Jacopo Custodi Η 2α Ιουνίου είναι η ημέρα που πέθανε ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, το 1882. Είχε ονειρευτεί με πάθος αυτή τη δημοκρατία, αλλά μάταια, καθώς στα τελευταία χρόνια της ζωής του αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με μια ιταλική ενοποίηση υπό τη μοναρχία… Μια στείρα, αποπολιτικοποιημένη και θεσμοθετημένη εικόνα του Γκαριμπάλντι διατηρήθηκε έτσι από διάφορες ιταλικές κυβερνήσεις μετά τον θάνατό του. Δημιούργησαν ένα εθνικό πάνθεον που εξίσωνε, και διαστρέβλωνε, βαθιά διαφορετικές πολιτικές προσωπικότητες και μερικές φορές ακόμη και ορκισμένους εχθρούς από την περίοδο της ενοποίησης, όπως ο κόμης Καβούρ, ο Τζουζέπε Ματσίνι και ο Γκαριμπάλντι. Αντίθετα, η εικόνα του επαναστάτη Γκαριμπάλντι, συνδεδεμένου…
Vyacheslav Bakhmin Νομίζω ότι οι περισσότεροι δεν είχαν την αίσθηση στην αρχή ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να είναι μακροχρόνιος... Η είσοδος των στρατευμάτων στο Αφγανιστάνέγινε ένας μαζικός πόλεμος στον οποίο χάθηκαν περισσότεροι από 14.000 Σοβιετικοί στρατιώτες και περίπου ένα εκατομμύριο, όπως καταλαβαίνω, Αφγανοί. Αυτές ήταν τεράστιες απώλειες, αλλά οι περισσότεροι από εμάς δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό. Ίσως υπήρχαν ειδικοί που μπορούσαν να το προβλέψουν, κατανοώντας ότι, γενικά, κάθε πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν καταδικασμένος να αποτύχει, με βάση τις ιστορικές τους γνώσεις. Αλλά οι περισσότεροι δεν πίστευαν ότι αυτή ήταν η παγίδα που θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει στην…
Πίτερ Ρόμπινσον Κατά τη διάρκεια αυτών των 18 μηνών εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες κατέλαβαν τους χώρους εργασίας τους, τη γη και τα σπίτια, δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες εξεγέρθηκαν. Κανείς δεν προέβλεψε ότι από ένα μικροσκοπικό πολιτικό δυναμικό τόσο πολλοί θα προσπαθούσαν γρήγορα να μάθουν και να εφαρμόσουν στην πράξη τις ιδέες που ξεπηδούν από εκείνους που υφίστανται εκμετάλλευση όταν προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Η Πορτογαλία του 1974-75 δεν ήταν μια ψευδαίσθηση. Μια εξαιρετική περίοδος, που πρέπει ακόμη να μελετηθεί και να τιμηθεί.
Επιμέλεια-Αντιγραφή και Σχόλια: Θ. Μαράκης Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κατανοήσουμε το πως και το γιατί έφτασε  σ' αυτό το χαμηλό  σημείο, ο μεγάλος ταξικός αγωνιστής και σπουδαίο στέλεχος του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος, (διάβαζε  μέρος πρώτο ) να απαρνηθεί την ιδεολογία του και τα πιστεύω του, για να υπογράψει δήλωση μετανοίας και μάλιστα, τόσο “εύκολα”, χωρίς να υποστεί βασανιστήρια κάνοντας μόνο ένα χρόνο φυλακή!! Βέβαια ήταν πολλοί οι αγωνιστές που αναγκάστηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας, είτε γιατί δεν άντεξαν στα φρικτά βασανιστήρια του Μανιαδάκη, της δικτατορίας του Μεταξά…
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : https://www.e-lesxi.gr Το ημερολόγιο έγραφε 19 Φλεβάρη 1997. Στο ΤΙΤΑΝΙΑ πραγματοποιούταν Ολομέλεια Προέδρων της ΔΟΕ. Ας δούμε τι είχε προηγηθεί. Από τις αρχές του 1997 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κ. Σημίτη και υπουργό Παιδείας τον Γ. Αρσένη) το κλίμα στην εκπαίδευση είναι πολύ φορτισμένο. Η κυβέρνηση ανακοινώνει νέο μισθολόγιο με το οποίο επί της ουσίας αναμένεται μείωση των μισθών. Αρχίζουν να ξεδιπλώνονται τα πρώτα «εκσυγχρονιστικά» μέτρα που προσαρμόζουν την εκπαίδευση στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και της Λευκής Βίβλου. 
Gilbert Achcar Σήμερα είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς τους Ευρωπαίους Εβραίους ως μη λευκούς. Το μότο σύμφωνα με το οποίο ο πολύ λευκός «δυτικός πολιτισμός» είναι «ιουδαιοχριστιανικός» έχει γίνει τόσο διαδεδομένο που έχει αποκτήσει την ιδιότητα μιας κοινής παρανόησης, αντάξιας του Λεξικού των κοινών τόπων του Γκυστάβ Φλομπέρ… Και όμως, η αντίληψη ότι οι Ευρωπαίοι Εβραίοι είναι λευκοί είναι αρκετά πρόσφατη από ιστορική άποψη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας τους, οι Εβραίοι γίνονταν αντιληπτοί στην Ευρώπη ως «μη λευκοί», με τον όρο αυτό εννοούνται εδώ πρωτίστως οι μη Ευρωπαίοι – μετανάστες από τη Δυτική Ασία.
Σελίδα 1 από 41