Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017 19:02

Δεν υπάρχει καμιά «ηθική» στην καταπίεση των δικαιωμάτων των γυναικών. Για την απόφαση των αναισθησιολόγων Σάμου

Κατηγορία Ειδήσεις

Δεν υπάρχει καμιά «ηθική» στην καταπίεση των δικαιωμάτων των γυναικών. Για την απόφαση των αναισθησιολόγων Σάμου

Οι αναισθησιολόγοι του νοσοκομείου της Σάμου, «Άγιος Παντελεήμονας», αποφάσισαν να αρνηθούν τις υπηρεσίες τους (χορήγηση αναισθησίας) σε περιπτώσεις διακοπής κύησης (εκτός εάν συντρέχουν λόγοι κινδύνου για τη ζωή της εγκύου). Δικαιολόγησαν αυτή την απίστευτη και απαράδεκτη από ιατρική και ηθική άποψη απόφασή τους, καλυπτόμενοι πίσω από την ανεπάρκεια του νομικού συστήματος να προστατέψει τα δικαιώματα των γυναικών. Πιο συγκεκριμένα, η απόφαση των αναισθησιολόγων της Σάμου επικαλείται το άρθρο 31 του Νόμου 3418/2005 (κώδικας ιατρικής δεοντολογίας), σύμφωνα με το οποίο «ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της».

Η συγκεκριμένη νομική προσέγγιση θα μπορούσε να θεωρηθεί από προβληματική, έως και αντιδραστική. Από τη στιγμή που το νομικό σύστημα αναγνωρίζει στην κάθε γυναίκα το δικαίωμα στην έκτρωση, αποτελεί παραλογισμό να παραχωρείται ταυτόχρονα και η δυνατότητα καταπάτησης αυτού του δικαιώματος στους μόνους οι οποίοι είναι αρμόδιοι για να πραγματοποιηθεί η άσκησή του.

Η νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην έκτρωση προέκυψε μέσα από μια εκτεταμένη και μακροχρόνια διαδικασία κινηματικής διεκδίκησής του, η οποία ανέτρεψε προηγούμενες νομικές απαγορεύσεις. Αυτές οι κοινωνικές δραστηριότητες που υποστηρίχτηκαν από πλειοψηφικά τμήματα της κοινωνίας (κυρίως, αλλά και όχι μόνο, από τις γυναίκες), διεύρυναν τα κριτήρια των «αρχών της ηθικής συνείδησης», αναδεικνύοντας τη σύνδεση της ηθικής με την ευτυχία και την ευημερία των ατόμων και του κοινωνικού συνόλου. Κι αυτή είναι η μοναδική ηθική συνείδηση που μπορεί να δεσμεύει τα άτομα στις κοινωνικές και ατομικές επιλογές τους. Η ανεπαρκής νομική αποτύπωσή τους δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για καμιά συμπεριφορά η οποία εκκινεί από αντιδραστικές νοοτροπίες και στρέφεται εναντίον ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση (των αναισθησιολόγων της Σάμου) οι «αρχές της ηθικής συνείδησής» του αρμόδιου δεν μπορεί να βαραίνουν περισσότερο από τις «αρχές της ηθικής συνείδησής» ενός ρατσιστή γιατρού όταν πρόκειται να παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες σε έναν μαύρο ή στον σεξιστή γιατρό απέναντι σε ένα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομο κτλ. Οι μόνες «αρχές ηθικής συνείδησης» που θα πρέπει να έχει ένας γιατρός, είναι η υποχρέωση να παρέχει τις ιατρικές του υπηρεσίες σε όσες και όσους τις έχουν ανάγκη.

Η απόφαση αυτή είναι απαράδεκτη και για έναν ακόμα λόγο. Το νοσοκομείο «Άγιος Παντελεήμονας» είναι το μοναδικό στο νησί και κάθε χρόνο πραγματοποιούνται σ’ αυτό 10 με 15 διακοπές κύησης. Μπορούμε να καταλάβουμε τι συνέπειες θα έχει στο εξής αυτή η απόφαση (εάν δεν αναιρεθεί) για τις γυναίκες οι οποίες θα θελήσουν να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους.

