Πέμπτη, 07 Μαρτίου 2019 23:13

8 Μάρτη: Καλέσματα-ανακοινώσεις για την απεργιακή συγκέντρωση στις 13.30 στην πλατεία Κλαυθμώνος και την φεμινιστική συγκέντρωση στις 6 μμ στην πλ. Κλαυθμώνος

Κατηγορία Ειδήσεις

 

ΑΔΕΔΥ: 8 Μάρτη: Παγκόσμια μέρα της γυναίκας

Πανδημοσιοϋπαλληλική στάση εργασίας ενάντια στην καταπίεση και εκμετάλλευση των γυναικών

 

Η 8η Μάρτη, αν είναι επέτειος, είναι επέτειος αγώνων των γυναικών! Από το 1857 μέχρι τις μέρες μας…

8 Μάρτη 2019: Η καταπίεση, η εκμετάλλευση, η ανισότητα, η βία κατά των γυναικών συνεχίζονται αυξανόμενες, σε όλο τον πλανήτη, με την κρίση να βαραίνει τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων ακόμα περισσότερο.

Τα τραγικά γεγονότα σε Ρόδο και Κέρκυρα, με τη βία φίλων και συγγενών να αφαιρεί τη ζωή από δυο νέα κορίτσια, φέρνει στην επιφάνεια ξανά το άλυτο ζήτημα της θέσης της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία.

Στην «προηγμένη» εποχή μας δολοφονούνται γυναίκες επειδή είναι γυναίκες (γυναικοκτονίες), τραυματίζονται ή/και πεθαίνουν τα παιδιά τους γιατί είναι εργαζόμενες και δεν έχουν πού να τα αφήσουν, μπαίνουν «διλήμματα» σε έγκυες ανάμεσα στο παιδί και τη δουλειά, γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα παιδιών, γονιών, ανέργων της οικογένειας, χωρίς δημόσιες υποστηρικτικές δομές. Παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία, δωρεάν παιδικές κατασκηνώσεις, ολοήμερο σχολείο, μονάδες φιλοξενίας ηλικιωμένων, δομές υγείας και αποκατάστασης, ψυχολογική υποστήριξη, είναι ελλείψεις που καλύπτουν οι γυναίκες.

Η πρόσβαση και η εξέλιξη των γυναικών στη δουλειά, οι μισθοί και τα επιδόματα, τα εργασιακά δικαιώματα διέπονται από πλήρη ανισότητα σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους τους και είναι πολύ χρήσιμα στους εργοδότες, αφού το μισό εργατικό δυναμικό δουλεύει φτηνότερα, ανέχεται περισσότερα, παράγει δουλειά και αναπαράγει το μελλοντικό εργατικό δυναμικό δωρεάν!

Οι κινητοποιήσεις των γυναικών διεθνώς, τα τελευταία χρόνια, έχουν ξαναφέρει στην επικαιρότητα την πάλη των γυναικών, οργανώνοντας μαζικές και εντυπωσιακές απεργίες γυναικών, διαδηλώσεις, δημοψηφίσματα, από την Ισπανία μέχρι την Αργεντινή, από την Αμερική μέχρι την Ιρλανδία κι από την Πολωνία μέχρι την Ινδία.

Η περσινή γυναικεία απεργία στην Ισπανία έβγαλε εκατομμύρια γυναίκες σε διαδηλώσεις στο δρόμο, απεργώντας από τους χώρους εργασίας, από την οικιακή εργασία, από την κατανάλωση. Σωματεία, συνδικάτα και ομοσπονδίες διευκόλυναν τις διαδηλώσεις των γυναικών και των αλληλέγγυων ανδρών συναδέλφων τους, καλώντας σε απεργίες και στάσεις εργασίας. Το κεντρικό σύνθημα της απεργίας που φώναζαν οι γυναίκες ήταν: «Αν σταματήσουμε εμείς, σταματά να γυρίζει ο κόσμος».

Στην Ελλάδα της κρίσης και των ατέλειωτων μνημονιακών πολιτικών, με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων, τις διαλυμένες κοινωνικές δομές, η ΑΔΕΔΥ, ως τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο στο Δημόσιο τομέα, φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα των γυναικών, με στόχο όχι μόνο να συζητηθούν ευρέως στους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, αλλά και να ξεκινήσει μια αγωνιστική παρέμβαση για την επίλυσή τους.

Οι κυβερνήσεις έχουν ευθύνες για τη συνέχιση αυτής της κατάστασης, αφού, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι μνημονιακές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν χειροτερεύσει τη θέση της γυναίκας.

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. θέλοντας υπερασπίσει τις γυναίκες, αλλά και τους άντρες εργαζόμενους, διεκδικεί:

  • δωρεάν παιδικούς σταθμούς στους χώρους εργασίας

  • πραγματική δημόσια- δωρεάν παιδεία & υγεία

  • παροχή παιδικών κατασκηνώσεων

  • προστασία της μητρότητας

  • ίση αμοιβή για ίση εργασία

  • κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας

Σε αυτό το πλαίσιο, η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., για τον αγωνιστικό γιορτασμό της 8ης Μάρτη 2019:

1. Καλεί τα Νομαρχιακά Τμήματα, τις Ομοσπονδίες και τα Σωματεία να αναδείξουν με κάθε τρόπο την παγκόσμια μέρα της γυναίκας και τα σύγχρονα αιτήματα της εργαζόμενης γυναίκας, οργανώνοντας συζητήσεις κι εκδηλώσεις στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στους δήμους, στα Υπουργεία και σε όλους τους χώρους εργασίας.

2. Προκηρύσσει πανδημοσιοϋπαλληλική στάση εργασίας στο Δημόσιο, από τη 1:00μμ μέχρι τη λήξη του ωραρίου εργασίας και συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος, στη 1:30μμ, ως ένα πρώτο βήμα για να γίνει ορατή η συμβολή των γυναικών στην παραγωγή και την αναπαραγωγή και για να διεκδικηθούν λύσεις στα παραπάνω αιτήματα.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

 

ΑΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΤΕ ΝΑ (ΑΝΑ)ΠΑΡΑΓΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΜΑΡΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 13:30 ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ
SABBAT
JUSTICE 4 ZAK/ZACKIE
ENΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 


Σώματα χωρίς σημασία, ζωές ανάξιες να βιωθούν, πεδίο εκμετάλλευσης και καταπίεσης για την πατριαρχία και τον καπιταλισμό, μια σκληρή βιοπολιτική της εξουσίας από την οποία επωφελούνται καθημερινά μικρά και μεγάλα αφεντικά:

Τα σώματα αυτά είναι τα σώματα μας. Τα σώματα των θηλυκοτήτων, των γυναικών, των τρανς υποκειμένων, των ΛΟΑΤΚΙΑ+, των μεταναστριών, των αναπήρων, των προσφυγισσών, των σεξεργατ(ρι)ών. Αυτά είναι τα σώματα που βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο. Απειλούνται, κακοποιούνται, βιάζονται, δολοφονούνται. Μόνο φέτος θρηνούμε την Ελένη από τη Ρόδο, το Ζακ/Zackie, την Αγγελική στην Κέρκυρα, τις τρεις προσφύγισσες στον Έβρο (θα μάθουμε άραγε ποτέ τα ονόματά τους;) μια 32 χρονη μητέρα πριν λίγες μέρες στη Σητεία, την Έλλη και τη Μαρία στα Λεχενά. Κοινό στοιχείο όλων αυτών: ήταν θηλυκότητες! Και αυτές είναι μόνο οι περιπτώσεις που γνωρίζουμε.

Καθημερινά στην αγία ελληνική οικογένεια οι θηλυκότητες υφίστανται ψυχολογική και σωματική βία, ενώ η τοξική αρρενωπότητα κανονικοποιείται και επικροτείται. Τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ καθημερινά αντιμετωπίζουν τρανσφοβία και ομοφοβία στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά (όταν βρίσκουν), στις παρέες, στα media, στο διαδίκτυο, και επομένως στοχοποιούνται, περιθωριοποιούνται και αποκλείονται.

