Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015 15:10

Πρόγραμμα Δράσης για τη Γαλλία

Κατηγορία Θεωρία

Το «Πρόγραμμα Δράσης για τη Γαλλία», αποτελεί το πρόγραμμα με το οποίο η Κομμουνιστική Λίγκα προσπάθησε να παρέμβει στην ταξική πάλη της Γαλλίας και να απαντήσει στα ζητήματα που ανέκυψαν μετά την επίθεση που πραγματοποίησαν οι φασιστικές, ακροδεξιές και παραστρατιωτικές οργανώσεις στις 6 Φεβρουαρίου 1934, με στόχο να επαναλάβουν στη Γαλλία την “πορεία προς τη Ρώμη” (και συνεπώς προς την εξουσία), των Ιταλών φασιστών. Στη Γαλλία η επίθεση της άκρας δεξιάς δεν είχε σαν αποτέλεσμα να τους παραδοθεί η εξουσία, όμως μετατόπισε το πολιτικό σκηνικό προς τα δεξιά. Η εργατική τάξη, εξαιρετικά ανήσυχη μετά την νίκη των φασιστών στη Γερμανία, υποχρέωσε τις ηγεσίες της (Σοσιαλιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα και τις εργατικές συνομοσπονδίες που έλεγχαν) να κηρύξουν γενική απεργία στις 12 Φλεβάρη και να πραγματοποιήσουν κοινή αντιφασιστική απεργιακή διαδήλωση. Η απεργία αυτή, αποτελεί την έναρξη μιας περιόδου ταξικής πόλωσης, την οποία πολύ έγκαιρα ο Τρότσκι αναγνώρισε ως προεπαναστατική και η οποία κορυφώθηκε με την εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου και το απεργιακό κύμα του Ιούνη του 1936. Η γαλλική αστική τάξη αναγκάστηκε να κάνει πολύ σημαντικές οικονομικές παραχωρήσεις, τις οποίες όμως το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε να διατηρήσει, καθώς τα κόμματα του Λαϊκού Μετώπου ήταν αποφασισμένα να περιορίσουν τις εργατικές διεκδικήσεις σε πλαίσια που δεν θα αμφισβητούσαν την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης.

Το «Πρόγραμμα Δράσης για τη Γαλλία» προέκυψε από συζητήσεις των μελών της Λίγκας με τον Τρότσκι (ο οποίος τότε βρισκόταν στη Γαλλία και προσπαθούσε να εξασφαλίσει άδεια παραμονής), αλλά μεγάλα τμήματα του κειμένου έχουν γραφτεί από τον ίδιο τον Τρότσκι, ο οποίος επιμελήθηκε και το τελικό κείμενο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Λίγκας, La Vérité, τον Ιούνιο του 1934.

Το κείμενο περιλαμβάνεται στο: Writings of Leon Trotsky 1934-35, Pathfinder Press, Νέα Υόρκη, 1974, σελ. 21-32. Στο διαδίκτυο το κείμενο στα γαλλικά υπάρχει στην ιστοσελίδα: http://www.marxists.org/francais/ και η αγγλική του μετάφραση, από τον Jørn Andersen, στην ιστοσελίδα: https://www.marxists.org/archive/trotsky. Η αγγλική μετάφραση παραλείπει τον πρόλογο του γαλλικού κειμένου (ο οποίος μάλλον δεν γράφτηκε από τον Τρότσκι), καθώς και κάποιες παραγράφους του τελευταίου κεφαλαίου. Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε κυρίως από το αγγλικό κείμενο αλλά σε μερικά σημεία στα οποία υπάρχουν κάποιες διαφορές παρατίθεται και η μετάφραση από το γαλλικό κείμενο, με την μορφή της υποσημείωσης.

 

Leon Trotsky

 

Πρόγραμμα Δράσης για τη Γαλλία

 

1. Η απειλή του Φασισμού και του πολέμου!

Προς όλους τους εργάτες της Γαλλίας!

Υπό την καθοδήγηση της μεγαλοαστικής τάξης, η Γαλλία βυθίζεται στην αποσύνθεση του καπιταλιστικού κόσμου. Στους κυρίαρχους κύκλους της κοινωνίας, σε όλα τα όργανα του καθεστώτος, τα σκάνδαλα πολλαπλασιάζονται. Η διαφθορά της επιρροής του πλούτου εξαπλώνεται.

