Με βάση τα παραπάνω είμαστε αναγκασμένοι να «ξανακρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου» απαιτώντας:  Επιτέλους σοβαρότητα στην πρόληψη της μαζικής μετάδοσης με πολλά τεστ τακτικά στον πληθυσμό και στους επισκέπτες δωρεάν και υπό πλήρη κρατικό έλεγχο. Απομόνωση των «θετικών» για 15 μέρες σε αξιοπρεπείς χώρους (π.χ. υπάρχουν άφθονα άδεια ξενοδοχεία) υπό ιατρική παρακολούθηση. Δηλαδή αυτό που έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή: εντοπισμένη ιχνηλάτηση εντός κοινότητας και όχι τυφλό συλλήβδην lockdown... Πραγματική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος περίθαλψης με δεκάδες χιλιάδες μόνιμες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού στα νοσοκομεία, στα ΚΥ, στο ΕΚΑΒ και με τις αναγκαίες υποδομές. Τέλος στα προπαγανδιστικά πυροτεχνήματα και στα…
Η παρουσίαση του σχεδίου νόμου έχει σοκάρει και εξοργίσει, όχι μόνο τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς, αλλά και χιλιάδες πολίτες που αντιλαμβάνονται πλέον ότι η κυβέρνηση εκτελεί επιχειρηματικές εντολές… Συγκρίνεται μόνο με τον αυταρχικό Ν. 2525/1940 και τον επαίσχυντο νόμο 811 που, σύμφωνα με τους τότε συναδέλφους «ως κατοχικός νόμος, προσηρμοσμένος εις τας συνθήκας της εποχής ήρεν τας επιτεύξεις του κλάδου. (…) Ακόμη και αι σχετικαί με τας ώρας εργασίας δεν εφαρμόζονται(…), η υπό του νόμου καθοριζόμενη μισθολογική εξίσωσις των ιδιωτικών προς τους δημοσίους ουσιαστικώς καταργείται(…), άλλα (σχολεία) πληρώνουν ολιγώτερον του νομίμου και πολλά καθυστερούν μισθούς αρκετών μηνών».
Έχουν κατεύθυνση οι αλλαγές της Ν.Δ. στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Και ποια είναι αυτή; Πριν επιβάλουμε το συμπέρασμα πάνω στα δεδομένα, χρειάζεται να δούμε εφτά κομβικές αλλαγές –δεν είναι οι μόνες – στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση που σε λιγότερο από ένα χρόνο έχει δρομολογήσει το Υπουργείο Παιδείας.
Από την εξ αποστάσεως εργασία το κεφάλαιο έχει μόνο να κερδίσει! Κερδίζει σε λειτουργικό κόστος, σε αποδοτικότητα εργαζομένων, σε ακόμα μεγαλύτερο έλεγχο της εργασίας, ακόμα και της ίδιας της ζωής των υπαλλήλων του. Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι περίπου ένας στους τρεις εργαζομένους θα μπορούσε να εργάζεται από το σπίτι. Ο ΣΕΒ ήδη προετοιμάζει το έδαφος με τους δικούς του όρους.
Όταν η Κεραμέως έγινε Καμερέως, του Θάνου Βάλλα. Οι κάμερες είναι το πρόβλημα και όχι η λύση, της Χρυσούλας Παπαγεωργίου. Εσείς οι εμπνευστές της βιντεοσκόπησης έχετε μπει ποτέ σε τάξη; του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη. Και πάλι για τις κάμερες στην τάξη, του Λευτέρη Παπαθανάση. Οργουελιανές δυστοπίες, της Κατερίνα Λιάτζουρα. Για τους ανθρώπους μας που πιάστηκαν στο δόκανο, της Όλγας Τσιλιμπάρη. Ώστε οι εκπαιδευτικοί φοβούνται τις κάμερες γιατί όλοι θα δουν τις αδυναμίες τους; Του Δημήτρη Τσιριγώτη. Από την υπουργό της φωτοτυπίας στην υπουργό της κάμερας, Θανάσης Τσιριγώτης, Χρήστος Κάτσικας.
Συνδικαλιστές και εργαζόμενοι από κλάδους που έχουν βρεθεί στο «μάτι του κυκλώνα» της υγειονομικής κρίσης του κορονοϊού, που βιώνουν την πραγματικότητα των απολύσεων, της ελαστικής εργασίας, της τηλεργασίας με το βλέμμα του «Μεγάλου Αδελφού» πάνω τους, που συνεχίζουν να εργάζονται χωρίς μέτρα ασφαλείας και υγιεινής ή που προσδοκούσαν να προσληφθούν για ένα μεροκάματο στην καλοκαιρινή τουριστική σεζόν και σήμερα είναι εντελώς «ξεκρέμαστοι», παίρνουν τον λόγο μέσα από τις σελίδες του Πριν και περιγράφουν την «εργασιακή κανονικότητα» που θέλουν να επιβάλουν κεφάλαιο και κυβέρνηση.
Σελίδα 1 από 12