Στα κρατητήρια/κολαστήρια των αστυνομικών τμημάτων καθημερινά διαπομπεύονται, βιάζονται, δολοφονούνται τρανς υποκείμενα, σεξεργάτ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα άτομα και μετανάστ(ρι)ες. Στα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μετανάστριες και οι προσφύγισσες που έχουν καταφέρει να φτάσουν μέχρι εκεί, αντιμετωπίζουν καθημερινά-μεταξύ όλων των άλλων- τον κίνδυνο της έμφυλης βίας. Οι ανάπηρες θηλυκότητες πέρα από τον εξευτελισμό, την υποτίμηση της ύπαρξής τους και πολλές φορές την ιδρυματική βία, βιώνουν και την έμφυλη καταπίεση.

Μωρομάνες παραμένουν φυλακισμένες (παρά τις -έστω- περιορισμένες νομικές επιλογές, π.χ. βραχιολάκι), ζουν έγκλειστες και αναθρέφουν τα μωρά τους υπό άθλιες συνθήκες, ενώ συχνά τα αποχωρίζονται βίαια για να μεταφερθούν μόνα τους σε εξίσου απάνθρωπα ιδρύματα, όπως έγινε με την 3χρονη Ελένη-Ταξιαρχούλα. Στα διπλανά κελιά, γυναίκες φυλακισμένες, καταδικασμένες σε δέκα χρόνια κάθειρξη, επειδή αμύνθηκαν για να προστατεύσουν τις εαυτές τους από τους -εντός και εκτός του σπιτιού τους- κακοποιητές, επειδή δεν δέχονται ότι η αυτοάμυνα είναι επιλογή επιβίωσης για εμάς!

Στους χώρους δουλειάς τα αφεντικά ασκούν την κυριαρχία τους στα σώματά μας. Δεν αναγνωρίζουν την επιλογή στη μητρότητα, μη προσλαμβάνοντας γυναίκες σε «αναπαραγωγική ηλικία», απολύοντας μητέρες ή εγκυμονούσες. Αφεντικά και πελάτες καθημερινά μάς προσβάλλουν, παρενοχλούν σεξουαλικά, παραβιάζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση ως απόρροια της καπιταλιστικής κρίσης, έχουν και έμφυλο πρόσημο, καθώς αντλείται ποικιλοτρόπως περισσότερη υπεραξία από τις γυναίκες εργαζόμενες: πολύ μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και ελαστικής εργασίας, μισθολογικές διαφορές. Ακόμα περισσότερο οι μετανάστριες και οι προσφύγισσες καταλαμβάνουν συγκεκριμένες θέσεις στην αγορά εργασίας σε μια σύζευξη έμφυλων και φυλετικών διακρίσεων, απαξιώνονται ως οντότητες και αποτελούν το πιο κερδοφόρο κομμάτι της μαύρης, κακοπληρωμένης ή ακόμα και απλήρωτης, ανασφάλιστης εργασίας. Δεν ξεχνάμε τις δύο καθαρίστριες που βρέθηκαν καταδικασμένες και διαπομπευμένες, επειδή άλλαξαν στοιχεία στο απολυτήριο δημοτικού, σε αντίθεση με το δικαστικό και πολιτικό χάδι στον Ν. Γεωργιάδη που καταδικάστηκε σε 28 μήνες για «ασέλγεια» σε βάρος ανήλικου θύματος trafficking. Δεν ξεχνάμε ότι η δικαιοσύνη τους ζέχνει ταξική μεροληψία και ωμό μισογυνισμό!

Πίσω στα σπίτια, σ’ αυτά που το κράτος πολύ βολικά κωδικοποίησε ως «ιδιωτικό βίο», υπάρχει ένα ολόκληρο αθέατο φάσμα εργασιών που επωμίζονται κατά βάση γυναίκες. Θηλυκές φιγούρες καθαρίζουν, πλένουν, μαγειρεύουν, σιδερώνουν, πηγαίνουν το παιδί στο σχολείο, προσέχουν τους ηλικιωμένους και όλους όσους έχουν ανάγκη φροντίδας (υλικής, σωματικής και ψυχολογικής). Η κρίση τα τελευταία χρόνια εκτόξευσε την ανεργία σε άντρες και γυναίκες, γιατί όμως οι άντρες που χάνουν τη δουλεία τους θεωρούνται ‘’άνεργοι’’ ενώ οι γυναίκες ‘’νοικοκυρές’’;

Δεν είναι φροντίδα. Είναι απλήρωτη γυναικεία εργασία. Η θηλυκοποίηση της φροντίδας είναι βασικός πυλώνας της κοινωνικής παραγωγής, όπου τα σώματα μας γίνονται πεδίο άσκησης εξουσίας και άντλησης υπερεργασίας και υπεραξίας. Στο αλληλένδετο σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης πατριαρχίας και καπιταλισμού, τα σώματα των θηλυκοτήτων δεν έχουν αξία. Μετριούνται, όμως, σε απλήρωτες ή κακοπληρωμένες ώρες δουλειάς, σε άδικες δικαστικές αποφάσεις, σε δελτία αστυνομικών συμβάντων, σε λίστες βίας που μεγαλώνουν, μάς πνίγουν και μάς γεμίζουν οργή!

Σ’ όλο τον κόσμο, από την Αμερική του Τραμπ μέχρι τη Βραζιλία του Μπολσονάρο, από την Πολωνία μέχρι την Ουγγαρία, από την Ινδία μέχρι την Αργεντινή, το σύστημα δε διστάζει να δείξει ξανά το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο. Ο φασισμός επιτίθεται στα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με μακροχρόνιους φεμινιστικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Για όλους αυτούς τους λόγους ΣΤΙΣ 8 ΜΑΡΤΗ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΟ ΔΡΌΜΟ, ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ!
Ακούμε τις κραυγές των τραυματισμένων, κακοποιημένων, βιασμένων, δολοφονημένων αδερφών μας για δικαίωση. Ακούμε τα βιώματα, το θυμό και τις επιθυμίες μας. Εμπνεόμενες/α από τους τεράστιους αγώνες των υφαντριών και των εργατριών, τον πρωτοπόρο ρόλο των γυναικών σε ιστορικά κοινωνικά κινήματα και συνολικά τους μεγαλειώδεις αγώνες επαναστατικών και μαχητικών φεμινισμών. Χτίζουμε το δικό μας φεμινισμό, ένα φεμινισμό επαναστατικό, ταξικό, διαθεματικό, συμπεριληπτικό. Μαζί με το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, τις μεταναστευτικές κοινότητες, τον μαχητικό αντιφασισμό, τις οριζόντιες δικτυώσεις του εργατικού κινήματος, τις συλλογικότητες των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων.

Η Πατριαρχία Γυναικοκτονεί!

Βγαίνουμε στους δρόμους για τις ζωές μας, για τα δικαιώματα που μας στερούν καπιταλισμός και πατριαρχία.

Για όλες τις νεκρές αδερφές μας.

Απέναντι σε όλα αυτά, είμαστε σε πόλεμο!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΜΑΡΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 13:30 ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ
SABBAT
JUSTICE 4 ZAK/ZACKIE
ENΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π. Ε. ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ


8 Μάρτη 2019: Αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση

Πανελλαδική Στάση Εργασίας 13:00 – 16:00 & συγκέντρωση στις 14:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αμαρουσίου καλεί όλες κι όλους σε απεργιακή συγκέντρωση την 8η Μάρτη στις 14:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Η φετινή παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει νέα χαρακτηριστικά.

Πίσω από τους βολικούς για την εξουσία µύθους, που διαστρεβλώνουν την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης, παρουσιάζοντάς την μόνο ως ένα αίτηµα «ισότητας», κρύβεται η ιστορία των αιµατηρών µαχητικών γυναικείων αγώνων, από τις απεργίες στις οποίες πρωτοστάτησαν εργάτριες ράφτρες στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αι. Αυτή η ημέρα ούτως ή άλλως ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού και λαϊκού κοινωνικού κινήματος, μιας και από αυτό προέκυψε αυτή η "επέτειος". Μόνο "επετειακή" όμως δεν είναι!

