Δευτέρα, 13 Μαϊος 2019 14:41

Αρχίζει στις 13 Μάη το 3ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride

Κατηγορία Ειδήσεις

 

Αρχίζει στις 13 Μάη το 3ο Αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride

ZAK - ZACKIE MEANS FIGHT BACK!

3oaytoorg PrideΜε την εκδήλωση για τους λοατκια+ προσφυγες και την προβολή του ντοκιμαντέρ "Παράγραφος 175" αρχίζει σήμερα* στο Στέκι Φοιτητ(ρι)ών Νομικής στο ΑΠΘ το 3ο Αυτό-οργανωμένο Thessaloniki Pride, που διοργανώνεται από το ομώνυμο Συντονιστικό**. Ύστερα από σειρά εκδηλώσεων όλη την εβδομάδα, το Pride θα κορυφωθεί το Σάββατο 18 Μαΐου στις 14:00 με την Πολύχρωμη ΠΟΡΕΙΑ Ελεύθερης Έκφρασης, που θα ξεκινήσει πίσω από το Άγαλμα Βενιζέλου (Εγνατίας και Αριστοτέλους γωνία)
(event στο facebook:
https://www.facebook.com/events/2337626216297863/?active_tab=about )

Με κεντρικό σύνθημα "
Ζακ/Ζάκι σημαίνει αντεπίθεση" το Συντονιστικό για την προετοιμασία του 3ου Pride στοχεύει στη σύνδεση των αγώνων του λοακτια+*** κινήματος από το 1969 έως σήμερα, ακριβώς στην επέτειο των 50 χρόνων από την εξέγερση των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφί και τρανς της Νέας Υόρκης στο bar Stonewall (εξού και το κεντρικό σύνθημα του Pride παραλλάσσει το "Stonewall means fight back").

Επιπλέον, το 3ο Pride γίνεται και για την ανάμνηση των δολοφονημένων αδερφών μας (Hande Kader - Τουρκία, Marielle Franco - Βραζιλία, Ελένη Τοπαλούδη, Αγγελική Πέτρου, Γιαννούλα).
Οι αγώνες του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie oh έδειξαν σε όλες, όλ@ και όλους το δρόμο της αντεπίθεσης στο ναζισμό/φασισμό, την πατριαρχία, το σεξισμό, το στίγμα της οροθετικότητας στον HIV, την τρανσφοβία και την ομοφοβία. Ο Ζακ δολοφονήθηκε το Σεπτέμβρη του 2018 από "φιλήσυχους πολίτες" και αστυνομικούς.

 

Στην κεντρική εκδήλωση του Pride την Παρασκευή 17 Μαΐου στη Σχολή Θετικών Επιστημών ΑΠΘ θα μιλήσουν μέλη της σελίδας Justice for Zak/Zackie, του Patras Pride, του RADical Pride και της ομάδας Sylvia Rivera - για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride:
https://www.facebook.com/events/382358855704450/

Το πλήρες πρόγραμμα του Pride και το κείμενο-κάλεσμα του Συντονιστικού μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
https://ourpride.gr/2019/04/23/3o-αυτό-οργανωμένο-thessaloniki-pride-αφίσες-πρόγραμμ/

*Η σημερινή εκδήλωση και προβολή ταινίας συνδιοργανώνεται με το 7ο Φεστιβάλ Κινηματογραφικών Ομάδων ΑΠΘ και ΠΑΜΑΚ.
**Στο
Συντονιστικό για το 3ο Αυτό-οργανωμένο Thessaloniki Pride συμμετέχουν άτομα και συλλογικότητες της πόλης, μεταξύ των οποίων και η δική μας.
***Λεσβιακού, Ομοφυλοφιλικού, Αμφί, Τρανς, Κουίρ, Ίντερσεξ, Ασεξουαλικού+

υπερήφανα και αγωνιστικά,
η ομάδα Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

 

Το κεντρικό κείμενο του Συντονιστικού για το 3ο αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride

 

Zackie means fight back

 