Δημοσιεύουμε παρακάτω δύο άρθρα τριών αγωνιστριών του φεμινιστικού κινήματος για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Άννα Σιγαλού και Γεωργία Μανώλη

Έκτρωση: δικαίωμα ή χάρη;

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, οι αναισθησιολόγοι της Σάμου αποφάσισαν πως η συμμετοχή σε εκτρώσεις πάει ενάντια στην ηθική τους, απόφαση που φαίνεται να υποστηρίζεται κι από την νομοθεσία. Ναι, σωστά διαβάσατε: στη Σάμο, όχι στη Πολωνία μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης, όχι στην καθολική Ιρλανδία ή ακόμα στην Τουρκία του Ερντογάν, αλλά εδώ στην Ελλάδα όπου το δικαίωμα στην άμβλωση έχει κατοχυρωθεί ήδη από τη δεκαετία του ’80. Και όμως, οι αναισθησιολόγοι της Σάμου, 12 χρόνια μετά τη ψήφιση του Νόμου 3418/2005 για τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας, παπαγαλίζουν το άρθρο 31 ότι δηλαδή «ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της». Βέβαια η δεύτερη παράγραφος του ίδιου άρθρου προβλέπει ότι «Ο ιατρός οφείλει να παρέχει συμβουλευτική υποστήριξη στη γυναίκα που ζητεί την παροχή των υπηρεσιών του, πριν προχωρήσει στη διακοπή της κύησης». Συμβουλευτική υποστήριξή δεν σημαίνει ωστόσο σε καμία περίπτωση πατρονάρισμα και στέρηση δικαιώματος στην άμβλωση.

Τελικά, ποια είναι αυτή η «ηθική συνείδηση» και τι θέλει από μας; Γιατί η απόφαση του αν θα γεννήσουμε ή όχι πρέπει να περάσει από κάποια επιτροπή ήθους, και μάλιστα από επιτροπή ανθρώπων που δεν θα βρεθούν ποτέ στη θέση μας;

Η λογική που διαπραγματεύεται το θέμα της εγκυμοσύνης ως θέμα δημόσιας διαβούλευσης βασίζεται στην παραδοχή ότι οι γυναίκες υπάρχουμε για να εξυπηρετούμε τους άλλους: να είμαστε όμορφες, να τους καθόμαστε και να γεννάμε τα παιδιά τους. Επίσης η επίκληση στην «ηθική» εμπεριέχει σχεδόν μια εκδικητικότητα. «Έμεινες έγκυος; Θα το γεννήσεις θες δε θες-εγώ ο γιατρός θα το αποφασίσω για σένα». Άσχετο αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να το συντηρήσεις, αν έχεις ήδη όσο παιδιά θες, αν είσαι 15 χρονών, αν ζεις σε ακατάλληλο περιβάλλον, αν δεν θες να αφιερώσεις τον χρόνο που χρειάζεται για να αναθρέψεις ένα παιδί.

Όσοι θέλουν να μιλήσουν για ηθική ας κοιτάξουν και λίγο πέρα από τη μύτη τους. Γι’ αυτούς τους γιατρούς, οι γυναίκες που πάνε να κάνουν έκτρωση είναι ακόμη ένα σύντομο ραντεβού, οι εγκυμοσύνες τους είναι μια κατάσταση στην οποία αποδίδουν αφαιρετικές έννοιες όπως «ζωή», «υποχρέωση» κλπ. Δεν θα αλλάξει όμως η δική τους ζωή οριστικά, δεν θα κυοφορούν αυτοί για 9 μήνες, δε θα χρειαστεί να αλλάξουν την καθημερινότητα τους, δε θα χρειαστεί να συντηρήσουν τα παιδιά. Δεν θα εγκλωβιστούν αυτοί σε μια ανεπιθύμητη κατάσταση. Είναι ηθικό να επιβάλλεις σε μια γυναίκα που δεν θέλει ή -για τους λόγους της- δεν μπορεί; Είναι ηθικό μια γυναίκα από τη Σάμο να υποχρεώνεται να πάει σε άλλο νησί ή σε άλλη περιοχή για να ασκήσει ελεύθερα το δικαίωμα της στην άμβλωση; Και αν δε μπορεί; Μήπως οι γυναίκες της Σάμου να αρχίσουν να χρησιμοποιούν κρεμάστρες όπως κάνουν στην Ιρλανδία;

Το να άπτεται η πραγματοποίηση έκτρωσης στην καλή θέληση του κάθε γιατρού αποτελεί άρση δικαιώματος. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι υποτυπώδης, όπου τα ποσοστά εκτρώσεων ανηλίκων είναι τεράστια (σύμπτωμα ακριβώς αυτού του τεράστιου ελλείμματος διαπαιδαγώγησης ειδικά ως προς την αντισύλληψη και τη προστασία από αφροδίσια) το να κλείνεις την πόρτα των νόμιμων και ασφαλών εκτρώσεων είναι καταστροφικό. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, επιτρέπεται η έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης) μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα – γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα. Επομένως, η απόφαση αυτή των αναισθησιολόγων είναι κατάπτυστη, ακριβώς γιατί καταπατάει κεκτημένα γυναικεία, ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι αναισθησιολόγοι αυτοί θα είναι υπόλογοι για κάθε ανεπιθύμητο παιδί που θα γεννηθεί στο νησί. Θα είναι υπεύθυνοι για κάθε γυναίκα που θα αναγκαστεί να γεννήσει χωρίς να το θέλει, χάνοντας τεράστιο μέρος του ελέγχου πάνω στη ζωή της. Θα είναι υπεύθυνοι για όσες αυτοσχέδιες, επικίνδυνες εκτρώσεις πραγματοποιηθούν στο νησί και για τις επιπτώσεις που αυτές μπορεί να έχουν στις γυναίκες που θα τις κάνουν. Όμως μαζί με αυτούς υπόλογοι θα είναι και η διεύθυνση του νοσοκομείου, οι δημοτικές αρχές της Σάμου, η Περιφέρεια Βόρειου Αιγαίου και όλοι οι κρατικοί θεσμοί εάν συνεχίσουν να αγνοούν την απόφαση των αναισθησιολόγων να παρεμποδίσουν το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση.