  

Ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και του συστήματος και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του είναι η πατριαρχία. Οι σύγχρονες εκδηλώσεις της – όπως οι έµφυλοι διαχωρισµοί, η έξαρση της έµφυλης βίας και της εκµετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, το trafficking και οι συνθήκες που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες στο ταξίδι του ξεριζωµού και µε τον εγκλεισµό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – εντείνονται όσο εντείνεται η συστηµική κρίση, η επίθεση των κρατούντων και η προσπάθεια εκφασισµού της κοινωνικής ζωής. Από αυτή την άποψη, ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της εκμετάλλευσης και καταπίεσης είναι αναπόσπαστο κοµµάτι των εργατικών και κοινωνικών αγώνων της εποχής μας για την κοινωνική απελευθέρωση και χειραφέτηση.

 

Στην «προηγμένη» εποχή μας και στην «πολιτισμένη» δύση δολοφονούνται γυναίκες επειδή είναι γυναίκες (γυναικοκτονίες), σκοτώνονται, πνίγονται ή τραυματίζονται τα παιδιά τους γιατί είναι εργαζόμενες και δεν έχουν πού να τα αφήσουν, μπαίνουν «διλήμματα» σε έγκυες ανάμεσα στο παιδί και τη δουλειά, γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα παιδιών, γονιών, ανέργων της οικογένειας, χωρίς δημόσιες υποστηρικτικές δομές. Παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία, δωρεάν παιδικές κατασκηνώσεις, ολοήμερο σχολείο, μονάδες φιλοξενίας ηλικιωμένων, δομές υγείας και αποκατάστασης, ψυχολογική υποστήριξη, είναι ελλείψεις που καλύπτουν οι γυναίκες. Οι γυναίκες συχνά υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση και σεξιστικά σχόλια στο σπίτι και στη δουλειά. Και αυτή η κατάσταση θεωρείται «φυσιολογική»!

Η πρόσβαση και η εξέλιξη των γυναικών στη δουλειά, οι μισθοί και τα επιδόματα, τα εργασιακά δικαιώματα διέπονται από πλήρη ανισότητα σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους και είναι πολύ χρήσιμα στους εργοδότες (ιδιώτες και Δημόσιο), αφού το μισό εργατικό δυναμικό δουλεύει φτηνότερα, ανέχεται περισσότερα, παράγει δουλειά και αναπαράγει το μελλοντικό εργατικό δυναμικό δωρεάν! Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας με την επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας.

Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε ο «δείκτης ισότητας των φύλων» που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας σε όλο τον κόσμο. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%.

Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα. Η σεξουαλική παρενόχληση, ο σεξιστικός λόγος και πράξη, ακόμα και η βία προς τις γυναίκες συνήθως υποτιμώνται από τα θεσμικά όργανα του κράτους και αντιμετωπίζονται ως «υπερβολές υπερευαίσθητων» γυναικών, διαιωνίζοντας την άνιση θέση της γυναίκας στην κοινωνία όπως είναι δομημένη σε αυτό το σύστημα που ζούμε και δουλεύουμε, σε ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται και καταπιέζει ανθρώπους προκειμένου να εξασφαλίσει το… «ύψιστο» αγαθό, που είναι η ισχύς του κέρδος και της εξουσίας πάνω στη ζωή μας. Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα όταν συσσωρεύονται καταπιέσεις, όπως στην περίπτωση μεταναστριών, προσφύγων, ανάπηρων, ομοφυλόφιλων - λεσβιών γυναικών.

Οι κινητοποιήσεις των γυναικών διεθνώς, τα τελευταία χρόνια, έχουν ξαναφέρει στην επικαιρότητα την πάλη των γυναικών, οργανώνοντας μαζικές και εντυπωσιακές απεργίες γυναικών, διαδηλώσεις, δημοψηφίσματα, από την Τσιάπας ως τη Ροτζάβα, από την Ισπανία μέχρι την Αργεντινή, από την Αμερική, την Τουρκία μέχρι την Ιρλανδία κι από την Πολωνία μέχρι την Ινδία.

Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγω τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.

Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά εμφανίζοντας τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας των φύλων στην Ε.Ε. Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων, οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά και τριπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων ακόμα και μέσα στους χώρους δουλειάς. Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς κρατικής πολιτικής λιτότητας.

Οι αναπληρώτριες συναδέλφισσές μας, πέρα από τα μειωμένα δικαιώματα που έχουν από κοινού με τους άνδρες συναδέλφους μας συγκριτικά με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς (αναρρωτικές, συνδικαλιστικές άδειες), ουσιαστικά στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας σε προστατευόμενη κύηση, λοχεία αλλά και ανατροφή του παιδιού τους. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί στερούνται άδειας επαπειλούμενης κύησης με αποδοχές, ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας. Οι συναδέλφισσες τιμωρούνται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους στο όνομα της μείωσης του κόστους και εξαναγκάζονται είτε να παραμείνουν στη δουλειά εκθέτοντας σε κίνδυνο τις ίδιες και τα έμβρυα, είτε να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους αποδεχόμενες ότι θα παραμείνουν χωρίς μισθό, ένσημα, προϋπηρεσία και ευκαιρία να ξαναεργαστούν ως αναπληρώτριες.

Λειψά δικαιώματα έχουν οι αναπληρώτριες και κατά την άδεια μητρότητας (κύησης και λοχείας), καθώς δικαιούνται μόλις 119 μέρες άδειας συνολικά, 8 εβδομάδες πριν από τον τοκετό και 9 εβδομάδες μετά. Είναι χαρακτηριστικό ότι καθ’ όλο το παραπάνω διάστημα ο εργοδότης καταβάλλει μισθό και ένσημα μόνο για τις 13 πρώτες μέρες. Όσες γυναίκες μάλιστα δεν έχουν συμπληρώσει 200 ένσημα την τελευταία διετία αποκλείονται από το επίδομα μητρότητας του ΙΚΑ, ενώ όσες δε δουλεύουν κατά την έναρξη της άδειας μητρότητας-δηλαδή κατά τα μακρά καλοκαίρια της ανεργίας των αναπληρωτών-αποκλείονται από τις συμπληρωματικές παροχές μητρότητας του ΟΑΕΔ.

Όλοι εμείς που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, στις 8 του Μάρτη προσθέτουμε στην ατζέντα των κινητοποιήσεων μας απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση, συμμετέχοντας στην απεργιακή κινητοποίηση των σωματείων και συνδικάτων και τη συγκέντρωση στις 14:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Γυναίκες και άντρες εργαζόμενοι μαζί, κινητοποιούμαστε και εκείνη την ημέρα διεκδικώντας την επαναφορά και διεύρυνση όλων των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων-κατακτήσεών μας ΚΑΙ επιτέλους να σταματήσουν οι διακρίσεις με βάση το φύλο. Οπλίζουμε την αποφασιστικότητά µας με τους αγώνες μας, ενάντια σε κάθε µορφή καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, για έναν κόσµο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

 

 

 

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ ΑΘΗΝΑ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ,

ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΤΗΣ 8ΗΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

 

Η φετινή παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει νέα χαρακτηριστικά. Πίσω από τους βολικούς για την εξουσία µύθους, που διαστρεβλώνουν την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης, παρουσιάζοντάς την μόνο ως ένα αίτηµα «ισότητας», κρύβεται η ιστορία των αιµατηρών µαχητικών γυναικείων αγώνων, από τις απεργίες στις οποίες πρωτοστάτησαν εργάτριες ράφτρες στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αι. Αυτή η ημέρα ούτως ή άλλως ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού και λαϊκού κοινωνικού κινήματος, μιας και από αυτό προέκυψε αυτή η "επέτειος". Μόνο "επετειακή" όμως δεν είναι!

 

Ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και του συστήματος και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του είναι η πατριαρχία. Οι σύγχρονες εκδηλώσεις της – όπως οι έµφυλοι διαχωρισµοί, η έξαρση της έµφυλης βίας και της εκµετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, το trafficking και οι συνθήκες που υφίστανται οι γυναίκες πρόσφυγες στο ταξίδι του ξεριζωµού και µε τον εγκλεισµό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης– εντείνονται όσο εντείνεται η συστηµική κρίση, η επίθεση των κρατούντων και η προσπάθεια εκφασισµού της κοινωνικής ζωής. Από αυτή την άποψη, ο αγώνας των γυναικών για την απελευθέρωσή τους από τα δεσµά της εκμετάλλευσης και καταπίεσης είναι αναπόσπαστο κοµµάτι των εργατικών και κοινωνικών αγώνων της εποχής μας για την κοινωνική απελευθέρωση και χειραφέτηση.

