Τρίτη, 05 Δεκεμβρίου 2017 16:51

Βία και Νομιμότητα

Ρόζα Λούξεμπουργκ Δεν είναι η αγάπη προς τη βία ή ο επαναστατικός ρομαντισμός, αλλά σκληρή ιστορική ανάγκη, εκείνο που υποχρεώνει τα σοσιαλιστικά κόμματα να προετοιμάζονται για βίαιες συγκρούσεις αργά ή γρήγορα με την αστική κοινωνία, στην περίπτωση που οι προσπάθειές μας σκοντάψουν σε ζωτικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, δεν είναι λιγότερο φαντασιοκοπία και, κατά βάθος, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης.
Τρίτη, 05 Δεκεμβρίου 2017 16:47

Η επανάσταση ενάντια στο «κεφάλαιο»

Αντόνιο Γκράμσι Η επανάσταση των μπολσεβίκων μπολιάστηκε οριστικά στην γενική επανάσταση του ρώσικου λαού... Είναι η επανάσταση ενάντια στο «Κεφάλαιο» του Κάρολου Μαρξ... Το «Κεφάλαιο» του Μαρξ ήταν στη Ρωσία το βιβλίο των αστών περισσότερο από ότι των προλετάριων. Ήταν η κριτική απόδειξη της αναπόφευκτης αναγκαιότητας να σχηματιστεί μια αστική τάξη στη Ρωσία, να αρχίσει μια καπιταλιστική εποχή, να ανορθωθεί ένας πολιτισμός δυτικού τύπου, πριν να μπορέσει το προλεταριάτο ούτε καν να σκεφτεί την εξέγερση του, τις ταξικές του διεκδικήσεις, την επανάσταση του.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και ο σχηματισμός της Τρίτης Διεθνούς (Κομιντέρν) το Μάρτη του 1919 πυροδότησε πολιτικές διασπάσεις μέσα σε όλα τα επαναστατικά σοσιαλιστικά κόμματα των Βαλκανίων, όπως συνέβη και με το μεγαλύτερο μέρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Την παραμονή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Σέρβοι Σοσιαλδημοκράτες και οι «Στενοί» σοσιαλιστές της Βουλγαρίας είχαν ήδη αναπτύξει μια ασυμβίβαστη αντιπολεμική θέση ως απάντηση στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 και αυτή διατηρήθηκε λίγο ως πολύ καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης του 1914-1918. Η βασισμένη σε αρχές αντιπολεμική στάση τους βοήθησε και τα δύο κόμματα καθώς η αντίθεση στον πόλεμο μεγάλωνε και…
Karl Korsch Όπως και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και στο Δεύτερο και μέχρι σήμερα, οι Γερμανοί κατηγορούνται ότι δεν είναι δημοκράτες. Όχι μόνον οι Γερμανοί του Χίτλερ, αλλά όλοι οι Γερμανοί. Όχι μόνον οι σημερινοί, αλλά όλων των εποχών. Όχι επιφανειακά απλώς, αλλά από την ίδια τους τη φύση. Μονάχα, καθώς λένε, μια μακρόχρονη κι αυστηρή αναμόρφωση με τις σκληρότερες μεθόδους καταναγκασμού ίσως καταφέρει κάποτε ν’ αλλάξει ριζικά αυτή την α-δημοκρατική φύση του γερμανικού λαού. Και μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορέσουν επιτέλους αυτοί οι καθυστερημένοι βάρβαροι ν’ ανυψωθούν στο ιστορικό επίπεδο των δυτικών εθνών και να μη…
Θοδωρής Μαράκης Είναι καθαρό ότι το γράμμα του Ζαχαριάδη είναι σε κατάφωρη αντίθεση με τις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού, όσο αφορά το θέμα του πολέμου. Καλύπτει την αστική τάξη και τη δικτατορία της και την βοηθάει να εξαπατήσει τις λαϊκές μάζες ότι ο πόλεμος που διεξήγε δεν ήταν ενταγμένος σε ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, δεν είχε ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά ήταν αμυντικός και μάλιστα όπως το γράμμα μας αποκαλύπτει παρακάτω εθνικοαπαλευθερωτικός, πράγμα που το διέψευσε όπως και προηγούμενα αναφέραμε η προέλαση του στρατού στην Αλβανία!!!
Πέμπτη, 09 Νοεμβρίου 2017 18:25

Ζητήματα Στρατιωτικής Θεωρίας

Λεόν Τρότσκι Έχουν γίνει προσπάθειες και επαναλαμβάνονται συχνά, να δοθεί προτεραιότητα στο προλεταριακό «στρατιωτικό δόγμα» απέναντι στην πραγματική δουλειά της οικοδόμησης του Κόκκινου Στρατού. Μέχρι και τα τέλη του 1917 η απόλυτη αρχή του ελιγμού αντιπαρατέθηκε στην «ιμπεριαλιστική» αρχή του πολέμου θέσεων. Η οργανωτική μορφή του στρατού έπρεπε να υποταχθεί στην επαναστατική στρατηγική του ελιγμού: Σώματα, μεραρχίες ακόμα και ταξιαρχίες θεωρήθηκαν σχηματισμοί δυσκίνητοι. Οι κήρυκες του προλεταριακού «στρατιωτικού δόγματος» πρότειναν να περιοριστεί ολόκληρη η στρατιωτική δύναμη της Δημοκρατίας σε ξεχωριστά σύνθετα αποσπάσματα ή συντάγματα.
Σελίδα 8 από 28