Τάσος Κωστόπουλος Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της Ιστορίας για τις οποίες όλοι (ή σχεδόν όλοι) κάτι έχουν ακούσει, αλλά κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει επαρκή εικόνα. Κι αυτό επειδή απουσιάζει εντελώς κάποια σχετική εξιστόρηση, οσοδήποτε συνοπτική, στην οποία να μπορεί ο ενδιαφερόμενος ν’ ανατρέξει για να καλύψει τα κενά του: ό,τι βρίσκει δεν είναι παρά μόνο κάποια σκόρπια αφηγηματικά θραύσματα, άλλοτε αποσπασματικά κι άλλοτε απλώς υπαινικτικά, που απλώς αυξάνουν την περιέργειά του. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.]

Carol Williams Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών…

Dragomir Olujić Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!

Hiroshi Nagasaki Η περίοδος του 1968 στην Ιαπωνία εκπροσωπείται κυρίως από το φοιτητικό κίνημα Ζενκιότο, την «Ένωση Κοινού Αγώνα όλων των Πανεπιστημίων». Το κίνημα ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας και επεκτάθηκε γρήγορα στα άλλα μεγάλα πανεπιστήμια τα επόμενα τρία χρόνια. Σε ολόκληρη τη χώρα, 127 πανεπιστήμια –το 24% του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος τετραετούς φοίτησης συνολικά– γνώρισαν αποχές ή καταλήψεις το 1968. Το 1969, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 153 πανεπιστήμια ή 41 %. Υπήρξε επίσης ένα κίνημα Ζενκιότο στα ιαπωνικά λύκεια.

Ρόζα Λούξεμπουργκ Στις 4 Αυγούστου 1914, η επίσημη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, και μαζί της η Διεθνής, κατέρρευσαν παταγωδώς. Όλα όσα, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πενήντα ετών, είχαμε διακηρύξει στο λαό, όσα είχαμε διακηρύξει ως ιερές αρχές μας, όσα είχαμε διακηρύξει αμέτρητες φορές σε ομιλίες, σε φυλλάδια, σε εφημερίδες, σε προκηρύξεις – όλα αυτά αποδείχτηκαν με μιας κενές φράσεις... Σε άλλες χώρες, ο σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει περισσότερο ή λιγότερο βαθιά και η περήφανη παλιά κραυγή, «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!» έχει μετατραπεί στα πεδία των μαχών στην εντολή: «Προλετάριοι όλων των χωρών, κόψτε ο ένας το λαιμό του άλλου!».