 

Στην «προηγμένη» εποχή μας και στην «πολιτισμένη» δύση δολοφονούνται γυναίκες επειδή είναι γυναίκες (γυναικοκτονίες), σκοτώνονται, πνίγονται ή τραυματίζονται τα παιδιά τους γιατί είναι εργαζόμενες και δεν έχουν πού να τα αφήσουν, μπαίνουν «διλήμματα» σε έγκυες ανάμεσα στο παιδί και τη δουλειά, γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα παιδιών, γονιών, ανέργων της οικογένειας, χωρίς δημόσιες υποστηρικτικές δομές. Παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία, δωρεάν παιδικές κατασκηνώσεις, ολοήμερο σχολείο, μονάδες φιλοξενίας ηλικιωμένων, δομές υγείας και αποκατάστασης, ψυχολογική υποστήριξη, είναι ελλείψεις που καλύπτουν οι γυναίκες. Οι γυναίκες συχνά υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση και σεξιστικά σχόλια στο σπίτι και στη δουλειά. Και αυτή η κατάσταση θεωρείται «φυσιολογική»!

Η πρόσβαση και η εξέλιξη των γυναικών στη δουλειά, οι μισθοί και τα επιδόματα, τα εργασιακά δικαιώματα διέπονται από πλήρη ανισότητα σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους και είναι πολύ χρήσιμα στους εργοδότες (ιδιώτες και Δημόσιο), αφού το μισό εργατικό δυναμικό δουλεύει φτηνότερα, ανέχεται περισσότερα, παράγει δουλειά και αναπαράγει το μελλοντικό εργατικό δυναμικό δωρεάν! Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας με την επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας.

Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε ο "δείκτης ισότητας των φύλων" που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας σε όλο τον κόσμο. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%.

Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα. Η σεξουαλική παρενόχληση, ο σεξιστικός λόγος και πράξη, ακόμα και η βία προς τις γυναίκες συνήθως υποτιμώνται από τα θεσμικά όργανα του κράτους και αντιμετωπίζονται ως «υπερβολές υπερευαίσθητων» γυναικών, διαιωνίζοντας την άνιση θέση της γυναίκας στην κοινωνία όπως είναι δομημένη σε αυτό το σύστημα που ζούμε και δουλεύουμε, σε ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται και καταπιέζει ανθρώπους προκειμένου να εξασφαλίσει το… «ύψιστο» αγαθό, που είναι η ισχύς του κέρδος και της εξουσίας πάνω στη ζωή μας. Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα όταν συσσωρεύονται καταπιέσεις, όπως στην περίπτωση μεταναστριών, προσφύγων, ανάπηρων, ομοφυλόφιλων - λεσβιών γυναικών.

Οι κινητοποιήσεις των γυναικών διεθνώς, τα τελευταία χρόνια, έχουν ξαναφέρει στην επικαιρότητα την πάλη των γυναικών, οργανώνοντας μαζικές και εντυπωσιακές απεργίες γυναικών, διαδηλώσεις, δημοψηφίσματα, από την Τσιάπας ως τη Ροτζάβα, από την Ισπανία μέχρι την Αργεντινή, από την Αμερική, την Τουρκία μέχρι την Ιρλανδία κι από την Πολωνία μέχρι την Ινδία.

Όλοι εμείς που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, στις 8 του Μάρτη προσθέτουμε στην ατζέντα των κινητοποιήσεων μας απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση, συμμετέχοντας στην απεργιακή κινητοποίηση των σωματείων και συνδικάτων και τη συγκέντρωση στις 2μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Γυναίκες και άντρες εργαζόμενοι μαζί, κινητοποιούμαστε και εκείνη την ημέρα διεκδικώντας την επαναφορά και διεύρυνση όλων των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων-κατακτήσεών μας ΚΑΙ επιτέλους να σταματήσουν οι διακρίσεις με βάση το φύλο. Οπλίζουμε την αποφασιστικότητά µας με τους αγώνες μας, ενάντια σε κάθε µορφή καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο, για έναν κόσµο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ «Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ»

8 Μάρτη: Αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση
Πανελλαδική Στάση Εργασίας 13:00 – 16:00 & συγκέντρωση στις 2 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Παρθενώνας» καλεί όλες κι όλους σε απεργιακή συγκέντρωση την 8η Μάρτη στις 2 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Η φετινή παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτά επιτέλους και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από τους αγώνες του προέκυψε αυτή η "επέτειος" στις αρχές του 20ού αιώνα. Η 8η Μάρτη είναι η μέρα που οι υφάντριες της Νέας Υόρκης το 1857 σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσής τους. Οι γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες δουλειάς, ίσες αμοιβές με τους άνδρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η διαδήλωση πνίγηκε στο αίμα και αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών. Με πρωτοβουλία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς το 1910, ύστερα από την πρόταση της επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν, η 8η Μάρτη καθιερώθηκε σαν Ημέρα της Γυναίκας. Η ίδια ημερομηνία θεωρείται και η επίσημη έναρξη της ρώσικης επανάστασης, όταν οι απεργοί της Αγίας Πετρούπολης ενώθηκαν στην αντιπολεμική διαδήλωση των γυναικών, που απαιτούσαν να επιστρέψουν τα παιδιά τους από το μέτωπο, δείγμα του πώς οι αγώνες των γυναικών μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.Η Ημέρα της Γυναίκας μόνο "επετειακή" δεν είναι! Είναι μέρα-σύμβολο για τους αγώνες των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην εργασία, την κοινωνία, την οικογένεια. Η περσινή απεργία των γυναικών στην Ισπανία έβγαλε 5.5 εκατομμύρια γυναίκες στο δρόμο με το σύνθημα «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος».Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγω τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά εμφανίζοντας τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας των φύλων στην Ε.Ε. Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων, οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά και τριπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων ακόμα και μέσα στους χώρους δουλειάς. Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς κρατικής πολιτικής λιτότητας.

Οι αναπληρώτριες συναδέλφισσές μας, πέρα από τα μειωμένα δικαιώματα που έχουν από κοινού με τους άνδρες συναδέλφους μας συγκριτικά με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς (αναρρωτικές, συνδικαλιστικές άδειες), ουσιαστικά στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας σε προστατευόμενη κύηση, λοχεία αλλά και ανατροφή του παιδιού τους. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί στερούνται άδειας επαπειλούμενης κύησης με αποδοχές, ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας. Οι συναδέλφισσες τιμωρούνται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους στο όνομα της μείωσης του κόστους και εξαναγκάζονται είτε να παραμείνουν στη δουλειά εκθέτοντας σε κίνδυνο τις ίδιες και τα έμβρυα, είτε να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους αποδεχόμενες ότι θα παραμείνουν χωρίς μισθό, ένσημα, προϋπηρεσία και ευκαιρία να ξαναεργαστούν ως αναπληρώτριες.

Λειψά δικαιώματα έχουν οι αναπληρώτριες και κατά την άδεια μητρότητας (κύησης και λοχείας), καθώς δικαιούνται μόλις 119 μέρες άδειας συνολικά, 8 εβδομάδες πριν από τον τοκετό και 9 εβδομάδες μετά. Είναι χαρακτηριστικό ότι καθ’ όλο το παραπάνω διάστημα ο εργοδότης καταβάλλει μισθό και ένσημα μόνο για τις 13 πρώτες μέρες. Όσες γυναίκες μάλιστα δεν έχουν συμπληρώσει 200 ένσημα την τελευταία διετία αποκλείονται από το επίδομα μητρότητας του ΙΚΑ, ενώ όσες δε δουλεύουν κατά την έναρξη της άδειας μητρότητας-δηλαδή κατά τα μακρά καλοκαίρια της ανεργίας των αναπληρωτών-αποκλείονται από τις συμπληρωματικές παροχές μητρότητας του ΟΑΕΔ.