Για τους εργάτες, αυξανόμενη ανεργία. Για τους μικρούς αγρότες, καταστροφή. Για όλα τα θύματα της εκμετάλλευσης, η δυστυχία αυξάνεται.

Ο καπιταλισμός πεθαίνοντας έχει χρεοκοπήσει. Και η άρχουσα τάξη έχει μόνο ένα σχέδιο στην προσπάθεια να βγει από αυτήν την ιστορική χρεοκοπία: ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία για τις εργαζόμενες μάζες! Κατάργηση όλων των μεταρρυθμίσεων, ακόμη και των πιο ασήμαντων! Κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος!

Σε ολόκληρο τον κόσμο, η σιδερένια φτέρνα του φασισμού έχει γίνει η τελευταία λύση της απελπισμένης κεφαλαιοκρατίας.

Ο ιμπεριαλισμός, ο οποίος δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα από τη Ρωσική Επανάσταση του Οκτώβρη του 1917, μπόρεσε να διατηρήσει την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνία, λόγω της ήττας των προλεταριακών κομμάτων στις δύο περιόδους της μεταπολεμικής εποχής: τη συνολική προδοσία από τη σοσιαλδημοκρατία και τον εκφυλισμό του Κομμουνιστικής Διεθνούς ύστερα από ήττες. Η ήττα της Γερμανικής Επανάστασης το 1923, της κινεζικής επανάστασης το 1927 και η ήττα του Γερμανικού και Αυστριακού προλεταριάτου το 1933 και το 19341 σηματοδοτούν τις αποφασιστικές στιγμές κατά τις οποίες ο καπιταλισμός πέτυχε τη σταθεροποίησή του.

Ωστόσο, αυτές οι αβέβαιες νίκες, που πραγματοποιήθηκαν χωρίς να καταφέρουν να αποκαταστήσουν την προηγούμενη άρχουσα τάξη στη Σοβιετική Ρωσία, το μόνο που κάνουν είναι να συμβάλουν στην όξυνση της παγκόσμιας κρίσης. Περισσότερο βίαιη και άναρχη από ποτέ, η πίεση των μονοπωλίων στην παγκόσμια αγορά έρχεται σε αντίθεση με τα εθνικά σύνορα και την αρχή της ατομικής ιδιοκτησίας.

Ωφελημένη από την οπισθοχώρηση του προλεταριάτου στην επαναστατική του πορεία προς το σοσιαλισμό, η παγκόσμια αστική τάξη χρησιμοποιεί την τελευταία λύση της, τον φασισμό, με τη βοήθεια του οποίου κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες για να εκτρέψει την οργανωμένη εργατική τάξη από το δρόμο της.

Αυτή είναι η διεθνής κατάσταση που ωθεί τη γαλλική αστική τάξη προς το φασισμό.
Αλλά ο φασισμός δεν είναι μόνο η τελευταία λέξη της καπιταλιστικής αποσύνθεσης. Όταν καταπολεμήσει τον εσωτερικό εχθρό του, κάθε ιμπεριαλισμός πρέπει να επεκταθεί στο εξωτερικό. Αυτή είναι η πηγή ενός νέου παγκοσμίου πολέμου. Πενήντα εκατομμύρια άνδρες πέθαναν από τις φρικτές κακουχίες του τελευταίου πολέμου και των συνεπειών του. Εκατοντάδες εκατομμυρίων εργατών σε όλο τον κόσμο θα σφαγιαστούν στον επόμενο πόλεμο. Η Γαλλία, της οποίας ο πληθυσμός έχει μείνει στάσιμος, θα ξεφύγει από αυτό λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Οι εργάτες πρέπει να αντιταχθούν σ' αυτά τα εγκληματικά σχεδία της αστικής τάξης με όλες τις δυνάμεις τους!

 

2. Το σχέδιο της γαλλικής αστικής τάξης

Για να προσπαθήσει να βγει από το χάος στο οποίο έχει βυθίσει τη χώρα, η γαλλική αστική τάξη πρέπει πρώτα να επιλύσει το νομισματικό πρόβλημα. Ένα τμήμα της θέλει να το κάνει αυτό με τον πληθωρισμό, δηλαδή, την έκδοση χαρτονομισμάτων, την υποτίμηση των μισθών, την αύξηση του κόστους ζωής, την απαλλοτρίωση της μικροαστικής τάξης. Ένα άλλο τμήμα με τον αποπληθωρισμό, δηλαδή, περικοπές σε βάρος των εργατών (μείωση των μισθών και των αμοιβών), αύξηση της ανεργίας, καταστροφή των μικροπαραγωγών αγροτών και της μικροαστικής τάξης των πόλεων.