Ήταν Ιούνης του 1969, όταν οι θαμώνες σε ένα γκέι μπαράκι της Νέας Υόρκης άρθρωσαν ένα συλλογικό και εκκωφαντικό «Φτάνει πια». Αρκετά με την ταπείνωση, τον χλευασμό και τη βία. Αρκετά με την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Αρκετά με την κρατική καταστολή. Και βγήκαν με όλη την αψηφισιά και την τόλμη που έχουν τα καταπιεσμένα πλάσματα, όταν συνειδητοποιούν την καταπίεσή τους και παίρνουν τη γενναία απόφαση να κάνουν κάτι για να τελειώσει αυτό. Για τρεις ταραγμένες μέρες και νύχτες γκέι, λεσβίες, τρανς και ντραγκ κουίνς –με γόβες και χωρίς αυτές- έδιναν μάχες με τις επίλεκτες δυνάμεις της αμερικανικής αστυνομίας. Έστηναν οδοφράγματα και έπαιζαν κλεφτοπόλεμο στα στενά. Όσες και όσοι συμμετείχαν στο αντιπολεμικό κίνημα της εποχής, οι φεμινίστριες, οι οργανώσεις της αριστεράς, οι συλλογικότητες της αναρχίας, οι Μαύροι Πάνθηρες και οι Young Lords πάλευαν δίπλα τους. Σε αλληλεγγύη μαζί τους. Θεωρώντας τον αγώνα τους και δικό τους αγώνα. Εκτιμώντας τη νίκη τους ως δική τους νίκη. Τα μακρινά αδέρφια μας διεκδίκησαν την αξιοπρέπεια και την περηφάνια, που τους είχαν στερήσει. Και την κέρδισαν. Και έτσι το Stonewall στέκεται έκτοτε ως υπενθύμιση υποδειγματικής συλλογικής αντεπίθεσης, όταν σου στερούν στοιχειώδη δικαιώματα. Όταν σου στερούν το οξυγόνο και την ελευθερία να υπάρχεις. «Stonewall means fight back». Stonewall -τότε και τώρα- σημαίνει αντεπίθεση.

 

Είναι Μάιος του 2019. Το 3ο αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride, «το Pride από τα κάτω και με τις, τ@ και τους κάτω» βγαίνει στους δρόμους της πόλης. Δεν βγαίνουμε μόν@ μας. Κουβαλάμε μαζί μας την οργή και την πίκρα από τη δολοφονία του Ζακ, της Zackie Oh. Κουβαλάμε μαζί μας την ανησυχία και τον θυμό μας. Ακροδεξιές δυνάμεις σκαρφαλώνουν σε ηγετικές θέσεις σε κοινοβούλια σε όλο τον κόσμο. Απλώνουν τη φαιά σκιά τους στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στον Βορρά και στον Νότο της αμερικανικής ηπείρου. Από τον Τραμπ και τον Μπολσονάρου ως τους ευρωπαίους ομοϊδεάτες τους.

 

Από τους νεοναζί που επιτίθενται σε στέκια, κοινωνικούς χώρους, καταλήψεις και δομές προσφύγων ως τους «νοικοκυραίους» της διπλανής πόρτας, που φορούν τη μάσκα του φιλήσυχου ή αγανακτισμένου πολίτη. Του «αγνού πατριώτη».

 

Από τους εκκλησιαστικούς ιεράρχες που ξερνούν ομοφοβικό και τρανσφοβικό μίσος από άμβωνος ως τους λογιών-λογιών «εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…».

 

Από αυτούς που θεωρούν ότι η Ελλάδα ή η Ευρώπη δεν αντέχει άλλους «ξένους», αλλά φυσικά χωράει όλους τους τουρίστες με τα φουσκωμένα πορτοφόλια.

 

Από όσους συγκινούνται στο άκουσμα ελληνικής μειονότητας όπου γης, αλλά δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη εθνικών μειονοτήτων στην ίδια την Ελλάδα.

 

Από όσους κραυγάζουν ότι «η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική» επιβάλλοντας στους λαούς πώς θα «αυτοπροσδιορίζονται» μέχρι αυτούς που οραματίζονται θερμά επεισόδια με την Τουρκία στο Αιγαίο για πετρέλαια και υδρογονάνθρακες.