Όλες και όλοι εμείς, εργαζόμενες κι εργαζόμενοι, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, προχωράμε σε απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση ανήμερα στις 8 του Μάρτη, Ημέρα της Γυναίκας.Εκείνη την ημέρα ξεσηκωνόμαστε και κατεβαίνουμε στον δρόμο ζητώντας:

  • Κατάργηση των ανισοτήτων και διακρίσεων στην εργασία!
  • Προστασία της μητρότητας, άδειες ανατροφής τέκνων!
  • Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους!

 

 

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

8 Μάρτη Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας/Όλες-όλοι στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια!

 

162 χρόνια μας χωρίζουν από τις 8 Μάρτη του 1857, όταν οι γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού βγήκαν με μια μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ίσες αμοιβές. Η διαδήλωση κτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία και πνίγηκε στο αίμα, αλλά αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών που δεν σταμάτησε. 2 χρόνια μετά, την ίδια μέρα, οι γυναίκες ξαναβγήκαν μαζικά στους δρόμους και αυτή η κίνηση αποτέλεσε την αφορμή η 8 Μάρτη να καθιερωθεί από το παγκόσμιο εργατικό κίνημα σαν Μέρα της γυναίκας.

 

Οι αγώνες των εργατριών που σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της φωτίζουν και σήμερα την ανάγκη της οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων και άνεργων γυναικών για μια ζωή με σύγχρονα δικαιώματα.

 

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία όλες οι κυβερνήσεις σε συνεργασία με ΕΕ – ΕΚΤ – ΔΝΤ, με πολιορκητικό κριό το δημόσιο χρέος, έβαλαν σε εφαρμογή το πιο βάρβαρο πρόγραμμα αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος του κεφαλαίου με στόχο την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης. Οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι μετανάστριες αλλά και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, βρίσκονται σε ακόμη δεινότερη θέση τόσο στον εργασιακό τομέα όσο και στην απλή καθημερινότητά τους.

 

Στα ήδη οξυμένα προβλήματα των γυναικών στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνία έρχονται να προστεθούν και νέα, καθώς οι γυναίκες πλήττονται άμεσα λόγω των πολλαπλών τους ρόλων. Τα πρώτα θύματα της κρίσης είναι οι γυναίκες: είναι οι πρώτες που απολύονται, οι τελευταίες που προσλαμβάνονται, οι πρώτες που νιώθουν τα πρόσθετα οικονομικά οικογενειακά βάρη, τα συνήθη θύματα της βίας στο σπίτι, στην εργασία, στο δρόμο.

 

Στον τομέα της εργασίας:

 

Τα ποσοστά της ανεργίας στις γυναίκες (στοιχεία της Eurostat) είναι 29% και στις νέες γυναίκες είναι πάνω από 63% ενώ το ποσοστό των εγγεγραμμένων μακροχρόνιων ανέργων είναι για τις γυναίκες 64,5% και τους άνδρες 35,95%.

Οι γυναίκες είναι οι πρώτες που απολύονται, ακόμα και οι έγκυες γυναίκες μπορούν πλέον να απολύονται «νόμιμα» από τους εργοδότες σύμφωνα με απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ (2/2018) επιβεβαιώνοντας έτσι το αποκρουστικό πρόσωπο της αντεργατικής πολιτικής της ΕΕ και τη μέγιστη υποκρισία που εμφανίζεται ως δήθεν προστάτης των κοινωνικών δικαιωμάτων, της μητρότητας και των πιο «ευάλωτων».

 

Γι’ αυτό, η χαραυγή του 2019 βρίσκει τις αναπληρώτριες και τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς να βιώνουν απίστευτες κι απάνθρωπες πολλές φορές δυσκολίες, λόγω της χρόνιας αδιοριστίας, της εναλλαγής μεταξύ ανεργίας και ελαστικής εργασίας, καθώς και της συνεχούς περιπλάνησης από πόλη σε πόλη και από σχολείο σε σχολείο. Δεν µπορούν να ανταπεξέλθουν οικονοµικά στις συνθήκες, που ζουν µε την αβεβαιότητα για το αν, πότε, πού και για πόσο θα εργαστούν την επόµενη χρονιά, χωρίς να έχουν σίγουρο κι αυτό ακόµα το επίδοµα ανεργίας.

 

Στη χαραυγή του 2019 οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί δεν έχουν το δικαίωµα να κάνουν οικογένεια και να γίνουν µητέρες. Δεν έχουν µόνο να αντιµετωπίσουν την αλλαγή του τόπου διαβίωσης κάθε χρόνο και για χρόνια και να καλύψουν το νοίκι και τα έξοδά τους µε τον πενιχρό µισθό τους, έχουν ταυτόχρονα να αντιµετωπίσουν όλες τις διακρίσεις που βιώνουν σε περίπτωση που µείνουν έγκυοι.

 

Το καθεστώς της ελαστικής εργασίας των συµβασιούχων στην εκπαίδευση δεν αναγνωρίζει το δικαίωµα της προστασίας της µητρότητας σε περίπτωση επαπειλούµενης εγκυµοσύνης, καθώς το καθεστώς των αδειών των αναπληρωτών είναι απαράδεκτο. Η άδεια που δικαιούνται είναι όλη κι όλη 7 ηµέρες! Η αναρρωτική άδεια είναι 15 µέρες κι αυτές µε την προϋπόθεση ότι θα αρρωστήσουν τουλάχιστον 10 µέρες µετά την πρόσληψη! Ακόµα, κινδυνεύουν µε απόλυση, αν χρειαστεί να παρατείνουν την αναρρωτική άδεια. Οι άδειες µητρότητας για τις αναπληρώτριες είναι 2 µήνες πριν τον τοκετό και 2¼ μήνες µετά τον τοκετό ενώ στερούνται άδειας ασθένειας τέκνου, άδεια επαπειλούμενης κύησης με αποδοχές, ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας και έχουν λειψά δικαιώματα και κατά την άδεια μητρότητας (κύησης, λοχείας, ανατροφής). Γι’ αυτό και πλήθος αναπληρωτριών εκπαιδευτικών οδηγούνται στην παραίτηση για να διαφυλάξουν την εγκυμοσύνη τους ή για να θηλάσουν!

 

Το ίδιο και στον ιδιωτικό τομέα. Είναι γνωστό ότι πολλές είναι οι επιχειρήσεις που ρωτάν – παράνομα – τις νέες γυναίκες σε συνεντεύξεις αν σκοπεύουν να μείνουν έγκυες ή τις βάζουν να υπογράφουν ακόμα και σχετικές διαβεβαιώσεις, καθιστώντας τη μητρότητα από δικαίωμα σε διαβατήριο ανεργίας, χωρίς να υπάρχει καμία κρατική παρέμβαση.

 

Η εργασία των γυναικών έχει μετατραπεί σε δουλεία:

 

Εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, με μεταχείριση που περιέχει βία, απειλές, σεξουαλική παρενόχληση και απαράδεκτες έως και θανατηφόρες συνθήκες εργασίας, αλλά και με τις απολύσεις, τις απειλές ή ακόμα και τις επιθέσεις σε συνδικαλίστριες.

 

Με τις μνημονιακές πολιτικές και τις μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις αυξάνουν τη διαφορά στους μισθούς ανάμεσα στα δύο φύλα.

 

Οι γυναίκες συχνά εργάζονται σε εργασίες λιγότερο επιθυμητές, πιο πρόσκαιρες, τις πλέον ανασφάλιστες. Στις μονογονεϊκές οικογένειες οι γυναίκες είναι αυτές που σηκώνουν το βάρος των εξόδων για το φαγητό, την υγεία και την εκπαίδευση των παιδιών. Η μείωση της αγοραστικής τους δύναμης έχει άμεση επίπτωση στην ψυχική και σωματική τους υγεία. Το 2013 η κατάθλιψη ανέρχονταν στις γυναίκες στο 15,6 %, ενώ στους άνδρες στο 9%.

 

Εφιαλτικές διαστάσεις καταλαμβάνει η αδήλωτη εργασία – η μαύρη ανασφάλιστη εργασία – αυτά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης.