Κάθε εναλλακτική αυξάνει τη δυστυχία για τους εκμεταλλευόμενους. Το να επιλέξουμε μεταξύ αυτών των δύο καπιταλιστικών μεθόδων θα ήταν σαν να επιλέγαμε μεταξύ των δύο οργάνων με τα οποία οι εκμεταλλευτές ετοιμάζονται να κόψουν το λαιμό των εργατών.

Ο βάρβαρος αποπληθωρισμός είναι το πρώτο βήμα στο σχέδιο των Γάλλων καπιταλιστών. Οι εργάτες θα χάσουν τα επιδόματα ανεργίας· η κοινωνική ασφάλιση κινδυνεύει· οι μισθοί θα μειωθούν. Οι δημόσιοι υπάλληλοι επηρεάζονται ήδη, οι μικροί αγρότες θα ακολουθήσουν.

Αυτό δεν θα εμποδίσει την αστική τάξη από το να περάσει αύριο στην άλλη μέθοδο του πληθωρισμού, εάν είναι σκόπιμο. Η χιτλερική Γερμανία είναι ένα παράδειγμα. Οι εκμεταλλευόμενοι θα πρέπει να αντιταχθούν με σθένος σ' αυτό το σχέδιο της αστικής τάξης!

Στο πρόγραμμα του αποπληθωρισμού, της μείωσης των μέσων συντήρησής τους, οι εργαζόμενοι πρέπει αντιτάξουν το δικό τους πρόγραμμα του θεμελιακού μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων με τον ολοκληρωτικό «αποπληθωρισμό» των προνομίων και των κερδών του ομίλου των Oustrics και των Staviskys2 που εκμεταλλεύονται τη χώρα! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προς τη σωτηρία.

 

3. Κατάργηση των «Επιχειρηματικών Απορρήτων»

Για να βρούμε μια λύση ευνοϊκή για τις εργαζόμενες μάζες, θα πρέπει να καταγραφεί, χωρίς καθυστέρηση, ο ανελέητος ισολογισμός της καπιταλιστικής χρεοκοπίας, να διενεργηθεί απογραφή των εσόδων και των δαπανών όλων των τάξεων, όλων των κοινωνικών ομάδων.

Για τους προλετάριους, οι οποίοι υφίστανται την μεγαλύτερη εκμετάλλευση από όλες τις τάξεις, αυτό δεν είναι δύσκολο. Οι μισθοί των εργατών καταγράφονται στα καπιταλιστικά λογιστικά βιβλία. Όσον αφορά στις δαπάνες, οι μικροί επιχειρηματίες τις καταχωρούν από εβδομάδα σε εβδομάδα. Το εισόδημα και οι δαπάνες των αγροτών, των τεχνιτών, των μικρών επιχειρηματιών, των κατώτερων αξιωματούχων δεν είναι μυστικό για κανένα. Οι αρπακτικές τράπεζες υπολογίζουν με ακρίβεια από τις υποθήκες το ποσοστό αύξησης της καταστροφής των αγροτών!

Αλλά οι καπιταλιστές, οι μεγάλοι εκμεταλλευτές, φρουρούν με ζήλο τα μυστικά τους. Τα τραστ, τα μονοπώλια, οι μεγάλες εταιρείες, που κυριαρχούν στο σύνολο της παραγωγής της χώρας κατέχοντας άμεσα τα εννέα δέκατα, δεν δίνουν ποτέ τη λογιστική της κλοπής τους.

Αυτή η μαφία των εκμεταλλευτών καλύπτεται με την ιερότητα του «επιχειρηματικού απορρήτου».

Τα επιχειρηματικά απόρρητα είναι όμως ένας μηχανισμός για τον έλεγχο της ζωής των φτωχών, τη συγκάλυψη όλων των τραπεζικών, βιομηχανικών και εμπορικών υποθέσεων των πλουσίων, των Staviskys και των de Wendels,3 που κρύβονται κάτω από τον μανδύα της «γενικής ευημερίας» και της «εθνικής οικονομίας».