 

Από όσους κλείνουν τα μάτια μπροστά στην κηλίδα ντροπής για την ανθρωπότητα, την αθλιότητα στη Μόρια, στη ΒΙΑΛ, στον Ελαιώνα, στα Διαβατά. Μέχρι αυτούς που για λόγους εξωραϊσμού της φρίκης συνηθίζουν να αποκαλούν τα καμπς στοίβαξης ανθρώπων ως «κέντρα κράτησης προσφύγων».

 

Από όσους επιλέγουν να μην διαβάζουν τα ανησυχητικά στοιχεία κακοποίησης και βιασμών λοατκια+ ανθρώπων και γυναικών μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου έχουν εγκλωβιστεί για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Μέχρι αυτούς που κλείνουν τα αυτιά στις κραυγές μεταναστ(ρι)ών που η ευρωπαϊκή πολιτική των κλειστών συνόρων δολοφονεί στις θάλασσες μαζί με τα παιδιά τους ή στα περάσματα στον Έβρο, όπως συνέβη με τις τρεις προσφυγοπούλες, που βρέθηκαν σφαγμένες.

 

Από αυτούς που δεν ακούν την κραυγή και το κλάμα της γυναίκας στον επάνω όροφο μέχρι αυτούς που κάνουν πως δεν βλέπουν τις μελανιές την επόμενη μέρα.

 

Από αυτούς που έσπευσαν να δώσουν δίκιο στον καταστηματάρχη που «προστάτευσε την περιουσία του από ένα πρεζάκι» μέχρι όσους δεν είχαν απολύτως κανένα πρόβλημα με την κυνική δήλωση της αστυνομίας «Αυτή είναι η πρακτική. Σ’ όποιον αρέσει».

 

Από όσους σφίγγουν το χέρι του ισραηλινού πρωθυπουργού και συνάπτουν στρατιωτικές συμμαχίες και οικονομικές συμφωνίες μαζί του στηρίζοντας τις πολιτικές που εφαρμόζει, μέχρι αυτούς που θα στηθούν μπροστά στις τηλεοράσεις για να παρακολουθήσουν την ελληνική συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Ισραήλ. Αδιαφορώντας για το καθημερινό δράμα του παλαιστινιακού λαού, τις συλλήψεις, τους βασανισμούς, τον αποκλεισμό, τις δολοφονίες παιδιών.

 

Ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς. Ας συμφωνήσουμε σ’ αυτό. Το θέμα, ωστόσο, είναι να παίξουμε με τα άσχημα χαρτιά που μας έχουν τύχει. Και να νικήσουμε. Ζάκι θα σημαίνει πάντα για μας αντεπίθεση.

 

Αυτός είναι και ο λόγος που αυτόν τον αγώνα επιλέγουμε να τον δώσουμε μαζί με πολλούς και πολλές. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν στεκόμαστε απλώς με αλληλεγγύη δίπλα στα άλλα κινήματα. Είμαστε/γινόμαστε οργανικό κομμάτι των κινημάτων αυτών. Πώς θα μπορούσε –πράγματι- να είναι διαφορετικά;

 

Δεν υπάρχουν τείχη που μας διαχωρίζουν από το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Είμαστε αντιφασίστριες και αντιρατσιστές. Παλεύουμε ενάντια στον εθνικισμό και τον φασισμό με την ίδια αποφασιστικότητα που παλεύουμε για την εξάλειψη του σεξισμού. Είμαστε κινούμενος στόχος για τους φασίστες. Είμαστε τα πλάσματα που δεν ξεχνούν τι σήμαιναν τα ροζ τρίγωνα. Είμαστε όσ@ θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην επαναληφθεί ποτέ αυτή η φρίκη.