 

Η βίαιη αυτή επίθεση μέσω των μέτρων απέναντι στις γυναίκες δεν εξαντλείται μόνο στον τομέα της απασχόλησης. Οι γυναίκες δέχονται πρώτες τις επιπτώσεις της οικονομικής συρρίκνωσης στη χρηματοδότηση της πολιτικής και κοινωνικής προστασίας. Η διάλυση του κράτους πρόνοιας και οι ιδιωτικοποιήσεις σχεδόν στο σύνολο των δημόσιων υπηρεσιών (δημόσιοι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, φύλαξη παιδιών, φροντίδα στο σπίτι για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία, κλπ) έχει τραγικές συνέπειες για τις γυναίκες και τις δυνατότητες που έχουν να βρούνε δουλειά ή και να παραμείνουν σ’ αυτήν που έχουν έτσι ώστε να είναι ενεργά ανεξάρτητα οικονομικά άτομα.

 

Καταργούν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα! Θέλουν να γυρίσουν τις γυναίκες πίσω στο σπίτι, στην εξάρτηση και την υποταγή! Στη «σίγουρη» σιωπή…

Εκτός αυτής της βίαιης, άμεσης επίθεσης, οι γυναίκες είναι οι πρώτες που δέχονται και τις «άρρητες» επιπτώσεις αυτής της οικονομικής κρίσης με το να είναι οι πρώτες που εισπράττουν όλη αυτήν τη διαρκώς αυξανόμενη βία που γεννά η ανασφάλεια, η φτώχεια, τα καθημερινά αδιέξοδα και που εκφράζεται τόσο στην κοινωνία όσο και στις προσωπικές σχέσεις. Και είναι πλέον ορατό ότι οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα αυτής της βίας που σήμερα φτάνει να παίρνει έως και ακραίες μορφές.

 

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μέσω των δελτίων των ΜΜΕ της διαρκώς αυξανόμενης ενδοοικογενειακής βίας (ξυλοδαρμοί και σεξουαλικές κακοποιήσεις,) αλλά και των γυναικοκτονιών, των βιασμών και της επικίνδυνα ανεξέλεγκτης κατάστασης του τράφικινγκ.

 

Χαιρετίζουμε τις σύγχρονες γυναίκες που καθημερινά ορθώνουν το ανάστημά τους και αγωνίζονται για τα εργασιακά, κοινωνικά και έμφυλα δικαιώματά τους, μέσα και έξω από το σπίτι, στην οικογένεια, στην εργασία, στην μερική και ελαστική απασχόληση, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, στην επισφάλεια, στο ζοφερό περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει η εφαρμοζόμενη πολιτική από ΕΕ, ΔΝΤ, Ελληνικές κυβερνήσεις, Κεφάλαιο. Χαιρετίζουμε τις γυναίκες που οραματίζονται και παλεύουν για την ανατροπή της παρούσας άθλιας κατάστασης, που ψάχνουν το δρόμο της εργατικής χειραφέτησης και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας της ελευθερίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης, της απελευθέρωσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Αρνούµαστε να υποταχθούµε στη βαρβαρότητα
της εκµετάλλευσης και καταπίεσης!

Δε διαπραγµατευόµαστε τη ζωή και τα δικαιώµατά µας!

Έχουµε τη δύναµη να διεκδικήσουµε όλα αυτά που µας ανήκουν
και µας στερούν Ευρωπαϊκή Ένωση - κυβερνήσεις!

ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!!!

 

 

Οργανώνουμε:

8 Μάρτη:

Απεργιακή Συγκέντρωση 13.30 Κλαυθμώνος με τα σωματεία του δημοσίου

6.00μ.μ. Συμμετοχή στα συλλαλητήρια (Κλαυθμώνος με σωματεία και γυναικείες συλλογικότητες και Προπύλαια με ΟΓΕ)

Τρίτη 19/3 το μεσημέρι παράσταση στην Α’ Διεύθυνση για να καταθέσουμε τις αιτήσεις για τις άδειες μητρότητας

Τετάρτη 20/3 το απόγευμα, σύσκεψη σωματείων δημόσιου κι ιδιωτικού φορέα για τα ζητήματα της μητρότητας των συμβασιούχων εργαζόμενων

28 Μάρτη 2.00 μ.μ. Παράσταση διαμαρτυρίας και συνάντηση με υπουργό Εργασίας

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

8 Μάρτη: Αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση
Πανελλαδική Στάση Εργασίας

από τις 13:00 μέχρι τη λήξη του ωραρίου

και συγκέντρωση στις 13.30 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Η φετινή παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτά και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από τους αγώνες του προέκυψε αυτή η "επέτειος" στις αρχές του 20ού αιώνα. Η 8η Μάρτη είναι η μέρα που οι υφάντριες της Νέας Υόρκης το 1857 σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσής τους. Οι γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες δουλειάς, ίσες αμοιβές με τους άνδρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η διαδήλωση πνίγηκε στο αίμα και αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών. Με πρωτοβουλία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς το 1910, ύστερα από την πρόταση της επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν, η 8η Μάρτη καθιερώθηκε σαν Ημέρα της Γυναίκας.

Η Ημέρα της Γυναίκας, όμως, μόνο "επετειακή" δεν είναι! Είναι μέρα-σύμβολο για τους αγώνες των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην εργασία, την κοινωνία, την οικογένεια. Η περσινή απεργία των γυναικών στην Ισπανία έβγαλε 5.5 εκατομμύρια γυναίκες στο δρόμο με το σύνθημα «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος».

 

Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγω τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.

Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε ο «δείκτης ισότητας των φύλων» που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας σε όλο τον κόσμο. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%.

Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά εμφανίζοντας τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας των φύλων στην Ε.Ε. Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων, οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά ΜΟ 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων ακόμα και μέσα στους χώρους δουλειάς. Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς κρατικής πολιτικής λιτότητας.

 

Οι αναπληρώτριες συναδέλφισσές μας, πέρα από τα μειωμένα δικαιώματα που έχουν από κοινού με τους άνδρες συναδέλφους μας συγκριτικά με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς (αναρρωτικές, συνδικαλιστικές άδειες), ουσιαστικά στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας σε προστατευόμενη κύηση, λοχεία αλλά και ανατροφή του παιδιού τους. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί στερούνται άδειας επαπειλούμενης κύησης με αποδοχές, ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας. Οι συναδέλφισσες τιμωρούνται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους στο όνομα της μείωσης του κόστους και εξαναγκάζονται είτε να παραμείνουν στη δουλειά εκθέτοντας σε κίνδυνο τις ίδιες και τα έμβρυα, είτε να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους αποδεχόμενες ότι θα παραμείνουν χωρίς μισθό, ένσημα, προϋπηρεσία και ευκαιρία να ξαναεργαστούν ως αναπληρώτριες.

Λειψά δικαιώματα έχουν οι αναπληρώτριες και κατά την άδεια μητρότητας (κύησης και λοχείας), καθώς δικαιούνται μόλις 119 μέρες άδειας συνολικά, 8 εβδομάδες πριν από τον τοκετό και 9 εβδομάδες μετά. Είναι χαρακτηριστικό ότι καθ’ όλο το παραπάνω διάστημα ο εργοδότης καταβάλλει μισθό και ένσημα μόνο για τις 13 πρώτες μέρες. Όσες γυναίκες μάλιστα δεν έχουν συμπληρώσει 200 ένσημα την τελευταία διετία αποκλείονται από το επίδομα μητρότητας του ΙΚΑ, ενώ όσες δε δουλεύουν κατά την έναρξη της άδειας μητρότητας-δηλαδή κατά τα μακρά καλοκαίρια της ανεργίας των αναπληρωτών-αποκλείονται από τις συμπληρωματικές παροχές μητρότητας του ΟΑΕΔ.

 

Όλες και όλοι εμείς, εργαζόμενες κι εργαζόμενοι, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους,

διαδηλώνουμε στις 8 του Μάρτη, Ημέρα της Γυναίκας διεκδικώντας:

  • Κατάργηση των ανισοτήτων και διακρίσεων στην εργασία!

  • Προστασία της μητρότητας, άδειες ανατροφής τέκνων, ίσα δικαιώματα για τις αναπληρώτριες εκπαιδευτικούς!

  • Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους!