Κάτω το επιχειρηματικό απόρρητο: Αυτοί που απαιτούν θυσίες πρέπει να ξεκινήσουν με την παρουσίαση των λογιστικών τους βιβλίων. Έτσι η ατιμία τους θα αποκαλυφθεί!

 

4. Εργατικός και Αγροτικός Έλεγχος πάνω στις Τράπεζες, τη Βιομηχανία και το Εμπόριο

Η αστική δημοκρατία παρείχε στις εργαζόμενες μάζες ένα εικονικό ομοίωμα πολιτικού ελέγχου επί των ηγετών τους μέσω της κάλπης. Όσο αυτό γινόταν χωρίς να θίγονται τα συμφέροντά της, η αστική τάξη επέτρεψε μια τέτοια δημοκρατία. Αλλά δεν επέτρεψε ποτέ ακόμη και μία σκιά ελέγχου επάνω στην οικονομική διαχείριση, επάνω στη βάση της εκμετάλλευσης, η οποία οδηγεί στην αναρχία, τη χρεωκοπία και την εξαθλίωση των μαζών.

Ο παρασιτικός μέτοχος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει πώς λειτουργεί η επιχείρηση που τον κάνει πλούσιο. Ο εργαζόμενος, ο εκμεταλλευόμενος παραγωγός, μπορεί μόνο να υπακούει και να κρατάει το στόμα του κλειστό· είναι απλώς ένα μέρος του μηχανικού εξοπλισμού.

Αλλά οι εργάτες θέλουν να γνωρίζουν όλα τα μέρη της μηχανής. Μόνον αυτοί μπορούν να κρίνουν τη λειτουργία της. Στη θέση της καπιταλιστικής κυριαρχίας στη διαχείριση να επιβληθεί ο αμείλικτος έλεγχος των εργαζομένων.

Οι εργοστασιακές επιτροπές, οι επιτροπές των αγροτών, οι επιτροπές των χαμηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων και των ιδιωτικών υπαλλήλων θα μπορούσαν πολύ εύκολα, με τη βοήθεια των τίμιων τεχνικών, των μηχανικών, των λογιστών που είναι πιστοί στον εργαζόμενο λαό, να τελειώνουν με τα «επιχειρηματικά μυστικά» των εκμεταλλευτών. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να καθιερώσουμε τον δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες, στη βιομηχανία και στο εμπόριο.

 

5. Για τους Εργάτες!

Στο πλαίσιο αυτής της γενικής αποφάσεως, η Κομμουνιστική Λίγκα [Ligue Communiste] παλεύει για τα ακόλουθα μέτρα προς το συμφέρον των εργατών:

1. Σαράντα ώρες την εβδομάδα, αυξήσεις στους μισθούς. Ο εργατικός έλεγχος θα αποδείξει ότι το επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων επιτρέπει τη μείωση της εργάσιμης ημέρας. Μισθολογικές αυξήσεις σε βάρος των μεγιστάνων της Comité des forges, της Comité des Houilleres,4 των Finalys, των Schneiders και των Staviskys, καθώς και για το υλικό και ηθικό όφελος του εργαζόμενου λαού.

2. Πραγματική κοινωνική ασφάλιση και πρώτα απ' όλα, επιδόματα ανεργίας. Τουλάχιστον ένα μήνα διακοπές το χρόνο. Επίπεδο συντάξεων που να επιτρέπει σε κάποιον να ζήσει μετά την ηλικία των πενήντα ετών.

3. Ίσες αμοιβές για ίση εργασία. Κατάργηση της υπερεκμετάλλευσης που έχει επιβληθεί στις γυναίκες, τους νέους, τους αλλοδαπούς και τους κατοίκους των αποικιών.

4. Για τις εργαζόμενες γυναίκες, τους ίδιους μισθούς και τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι εργαζόμενοι άνδρες. Συμπληρωματική άδεια για την προστασία της μητρότητας.

5. Για τους νέους, ίσοι μισθοί με τους ενήλικες. Επέκταση της μελέτης και της μαθητείας με συλλογικά έξοδα. Ειδικά μέτρα υγιεινής.

6. Κατάργηση όλων των ειδικών νομοθεσιών που εφαρμόζονται για τους αλλοδαπούς και τους εργάτες των αποικιών.

