Κάλεσμα στήριξης. Οι ευρωεκλογές της 9^ης Ιουνίου είναι μια πολιτική μάχη που θα κρίνει για το επόμενο διάστημα αν θα δυναμώσει η το πολιτικό ρεύμα και η πάλη: για την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης της ΝΔ, ενάντια στην συναινετική αντιπολίτευση των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και την ακροδεξιά, ενάντια στην ΕΕ του πολέμου, των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων σε δημοκρατία εργασία, παιδεία, υγεία, κοινωνικά αγαθά στο βωμό του κέρδους. Αγώνας για απειθαρχία-ρήξη- αποδέσμευση από αυτή. Για το άνοιγμα δρόμου για μια αξιοβίωτη ζωή και μια κοινωνία που μας αξίζει.

Οι ευρωεκλογές της 9ης Ιούνη θα διεξαχθούν στο φόντο της ραγδαίας επιδείνωσης της οικονομικής και γεωπολιτικής θέσης του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Οικονομικά χάνεται για την ΕΕ η μάχη της παραγωγικότητας και των νέων τεχνολογιών με τους δύο άλλους ισχυρούς πόλους, τις ΗΠΑ και την Κίνα και αυτή η συνθήκη συμπίπτει με την παρατεταμένη καθήλωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ζώνης του Ευρώ. Γαιοπολιτικά, η αδυναμία στήριξης της Ουκρανίας με εξοπλισμό χειροτερεύει την κατάσταση στο μέτωπο, οι ΗΠΑ πιέζουν για αύξηση των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δαπανών στο 2% ώστε να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ

Άρθρο της Σύνταξης από το νέο τεύχος του «Ξ» (τεύχος 594) που κυκλοφόρησε την Παρασκευή 13 Μάη. Όπως και στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις (εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές) οι ευρωεκλογές αναμένεται να χαρακτηριστούν από το υψηλό ποσοστό αποχής. Η αδιαφορία ή η συνειδητή αποχή από τις κάλπες δεν αντανακλούν τίποτε άλλο από την απαξίωση του πολιτικού σκηνικού. Στα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία υπάρχει οργή. Η ακρίβεια στα βασικά καταναλωτικά αγαθά συνεχίζει να καλπάζει ενώ τα ενοίκια έχουν ξεφύγει. Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο κόστος στέγασης σε σχέση με το διαθέσιμό εισόδημα στην ΕΕ,

Οι ευρωεκλογές βρίσκουν τις πολιτικές εξελίξεις εδώ, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια κρίσιμη καμπή. Η ΕΕ έχει, από καιρό, αναδειχθεί σε ένα συντονιστικό επιτελείο προώθησης των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων. Σε όλες τις χώρες μέλη –από τις πιο ισχυρές ως τις πιο αδύναμες– καλπάζει η βάρβαρη «λιτότητα», η ακραία επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, η ριζική υποβάθμιση των συνταξιοδοτικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι αδίστακτες ιδιωτικοποιήσεις, η φορο-ληστεία σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων σε συνδυασμό με την προκλητική επέκταση των φοροαπαλλαγών πάνω στα κέρδη των επιχειρήσεων και πάνω στο συσσωρευμένο πλούτο των κυρίαρχων τάξεων.

Ia Eradze

Giorgi Kartvelishvili

Luka Nakhutsrishvili

Tamar Qeburia

Lela Rekhviashvili

Το κίνημα διαμαρτυρίας έχει συσπειρώσει πολλούς τομείς της κοινωνίας. Όπως κάθε μαζικό κίνημα, περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων, από τους οργανωμένους έως τους μη οργανωμένους. Οι μεγάλες ΜΚΟ έχουν παίξει ένα ρόλο. Το ίδιο έχουν κάνει και τα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά δεν μπορούν να διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο επειδή ο κόσμος θεωρεί ότι στερούνται κάθε νομιμοποίησης. Οι φοιτητές έχουν παίξει σημαντικό ρόλο, καθώς διακυβεύεται ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα. Έχουν κλείσει ολόκληρα ιδρύματα με αποχές. Οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, οι οδηγοί διανομών και άλλοι επαγγελματίες έχουν ενταχθεί στο κίνημα. Το κύριο αίτημα ήταν να σταματήσει ο νόμος για τους ξένους πράκτορες. Νομίζω ότι τα αιτήματα πρέπει να επεκταθούν για να εμβαθύνει το κίνημα.