 

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ – ΖΕΦΥΡΙΟΥ – ΦΥΛΗΣ

 

8 Μάρτη: Αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση
Πανελλαδική Στάση Εργασίας 13:00 – 16:00

Συμμετέχουμε Απεργιακή Συγκέντρωση 13.30 Κλαυθμώνος

με τα σωματεία του δημοσίου

6.00μ.μ. Στηρίζουμε το συλλαλητήριο Κλαυθμώνος με σωματεία και γυναικείες συλλογικότητες

Η φετινή παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτά επιτέλους και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από τους αγώνες του προέκυψε αυτή η "επέτειος" στις αρχές του 20ού αιώνα. Η 8η Μάρτη είναι η μέρα που οι υφάντριες της Νέας Υόρκης το 1857 σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσής τους. Οι γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες δουλειάς, ίσες αμοιβές με τους άνδρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η διαδήλωση πνίγηκε στο αίμα και αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών. Με πρωτοβουλία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς το 1910, ύστερα από την πρόταση της επαναστάτριας Κλάρα Τσέτκιν, η 8η Μάρτη καθιερώθηκε σαν Ημέρα της Γυναίκας. Η ίδια ημερομηνία θεωρείται και η επίσημη έναρξη της ρώσικης επανάστασης, όταν οι απεργοί της Αγίας Πετρούπολης ενώθηκαν στην αντιπολεμική διαδήλωση των γυναικών, που απαιτούσαν να επιστρέψουν τα παιδιά τους από το μέτωπο, δείγμα του πώς οι αγώνες των γυναικών μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι επέτειος!Είναι μέρα-σύμβολο για τους αγώνες των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην εργασία, την κοινωνία, την οικογένεια. Η περσινή απεργία των γυναικών στην Ισπανία έβγαλε 5.5 εκατομμύρια γυναίκες στο δρόμο με το σύνθημα «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος».

Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγω τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.

Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά εμφανίζοντας τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας των φύλων στην Ε.Ε. Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων,
οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά και τριπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων ακόμα και μέσα στους χώρους δουλειάς. Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς κρατικής πολιτικής λιτότητας.

Οι αναπληρώτριες συναδέλφισσές μας, πέρα από τα μειωμένα δικαιώματα που έχουν από κοινού με τους άνδρες συναδέλφους μας συγκριτικά με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς (αναρρωτικές, συνδικαλιστικές άδειες), ουσιαστικά στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας σε προστατευόμενη κύηση, λοχεία αλλά και ανατροφή του παιδιού τους. Οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί στερούνται άδειας επαπειλούμενης κύησης με αποδοχές, ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας. Οι συναδέλφισσες τιμωρούνται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους στο όνομα της μείωσης του κόστους και εξαναγκάζονται είτε να παραμείνουν στη δουλειά εκθέτοντας σε κίνδυνο τις ίδιες και τα έμβρυα, είτε να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους αποδεχόμενες ότι θα παραμείνουν χωρίς μισθό, ένσημα, προϋπηρεσία και ευκαιρία να ξαναεργαστούν ως αναπληρώτριες.

Λειψά δικαιώματα έχουν οι αναπληρώτριες και κατά την άδεια μητρότητας (κύησης και λοχείας), καθώς δικαιούνται μόλις 119 μέρες άδειας συνολικά, 8 εβδομάδες πριν από τον τοκετό και 9 εβδομάδες μετά. Είναι χαρακτηριστικό ότι καθ’ όλο το παραπάνω διάστημα ο εργοδότης καταβάλλει μισθό και ένσημα μόνο για τις 13 πρώτες μέρες. Όσες γυναίκες μάλιστα δεν έχουν συμπληρώσει 200 ένσημα την τελευταία διετία αποκλείονται από το επίδομα μητρότητας του ΙΚΑ, ενώ όσες δε δουλεύουν κατά την έναρξη της άδειας μητρότητας-δηλαδή κατά τα μακρά καλοκαίρια της ανεργίας των αναπληρωτών-αποκλείονται από τις συμπληρωματικές παροχές μητρότητας του ΟΑΕΔ.

Όλες και όλοι εμείς, εργαζόμενες κι εργαζόμενοι, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, προχωράμε σε απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση ανήμερα στις 8 του Μάρτη, Ημέρα της Γυναίκας.

Όλοι/όλες την Παρασκευή 8/3 στις συγκεντρώσειςγια τα δικαιώματα των γυναικών ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, στις 13.30 μαζί με τα σωματεία του δημοσίου και στις 18.00 στην Κλαυθμώνος!

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

  • Κατάργηση των ανισοτήτων και διακρίσεων στην εργασία!

    • ίση αμοιβή για ίση εργασία

  • Προστασία της μητρότητας, άδειες ανατροφής τέκνων!

    • πλήρη δωρεάν προληπτικός έλεγχος και διαγνωστικές εξετάσεις, φάρμακα για όλες τις γυναίκες χωρίς περικοπές και εξαιρέσεις

    • δωρεάν παιδικούς σταθμούς

    • πραγματική δημόσια- δωρεάν παιδεία & υγεία

    • παροχή παιδικών κατασκηνώσεων

    • Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους!

    • κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας

    • μείωση των ορίων συνταξιοδότησης

    • νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας

 

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ»

8 Μάρτη: Μέρα αγώνων των γυναικών!

Συνάδελφοι/ισσες

Η Ημέρα της Γυναίκας ήταν ανέκαθεν δεμένη με τους αγώνες των εργατριών και των εργαζομένων γυναικών. Το 1910 στη 2η Διεθνή Συνδιάσκεψη Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη θα οριστεί η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Αυτή τη μέρα οι γυναίκες θα την αφιέρωναν σε όλο τον κόσμο σε αγώνες για την ισότητα, για το δικαίωμα ψήφου, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η μέρα αυτή επιλέχθηκε γιατί στις 8 Μάρτη 1857 έγινε μια σημαντική απεργία εργατριών στα υφαντουργεία και στα ραφτάδικα στη Νέα Υόρκη που κατέληξε σε αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Εκατομμύρια γυναίκες έλαβαν μέρος στις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις για την πρώτη Ημέρα της Γυναίκας το 1911 στη Δανία, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία, τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα η πρώτη γυναικεία απεργία που έχει καταγραφεί είναι όταν απείργησαν οι υφάντρες στο εργοστάσιο Ρετσίνα το 1892, επειδή η εργοδοσία ήθελε να μειώσει τους μισθούς τους.

Σήμερα μέσα στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης η θέση των εργαζομένων γυναικών χειροτέρεψε δραματικά. Στην Ελλάδα τα ποσοστά ανεργίας των γυναικών είναι 29%, ενώ στις νέες γυναίκες είναι πάνω από 63%. Οι γυναίκες έχουν την πρωτιά στις απολύσεις, ενώ με απόφαση του Δικαστηρίου της Ε.Ε. (2/2/2018) μπορούν να απολύονται έγκυες γυναίκες! Οι γυναίκες έχουν την πρωτιά στις μαύρες, ελαστικές σχέσεις εργασίας χωρίς ασφάλιση, με εξευτελιστικές αμοιβές, σεξουαλική παρενόχληση. Η διαφορά στους μισθούς ανάμεσα στα δύο φύλα στην Ε.Ε. παραμένει υψηλή σε ποσοστό 16,1%.

Δραματικά είναι τα στοιχεία σε σχέση με τη βία ενάντια στις γυναίκες. Το 35% των γυναικών παγκοσμίως έχουν βιώσει σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ή από κάποιον άγνωστο κάποια στιγμή στη ζωή τους. Από τις γυναίκες που υπήρξαν θύματα ανθρωποκτονιών παγκοσμίως το 2012,σχεδόν οι μισές δολοφονήθηκαν από τον σύντροφό τους ή από μέλη της οικογένειάς τους. Ο πόλεμος χτυπά ιδιαίτερα τις γυναίκες, (κράτηση ομήρων, αναγκαστική εκτόπιση, συστηματικός βιασμός, εξαναγκαστική εγκυμοσύνη κ.ά.), ενώ είναι τα πρώτα θύματα της μετανάστευσης, του σύγχρονου δουλεμπορίου, της εμπορίας με στόχο την εξαναγκαστική πορνεία.