 

Δεν υπάρχουν τείχη που μας διαχωρίζουν από το μαθητικό ή το φοιτητικό κίνημα. Είμαστε φοιτήτριες και φοιτητές, μαθητές και μαθήτριες. Και πληρώνουμε καθημερινά τα ‘σπασμένα’ της υποχρηματοδότησης και εξαθλίωσης της δημόσιας παιδείας στην Ελλάδα των πολιτικών ακραίας λιτότητας. Απέναντι σε μια λογική που υπαγορεύει τα πανεπιστήμια να είναι χώροι κλειστοί στην κοινωνία, αποστειρωμένοι και απολίτικοι, συνειδητά επιλέξαμε να μεταφέρουμε κομμάτι των εκδηλώσεών μας στο ΑΠΘ. Για εμάς τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνο χώροι μάθησης. Είναι τόπος ζύμωσης και ανταλλαγής πολιτικών ιδεών. Είναι χώροι πολιτιστικών εκδηλώσεων. Ζωντανό κύτταρο, κομμάτι της κοινωνίας, ανοιχτό στις νέες ιδέες. Το επαναδιεκδικούμε.

 

Δεν υπάρχουν τείχη που μας διαχωρίζουν από τους εργαζόμενους. Εργαζόμαστε κι εμείς με μπλοκάκια, εργαζόμαστε στην επισφάλεια, μας αναγκάζουν να δουλεύουμε Κυριακές ή απλήρωτες υπερωρίες, αμειβόμαστε με ψίχουλα, κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή με απόλυση. Πολλές φορές μάλιστα απολυόμαστε όταν μένουμε έγκυες. Ή αποκρύπτουμε τη λοατκια+ ταυτότητά μας προκειμένου να μη χάσουμε τη δουλειά μας. Συνηθέστατα είμαστε άνεργ@. Οι διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος είναι, λοιπόν, και δικές μας διεκδικήσεις.

 

Δεν υπάρχουν τείχη που μας διαχωρίζουν από τις διεκδικήσεις του φεμινιστικού κινήματος. Είμαστε γυναίκες και θηλυκότητες, είμαστε αλληλέγγυοι cis και τρανς άντρες, καθώς και άτομα μη εντασσόμενα στη δυαδικότητα του φύλου. Είμαστε κάθε λέξη της φράσης «Ούτε Μία Λιγότερη». Ισχυριζόμαστε ότι το ανθρώπινο σώμα είναι πηγή απόλαυσης και όχι πεδίο καθημερινής μάχης, όπου καλούμαστε να μετράμε απώλειες. Τα Όχι μας, είναι Όχι. Και απαιτούμε να γίνονται σεβαστά. Ενώνουμε τη φωνή μας ενάντια στη νομοθετική τροποποίηση του 336 ΠΚ, που στενεύει απελπιστικά τον ορισμό του βιασμού, αντί να τον βασίσει στο μοναδικό λογικό κριτήριο: την απουσία συναίνεσης.

 

Δεν υπάρχουν τείχη που μας διαχωρίζουν από τους αγώνες του οικολογικού κινήματος. Χρειαζόμαστε έναν πλανήτη για να ζούμε και να διεκδικούμε. Χρειαζόμαστε γη, δάσος, καθαρό νερό και αέρα. Χρειαζόμαστε με λίγα λόγια όλα εκείνα που τα γεωτρύπανα της Eldorado Gold στις Σκουριές, με τις ευλογίες της ελληνικής κυβέρνησης, απειλούν να αφανίσουν, καταστρέφοντας τη Χαλκιδική και τη μισή Βόρεια Ελλάδα. Το ίδιο και με τις εξορύξεις υδρογονανθράκων στην Ήπειρο, στη Στερεά Ελλάδα, στο Ιόνιο και στην Κρήτη. Η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζονται αφορά τελικά ελάχιστους και συνεπάγεται φτώχεια για όλες και όλους εμάς. Συνεπάγεται ποιοτική υποβάθμιση της ήδη υποβαθμισμένης ζωής μας. Οι διεκδικήσεις του οικολογικού κινήματος στις Σκουριές ή όπου αλλού είναι και δικές μας διεκδικήσεις, γιατί αφορούν και το δικό μας τώρα. Και το δικό μας αύριο.