Clara Hage

Οι αυθαίρετες συλλήψεις, η υποχρεωτική στράτευση και η καταστροφή των σπιτιών είναι μεταξύ των κινδύνων στους οποίους εκτίθενται όσοι επιστρέφουν. Ενώ αυτή τη στιγμή οργανώνονται κατά κύματα οι λεγόμενες «εθελοντικές» επιστροφές Σύριων μεταναστών και προσφύγων από τον Λίβανο στη Συρία, η «αξιοπρεπής» και «ασφαλής» επιστροφή των Σύριων κατά την άφιξή τους υπόκειται σε πολλές δυσκολίες. Την ώρα που η εχθρότητα εναντίον τους έχουν ξεσπάσει στον Λίβανο και το καθεστώς Άσαντ είναι απρόθυμο να υποδεχθεί τους υπηκόους του με αξιοπρέπεια, οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις προειδοποίησαν ότι δεν έχουν ακόμη δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την επιστροφή των Σύριων με βάση την ελεύθερη και εν επιγνώσει συναίνεση.

Gilbert Achcar

Από τα τέλη της περασμένης εβδομάδας, οι ειδήσεις που σχετίζονται με τον συνεχιζόμενο γενοκτονικό πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας επισκιάζονται από το σχέδιο εκεχειρίας που ανακοίνωσε την Παρασκευή ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, αποδίδοντάς το στο «Ισραήλ», χωρίς να διευκρινίζει ποιο ισραηλινό κυβερνητικό όργανο το ενέκρινε.

Giorgi Kartvelishvili

Σε αυτό το άρθρο δεν θα επεκταθώ σε μια εμπεριστατωμένη κριτική των ΜΚΟ με επιρροή που υποστηρίζονται από τη Δύση και οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στο συνεχιζόμενο «νεοφιλελεύθερο πείραμα» στη Γεωργία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Αντί γι’ αυτό, θα περιγράψω μάλλον το υπόβαθρο που δίνει τη δυνατότητα στους ηγέτες της Γεωργίας να ακολουθήσουν τέτοια αποφασιστικά και επιθετικά βήματα, παρά τις τεράστιες εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις. Για να ερμηνεύσω τις τολμηρές κινήσεις, … προτείνω να εξετάσουμε δύο κύριες διαστάσεις: την εσωτερική πολιτικοοικονομική και την εξωτερική γεωπολιτική. Ο συνδυασμός του κυρίαρχου εσωτερικού πολιτικού τοπίου της Γεωργίας και της αυξανόμενης γεωπολιτικής σημασίας της αποτελεί το έδαφος για τέτοιες καταπιεστικές και ριψοκίνδυνες εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές από την άρχουσα τάξη της Γεωργίας.

Yuval Abraham

Meron Rapoport

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, το Ισραήλ παρακολουθεί ανώτερους αξιωματούχους του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και Παλαιστίνιους εργαζόμενους για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο μιας μυστικής επιχείρησης για να αποτρέψει την έρευνα του ΔΠΔ για φερόμενα εγκλήματα πολέμου, αποκαλύπτει κοινή έρευνα του περιοδικού +972, του Local Call και του Guardian. Στο πλαίσιο της επιχείρησης πολλαπλών υπηρεσιών, η οποία χρονολογείται από το 2015, η κοινότητα πληροφοριών του Ισραήλ παρακολουθεί συστηματικά τον σημερινό επικεφαλής εισαγγελέα του δικαστηρίου Καρίμ Χαν, την προκάτοχό του Φατού Μπενσούντα και δεκάδες άλλους αξιωματούχους του ΔΠΔ και του ΟΗΕ.

Armand Zvenigorodsk

Η κυβέρνηση Μακρόν πρότεινε πρόσφατα έναν νέο νόμο για τη διεύρυνση του εκλογικού σώματος δίνοντας τη δυνατότητα σε δεκάδες χιλιάδες Γάλλους εποίκους που έφτασαν στο Κανάκι 10 χρόνια νωρίτερα να ψηφίσουν στις τοπικές εκλογές. Οι Κανάκ, οι οποίοι αποτελούν σήμερα μόλις το 41% του πληθυσμού λόγω της συνεχιζόμενης εισροής των Γάλλων εποίκων, θα είχαν έτσι μειωθεί σε μια σαφή μειονότητα σε όλες τις επαρχίες. Σε απάντηση, τα κόμματα των Κανάκ κάλεσαν σε διαδηλώσεις. Αυτό ήταν που έβγαλε στους δρόμους ένα μαζικό κίνημα της νεολαίας Κανάκ, που λεηλάτησε καταστήματα τα οποία ανήκουν σε εποίκους, ορισμένα πλούσια αποικιακά σπίτια και πολυάριθμες επιχειρήσεις που διοικούνταν από εποίκους, και απέκλεισε δρόμους, κλείνοντας το αεροδρόμιο.