Σήμερα η Ημέρα της Γυναίκας και το αγωνιστικό μήνυμά της είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Απέναντι στα μνημόνια οι εργαζόμενοι, γυναίκες και άντρες πρέπει να οργανώσουμε την αντίστασή μας για την επιβίωση και τα δικαιώματά μας. Ταυτόχρονα πρέπει από κοινού να παλέψουμε για την πραγματική ισότητα των γυναικών στην εργασία, στην κοινωνία, στη συμμετοχή στον συνδικαλισμό και στους κοινωνικούς αγώνες.

Διεκδικούμε:

    • ίση αμοιβή για ίση εργασία

    • κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας- μόνιμη και σταθερή δουλειά

    • προστασία της μητρότητας

    • δωρεάν παιδικούς σταθμούς στους χώρους εργασίας

    • πραγματική δημόσια- δωρεάν παιδεία & υγεία για όλους

    • παροχή παιδικών κατασκηνώσεων

 

Όλοι και όλες στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ από τη 1μμ.έως τη λήξη του ωραρίου.

Όλοι και όλες στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία την Παρασκευή 8 Μάρτη, Άγαλμα Βενιζέλου, ώρα 1.30 μμ. . Όλοι και όλες στη συγκέντρωση και πορεία την Παρασκευή 8 Μάρτη στις 6.30μμ. στο Άγαλμα Βενιζέλου (βλέπε: αφίσα).

 

 

 

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Για την 8η Μάρτη

Γυναίκες,

 

Εργάτριες, υπάλ/λοι, αγρότισσες, επαγγελματίες, συνταξιούχες, μάνες, σύζυγοι, κόρες, αδελφές, φίλες, συντρόφισσες!

 

Ένας ολόκληρος κόσμος, το μισό του ουρανού…

 

Κι όμως, κάθε 8η Μάρτη, μια σκιά θαμπώνει τη μέρα. Υπάρχει ακόμη αυτή η επέτειος γιατί δεν έχουν εκλείψει οι λόγοι που κάνουν τις γυναίκες να βγαίνουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Επειδή δηλαδή:

 

- Υπάρχει ακόμα απλήρωτη οικιακή εργασία

 

- Υπάρχει ακόμη πολύ βαριά και κουραστική εργασία των γυναικών της εργατικής τάξης, δυο και τρεις βάρδιες την ημέρα

 

-Υπάρχει ακόμα μισθολογική ανισότητα σε σχέση με τους άνδρες

 

-Υπάρχει ακόμα αποκλεισμός και υποεκπροσώπηση των γυναικών στη δημόσια σφαίρα

-Υπάρχουν ακόμα έμφυλες διακρίσεις, σεξιστική βία, δολοφονίες γυναικών από τους συζύγους/συντρόφους/πατέρες/αδερφούς σε όλο τον πλανήτη.

Τι λέμε εμείς για την 8η Μάρτη;

-Θυμόμαστε και τιμούμε πάντα εκείνες τις εργάτριες του Σικάγο και της Αγ. Πετρούπολης, όλες αυτές σε κάθε σημείο του πλανήτη που με τη ζωή τους διεκδίκησαν το αυτονόητο, που ακόμα όμως παραμένει ζητούμενο: 8 ώρες δουλειά-8 ώρες ύπνος-8 ώρες ξεκούρασης και ελεύθερου χρόνου.

-Ξέρουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ, στα ίδια… Θα φύγουμε από τη δουλειά, θα πάμε σπίτι, θα αρχίσουμε τη δουλειά στο σπίτι και στο τέλος της μέρας θα σκεφτόμαστε πόσα ακόμη δεν έγιναν και πόσος λίγος είναι ο χρόνος που έχουμε για ύπνο. Και ξανά, κάθε μέρα τα ίδια. Ένα διαρκές λαχάνιασμα.

 

Ο μόνος δρόμος που μας μένει είναι όχι να γιορτάσουμε, αλλά να οργανώσουμε μια νέα 8η Μάρτη και να παλέψουμε για μια κοινωνία ισότητας, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Θα είμαστε παρούσες στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της 8ης Μάρτη.

Όλες και όλοι στη μάχη!

Όλες και όλοι στη στάση εργασίας της 8ης Μάρτη και στην απεργιακή συγκέντρωση στις 2 μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος

Όλες και όλοι στην πορεία της 8ης Μάρτη στις 6 μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος

 

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

 

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ

Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Εργαζομένων Εθνικής Τράπεζας

 

Η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι αγώνας και πάλη ταξική!

Στις 8 Μάρτη 2019, εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο θα προχωρήσουν σε διεθνή απεργία, διεκδικώντας ίσα δικαιώματα και να μπει φραγμός στην καταπίεση. Δεν ξεχνάμε τους σημαντικούς αγώνες που ξέσπασαν στις 8 Μάρτη 1857, όταν στη Ν. Υόρκη εκατοντάδες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας τόλμησαν και βγήκαν για πρώτη φορά δυναμικά σε διαδηλώσεις, οργανώνοντας απεργία με αίτημα τη μείωση του χρόνου εργασίας και ίση μισθολογική μεταχείριση με τους άνδρες.

Σε όλο τον κόσμο, και στη χώρα μας, οι γυναίκες βιώνουν την πιο σκληρή πλευρά της εκμετάλλευσης και αντεργατικής επίθεσης, αφού είναι στην κορυφή της ανεργίας και των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, η μητρότητα πλήττεται βάναυσα μέχρι και με απολύσεις εγκύων, οι γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες και βαναυσότητα, ενώ εντείνεται η ενδοοικογενειακή και σεξουαλική βία.

Στις τράπεζες, οι συναδέλφισσές μας που εργάζονται με το σύγχρονο δουλεμπόριο της ενοικιαζόμενης εργασίας, αντιμετωπίζουν απολύσεις και μισθούς πείνας, δεν έχουν δικαίωμα σωρευτικής άδειας, ενώ οι καθαρίστριες εργάζονται μέσω εργολάβων για 200 ευρώ το μήνα.

Τα δικαιώματα των γυναικών, η στήριξη της μητρότητας και η πάλη για ισότητα ενάντια σε κάθε είδους διάκριση λόγω φύλου, πρέπει να μπουν μπροστά στα αιτήματα του εργατικού κινήματος. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να οργανωθούν και να είναι πρωτοπόρες στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε στη συμμετοχή στη 2ωρη παναττική στάση εργασίας (12.45 ως λήξη ωραρίου στις τράπεζες) που προκήρυξε η ΓΣΕΕ στις 8 Μάρτη, μαζί με δεκάδες άλλα σωματεία και οργανώσεις, και στη συγκέντρωση στις 2 στην πλ. Κλαυθμώνος.

  • Κατάργηση των μισθολογικών ανισοτήτων λόγω φύλου. Αξιοπρεπείς μισθούς για όλους.

  • Υπεράσπιση της εγκυμοσύνης και της μητρότητας, ώστε να μην γίνονται αιτία μη πρόσληψης γυναικών, απόλυσης . Συλλογικές συμβάσεις για όλους στις τράπεζες.

  • Άδειες ανατροφής παιδιών και στους δύο γονείς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

  • Ίσες ευκαιρίες πρόσβασης στην εκπαίδευση και την υγεία.

  • Πάλη ενάντια σε κάθε αντίληψη περί κατωτερότητας της γυναίκα, σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής, την εργασία, την εκπαίδευση, την οικογένεια τη σχέση των φύλων. Υπεράσπιση και διεύρυνση κάθε δομής κοινωνικού κράτους που απελευθερώνει τη γυναίκα από βάρη και δεσμά στην εργασία και στην οικογένεια.

  • Όχι στην εμπορευματοποίηση και τη θεαματοποίηση των γυναικών με το πλασάρισμα του γυναικείου κορμιού σαν εμπόρευμα. Πάλη ενάντια στα κυκλώματα trafficking και σωματεμπορίας.

  • Καμία διάκριση με βάσητη φυλή, τη θρησκείατο σεξουαλικό προσανατολισμό, την αναπηρία (ΑμεΑ) ανεξαρτήτως φύλου.

 

ΟΛΟΙ – ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, 8 ΜΑΡΤΗ, 12.45 – 14.45

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 13.30 ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

& ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ – ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ 18.00 ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

7-3-2019





Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 07 Μαρτίου 2019 23:48
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.