Πηγή: Φύλο συκής, 17 Μαΐου 2017.

Σίσσυ Βωβού

Η άμβλωση είναι απαράγραπτο δικαίωμα των γυναικών

Μας θορύβησε και μας εξόργισε η είδηση που μεταδόθηκε από το σταθμό Αιγαίου της ΕΡΤ, ότι οι αναισθησιολόγοι του μοναδικού νοσοκομείου της Σάμου, δήλωσαν ότι θα αρνούνται εφεξής να χορηγούν αναισθησία σε γυναίκες που επιθυμούν να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Δηλώνουν λόγους «ηθικής συνείδησης», χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν ότι οι φτωχές γυναίκες του νησιού θα είναι οι μόνες που θα στερούνται αυτού του δικαιώματος, μια και οι πλούσιες ή έστω εύπορες θα μπορούν να πραγματοποιούν αυτή την επέμβαση σε ιδιωτικές κλινικές, σε γειτονικά νησιά ή στην πρωτεύουσα.

Γνωρίζουν βέβαια το νόμο για τη διακοπή της κύησης που θεσμοθετήθηκε το 1986 στην Ελλάδα, μετά από μεγάλους αγώνες του γυναικείου και φεμινιστικού κινήματος που είχαν σκοπό να βοηθήσουν τις γυναίκες να προγραμματίζουν εάν, πότε και πόσα παιδιά θα γεννήσουν. Επίσης γνωρίζουν ότι πριν την θεσμοθέτηση του δικαιώματος στην έκτρωση, οι εκτρώσεις στην Ελλάδα γίνονταν σε επισφαλείς συνθήκες με μεγάλους κινδύνους για την υγεία και τη ζωή των γυναικών, ή σε καλές συνθήκες σε ιδιωτικές κλινικές, αλλά με αδρή αμοιβή για όσες είχαν να την διαθέσουν.

Οι αναισθησιολόγοι επικαλούνται το άρθρο 31 του Νόμου 3418/2005 (κώδικας ιατρικής δεοντολογίας) το οποίο αναφέρει πως «ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της».

Συνεπώς, απαιτούνται δύο επείγουσες ενέργειες από πλευράς υπουργείου Υγείας και κυβέρνησης, η πρώτη είναι η κατάργηση του νόμου 3418/2005 που υπονομεύει το δικαίωμα των γυναικών στην έκτρωση, και η δεύτερη είναι ο άμεσος διορισμός αναισθησιολόγων που δεν θα δηλώνουν άρνηση συμμετοχής σε τέτοιες επεμβάσεις.

Δυστυχώς, τέτοιες ενέργειες έρχονται σε ένα τοπίο όπου σε πολλές χώρες αμφισβητείται το δικαίωμα αυτό των γυναικών, ενώ στη χώρα μας μέχρι στιγμής τέοιες συμπεριφορές ήταν μεμονωμένες.

Έχουν ήδη καταγγελθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο αρκετές περιπτώσεις αναισθησιολόγων αλλά και μαιευτήρων, που αρνούνται να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους επεμβάσεις στα δημόσια νοσοκομεία, ενώ πρόθυμα συμμετέχουν στις ίδιες επεμβάσεις σε ιδιωτικές κλινικές, όπου και υπάρχει καλή αμοιβή και όχι ο ισχνός μισθός ενός γιατρού σε δημόσιο νοσοκομείο. Μήπως πρόκειται και εδώ για τέτοιες περιπτώσεις;

Όπως και να έχει, απαιτείται άμεση λήψη μέτρων για την εξυηρέτηση των γυναικών που θέλουν να προβούν σε διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.

Με την ευκαιρία να καταγγείλουμε ότι ενημερωτικά φυλλάδια για την αντισύλληψη δεν υπάρχουν πουθενά, ούτε στον οικογενειακό προγραμματισμό μεγάλων νοσοκομείων ούτε στο υπουργείο Υγείας, όπως ανακαλύψαμε σε πρόσφατη έρευνα μελών του Μωβ.

Πηγή: Το Μωβ, 17 Μαΐου 2017.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017 19:13
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.