Zbigniew Kowalewski Η Ρωσική επανάσταση είχε δύο αντιφατικά αποτελέσματα πάνω στην Ουκρανική εθνική επανάσταση. Από τη μια η Ρωσική επανάσταση ήταν ένας ουσιώδης παράγων για την ανατροπή της αστικής εξουσίας στην Ουκρανία. Από την άλλη, εμπόδισε τη διαδικασία ταξικής διαφοροποίησης μεταξύ των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της εθνικής επανάστασης. Ο λόγος γι’ αυτό ήταν η έλλειψη κατανόησης του εθνικού ζητήματος. Η εμπειρία της επανάστασης του 1917 – 1920 έθεσε κατά τρόπο δραματικό το ζήτημα των σχέσεων μεταξύ της κοινωνικής επανάστασης του προλεταριάτου ενός κυριαρχικού έθνους και μιας εθνικής επανάστασης των εργαζομένων μαζών ενός καταπιεσμένου έθνους. [Αναδημοσίευση από το blog Παραναγνώστης]
Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018 16:05

Το κορίτσι με τις «κονσέρβες Σκόμπι»

Τάσος Κατιντσάρος Η μάνα μας, η κυρα-Κούλα, μάς έλεγε: Παιδάκια μου, δεν πρέπει να ζήσετε αυτά που ζήσαμε εμείς, να πεθαίνει ο κόσμος από την πείνα… Ο κυρ Νίκος, ο πατέρας μας, ράφτης, δεν μίλαγε πολύ και χαμογελούσε λιγότερο. Δούλευε πάρα πολύ όμως. Πρωί-απόγευμα, κάθε μέρα, Σάββατα και Κυριακές, ιδιαίτερα τις παραμονές των γιορτών, Χριστούγεννα και Πάσχα, γιατί τότε ο κόσμος ήθελε κυρίως καινούρια ρούχα. [Αναδημοσίευση από το σάιτ ΠαραλληλοΓράφος]
Michael Löwy Λίγοι Μαρξιστές του 20ου αιώνα προσέγγισαν το πνεύμα της Μαρξιστικής φιλοσοφίας της πράξης καλύτερα από την Ρόζα Λούξεμπουργκ. Πράγματι, δεν έγραψε φιλοσοφικά κείμενα και δεν ανέλυσε μεγάλες θεωρίες όπως παρατηρεί πολύ σωστά η Ισαμπέλ Λουρέϊρο, λέγοντας «οι ιδέες της, διάσπαρτες σε άρθρα εφημερίδων, φυλλάδια, ομιλίες, γράμματα […] δίνουν πολύ πιο άμεσες απαντήσεις στην ιστορική συγκυρία, από άλλες λογικές και εσωτερικές θεωριτικοποιήσεις»
Pete Dolack Τη στιγμή της σοβιετικής εισβολής [Αύγουστος 1968] στην Τσεχοσλοβακία, δυο μήνες μετά τον σχηματισμό των πρώτων εργατικών συμβουλίων, υπήρχαν ίσως λιγότερα από δύο δωδεκάδες από αυτά, παρόλο που συγκεντρώνονται στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις και, επομένως, αντιπροσώπευαν ένα μεγάλο αριθμό εργατών. Αλλά το κίνημα απογειώθηκε, και από τον Ιανουάριο του 1969 υπήρχαν συμβούλια σε περίπου 120 επιχειρήσεις, που αντιπροσώπευαν πάνω από 800.000 εργάτες, ή περίπου το ένα έκτο των εργατών της χώρας.
Χάρης Παπαδόπουλος Κι όποιος άνθρωπος στην Αριστερά και στα κινήματα σήμερα νιώθει να χάνει τις ελπίδες και το θάρρος του, όποιος νομίζει πως οι επαναστάσεις είναι πράγματα που συνέβησαν σε άλλες εποχές και τώρα πια είναι παρωχημένες, όποιος απελπίζεται πως τώρα οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν, ας κάνει τον κόπο να διατρέξει τις φωτογραφίες από τον ξεσηκωμό της Πράγας. Ας κοιτάξει τα καθαρά και φωτεινά πρόσωπα των ανθρώπων που κυκλώνουν τα τανκς και τους απελπιστικά στριμωγμένους ρώσους φαντάρους και αξιωματικούς που προσπαθούν να απολογηθούν. Ας κοιτάξει, και θα αντιληφθεί πως δεν υπάρχει συγκλονιστικότερη στιγμή στην ιστορία από την εξέγερση και πως…
Τάσος Αναστασιάδης «Τα εθνικιστικά παραληρήματα παραπέμπουν σε άλλες εποχές», γράφει ο σύντροφος Μ. Νικήτας στο Σπάρτακο Νο 33. Σαν ηθική διαμαρτυρία, συμμεριζόμαστε αυτή την αγανάκτηση. Εξάλλου το οργανωμένο εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα το μαρξιστικό ρεύμα, σαν αυθεντικά απελευθερωτικό, είναι παραδοσιακά αντιεθνικιστικό. «Οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα», όπως έλεγε και ο Μαρξ. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η θέση του σ. Νικήτα τόσο σαν πολιτική τοποθέτηση –θα επανέλθουμε- όσο και, καταρχήν, σαν εκτίμηση της κατάστασης είναι προφανώς λαθεμένη. Τα εθνικιστικά παραληρήματα –και δεν είναι μόνο «παραληρήματα», αλλά και δολοφονικές πρακτικές– είναι άκρως επίκαιρα. Ένας αφηρημένος εξορκισμός τους δεν αρκεί για να καταρριφθούν.…
Σελίδα 1 από 26