσει τον νέο πρόεδρο. Δεν γνωρίζουμε πόση επιρροή θα έχουν οι σημερινοί σύμβουλοί του και σε ποιους θα αναθέσει ο Ζελένσκι τα κυβερνητικά αξιώματα. Ταυτόχρονα, είναι άγνωστο ποιοί θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κόμματος του Ζελένσκι, ή πώς στην πραγματικότητα θα συνδεθεί με ένα κοινοβούλιο στο οποίο δεν έχει δική του τάση

Παρ 'όλα αυτά, υπάρχουν ορισμένοι διαρθρωτικοί περιορισμοί, που θα πρέπει να αντιμετωπίσει οποιοσδήποτε ουκρανός πρόεδρος, που περιορίζουν τις δυνατότητες προοδευτικής πολιτικής στην Ουκρανία. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους φόβους, που εξέφρασαν ορισμένοι αριστεροί παρατηρητές, για ένα είδος νεοφιλελεύθερης αποκάλυψης κάτω από τον Ζελένσκι. Στην πραγματικότητα, αν υπάρχει κάτι σίγουρο σχετικά με την εξουσία του Ζελένσκι, είναι ότι η οικονομική πολιτική θα αποφασιστεί από την ισορροπία των συμφερόντων των ολιγαρχιών και τις απαιτήσεις λιτότητας του ΔΝΤ, όπως ακριβώς βρισκόταν κάτω από τον Ποροσένκο. Οποιαδήποτε ριζικά εναλλακτική οικονομική πολιτική στερείται κάθε υποστήριξης από κάποια σημαντική πολιτική δύναμη.

Επιπλέον, η αντιπαλότητα μεταξύ των ολιγαρχών και η δομή της ουκρανικής κοινωνίας των πολιτών - όπου οι ριζοσπάστες εθνικιστές αντιπροσωπεύουν το ισχυρότερο, καλύτερα οργανωμένο και πιο κινητοποιημένο τμήμα, ενώ οι φιλελεύθεροι είναι αδύναμοι και η Αριστερά σχεδόν ανύπαρκτη- σίγουρα θέτουν όρια σε κάθε προσπάθεια να κινηθεί κάποιος πέρα από την εθνικοπατριωτική συναίνεση. Τέτοιες κινήσεις θα βρουν ισχυρή αντίθεση από τους εθνικιστές, οι οποίοι ήδη δημιουργούν φόβο για τον «ρωσικό ρεβανσισμό». Μπορούν επίσης να υποστηριχθούν από ανταγωνιζόμενους ολιγάρχες, για παράδειγμα, εάν ο Ποροσένκο προσπαθήσει να συσπειρώσει την εθνικοπατριωτική αντιπολίτευση γύρω του.

Ωστόσο, η ουκρανική αριστερά έχει πράγματι τώρα την ευκαιρία να γίνει ένα ισχυρότερο, πιο σημαντικό κίνημα στη δημόσια ζωή της χώρας. Τρία αναμφισβήτητα αποτελέσματα της νίκης του Ζελένσκι ωφελούν την Αριστερά.

Πρώτον, η κλιμάκωση της καταπίεσης και των εθνικιστικών τάσεων τα τελευταία χρόνια, έχει σπρώξει μια αδύναμη και στιγματισμένη αριστερά σε μια ημι-παράνομη κατάσταση. Αλλά η νίκη του Ζελένσκι υπόσχεται το τέλος του αυξανόμενου αυταρχισμού που είδαμε κάτω από τον Πόροσενκο. Ακόμα κι αν το πολιτικό καθεστώς της Ουκρανίας παραμένει διαρθρωτικά αμετάβλητο και βλέπουμε μια άλλη ολιγαρχική ομάδα (για παράδειγμα, την Κολομόισκι) να προσπαθεί να μονοπωλήσει την εξουσία, υπάρχει τουλάχιστον μια προσωρινή στιγμή ανακούφισης.

Δεύτερον, η ηγεμονία των ουκρανικών εθνικο- φιλελευθέρων, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν κυρίως γύρω από το Ποροσένκο, τώρα έχει αμφισβητηθεί σοβαρά. Η κρίση του ηθικού τους και της πνευματικής τους ηγεσίας είναι ήδη εμφανής. Περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν πόσο ασήμαντο είναι το όραμά τους για την Ουκρανία και το μέλλον της, που έχει απορριφθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία. Θα δούμε πολλούς προβληματισμούς σχετικά με το τι πήγε στραβά, αυξάνοντας το ενδιαφέρον και ανοίγοντας ευκαιρίες για εναλλακτικές πολιτικές τάσεις, συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς.

Τέλος, η εκστρατεία του Ζελένσκι έφερε στην πολιτική εκείνες τις ομάδες που ποτέ δεν είχαν ενδιαφερθεί ξανά, ή αισθανόταν αποκλεισμένες μετά το Μαϊντάν: κυρίως οι νέοι άνθρωποι των πόλεων στις νοτιοανατολικές περιοχές. Στο μεταξύ, οι περισσότεροι ψηφοφόροι του κωμικού δεν περιμένουν πολλά από αυτόν, εκτός από το ότι δεν είναι Ποροσένκο. Αντιμέτωποι με την αναπόφευκτη απογοήτευση από τη διακυβέρνησή του, μπορεί τουλάχιστον να υπάρχει η ελπίδα ότι πολλοί δεν θα επιστρέψουν απλώς στην ιδιώτευση, αλλά θα αναζητήσουν και άλλες, μη εκλογικές μορφές πολιτικής, που μπορούν να επιτύχουν βαθύτερη αλλαγή.

Θα ήταν λάθος να έχουμε ψευδαισθήσεις στην υπόσχεση του Ζελένσκι για μια "νέα πολιτική", προχώρημα στην εκστρατεία κατά της διαφθοράς, ειρήνης στο Ντονμπάς ή της αντιστροφής των κερδών που έχει αποκομίσει η ακροδεξιά τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά, χωρίς αμφιβολία, θα πάρουν πολύ περισσότερα από το να ξεφορτωθούμε απλώς και μόνο τον Ποροσένκο. Ωστόσο, έχει γίνει το πρώτο βήμα - και η αποδυνάμωση του απερχόμενου καθεστώτος ανοίγει περισσότερες ευκαιρίες για το μέλλον.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Βολοντίμιρ Ιστσένκο είναι κοινωνιολόγος στο Κίεβο. Έχει δημοσιεύσει άρθρα και συνεντεύξεις στο Guardian, στο Jacobin και στο New Left Review.

 

 

https://jacobinmag.com

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 12 Μαϊος 2019 22:28
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.