 

Δεν διαχωριζόμαστε με τείχη από το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μπροστά στο εφιαλτικό σενάριο μιας στρατιωτικής σύρραξης τα δικά μας κεφάλια είναι αυτά που θα παιχτούν στα ζάρια. Τα δικά μας σώματα θα γίνουν κρέας για τα κανόνια τους για να πλουτίσουν -από το κομμάτιασμα της Μεσογείου σε ΑΟΖ- η Exxon Mobil, η Total και οι ελληνικές εταιρείες που τρέχουν να συνεργαστούν μαζί τους. Κι αυτό το σενάριο όχι μόνο δεν θα το επιτρέψουμε, αλλά θα παλέψουμε με λύσσα εναντίον του. Δεν αναζητούμε τον εχθρό σε γειτονικούς ή μακρινούς λαούς. Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι υπονομεύουν τα συμφέροντά μας και καταστρέφουν τις ζωές μας. Ξέρουμε πολύ καλά τον εχθρό μας. Βρίσκεται «μέσα στην ίδια μας τη χώρα». Και μας χωρίζει ταξική άβυσσος απ’ αυτόν.

 

Τα σύννεφα έχουν πυκνώσει επικίνδυνα. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε τη μπόρα να περάσει. Αν περάσει, θα περάσει αναγκαστικά πάνω από τα δικά μας κεφάλια. Παρά την ύφεση και την κινηματική υποχώρηση των τελευταίων χρόνων, δεν είναι εποχή παραίτησης. Ο αντίπαλος θα προχωρήσει και θα κυριεύσει τόσα όσα εμείς θα του επιτρέψουμε. Βγαίνουμε στους δρόμους. Γινόμαστε ορατές. Με τις ιδέες, τις προτάσεις μας για δράση και τα συνθήματά μας.

50 χρόνια μετά από την εξέγερση στο Stonewall φωνάζουμε με την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια δύναμη, όπως οι φωνές που αντηχούσαν στα δρομάκια και τις λεωφόρους της Νέας Υόρκης το καυτό καλοκαίρι του 1969.

 

Τότε, τώρα και κάθε στιγμή: Δεν υποχωρούμε εκατοστό από τα δικαιώματα που έχουμε κερδίσει. Δεν υποχωρούμε ούτε εκατοστό από την απαίτησή μας όχι μόνο για σεξουαλική, αλλά για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση. Η «κανονικότητά» τους, μέσα στην οποία θέλουν να μας εγκλωβίσουν, είναι γραμμένη με το αίμα χιλιάδων. Χιλιάδων που στριμώχτηκαν βίαια προκειμένου να χωρέσουν σε προκατασκευασμένα κοινωνικά καλούπια. Είμαστε εδώ για να αμφισβητήσουμε αυτή την επίπλαστη και επισφαλή «κανονικότητα». Είμαστε εδώ για να ταράξουμε τα ήρεμα νερά μιας κανονικότητας που μας περιθωριοποιεί, μας χλευάζει, μας κακοποιεί. Ενίοτε μας δολοφονεί. Όσο έστω και μία/έν@ από εμάς κινδυνεύει, κινδυνεύουμε όλ@ μας. Κάτω τα χέρια από τα σώματα και τις ζωές μας.

 

Τον Μάιο του 2019 βγαίνουμε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης -με όλη την οργή και τη θλίψη από τη δολοφονία του Ζακ/Zackie Oh, από τις δολοφονίες τόσων και τόσων cis και τρανς γυναικών, από τις φρικτές γυναικοκτονίες στην Κύπρο- με το σύνθημα που πρωτοφώναξαν και οι αδερφές μας στο μακρινό 1969.

 

Στη μνήμη όλων των καταπιεσμένων, όλων των κακοποιημένων, όλων των δολοφονημένων μας, της Hande Kader, της Marielle Franco, της Zackie Oh και όσων πλήρωσαν με το αίμα τους το γεγονός ότι δεν σώπασαν:

 

Αντεπίθεση

 

Συντονιστικό για το 3ο αυτοοργανωμένο Thessaloniki Pride

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 13 Μαϊος 2019 14:58
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.