 

6. Εθνικοποίηση Τραπεζών, Βασικών Βιομηχανιών, Ασφαλιστικών Εταιρειών και Μεταφορών

Αυτή την περίοδο, είναι οι τράπεζες που κατευθύνουν και ελέγχουν πραγματικά ολόκληρη την οικονομία της χώρας. Αλλά αν ο εργαζόμενος λαός απαλλοτριώσει τις τράπεζες και μέσω αυτού του ελέγχου αρχίσει να διαχειρίζεται τη βιομηχανία, τις μεταφορές και το εμπόριο, το γενικό βιοτικό επίπεδο θα μπορούσε να βελτιωθεί αμέσως.

Η εθνικοποίηση των τραπεζών, της βαριάς βιομηχανίας, των μεταφορών και των ασφαλιστικών εταιρειών είναι η προκαταρκτική προϋπόθεση για μια οικονομία που εξυπηρετεί την ευημερία της μεγάλης μάζας των εργαζομένων, του συνόλου του λαού.

Γι' αυτές τις εθνικοποιήσεις δεν πρέπει να επιτραπεί καμιά αποζημίωση στους μεγάλους καπιταλιστές που πλούτιζαν τόσα χρόνια με την αιμορραγία των προλετάριων και οι οποίοι μπόρεσαν να προσφέρουν μόνο αθλιότητα και οικονομική αναρχία.

Η εθνικοποίηση των μεγάλων μέσων παραγωγής και ανταλλαγής δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση τη σύνθλιψη των μικρών αγροτών, των εμπορικών και βιοτεχνικών επιχειρήσεων. Αντίθετα, τα μεγάλα προνομιούχα μονοπώλια είναι αυτά που στραγγαλίζουν τις μικρές βιοτεχνίες.

Οι μικρές βιοτεχνίες πρέπει να αφεθούν ελεύθερες και στη συνέχεια οι εργάτες θα μπορούσαν να τις στηρίξουν, έχοντας εθνικοποιήσει τις μεγάλες επιχειρήσεις. Η σχεδιασμένη οικονομία, με βάση τα τεράστια πλούτη που συσσωρεύονται από τις τράπεζες, τα τραστ, τις επιχειρήσεις, κ.λπ., θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός σχεδίου παραγωγής και διανομής που θα προσφέρει στους μικρούς παραγωγούς απευθείας παραγγελίες από το κράτος, πρώτες ύλες και πιστώσεις κάτω από εντελώς ευνοϊκούς όρους. Έτσι, η αγροτιά θα έπαιρνε γεωργικά μηχανήματα και λιπάσματα σε χαμηλές τιμές.

Η εθνικοποίηση από τους εργάτες σημαίνει την καταστροφή των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλίων, τη στήριξη των μικρών επιχειρήσεων, την αναδιανομή των προϊόντων προς όφελος της μεγάλης μάζας των παραγωγών.

 

7. Μονοπώλιο του Εξωτερικού Εμπορίου

Όλο το εξωτερικό εμπορίου πρέπει να περάσει στα χέρια του κράτους. Έτσι, το εμπόριο δεν θα ελέγχεται πλέον από ιδιωτικά μονοπώλια, τα οποία ρυθμίζουν τις εισαγωγές και τις εξαγωγές χωρίς να ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα των καταναλωτών. Ανεκτίμητα πλεονεκτήματα θα προκύψουν για τη μεγάλη μάζα, από αυτή την παρέμβαση μεταξύ της εθνικής παραγωγής και της παγκόσμιας αγοράς. Κατά συνέπεια, μόνο το κράτος, που κυβερνιέται από τους εργαζόμενους, θα ελέγχει πραγματικά όλο το εξωτερικό εμπόριο προς όφελος της κοινότητας των πολιτών.

 

8. Η Συμμαχία των Εργατών και των Αγροτών

Η αγροτιά αποτελεί σχεδόν το μισό του γαλλικού πληθυσμού. Το προλεταριακό κράτος πρέπει να στηρίζεται στους εκμεταλλευόμενους αγρότες, καθώς επίσης και στους εργάτες της πόλης και της υπαίθρου. Το πρόγραμμά μας ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εργατικής τάξης καθώς και των πλατειών αγροτικών μαζών.

Δηλώνουμε ότι ο τελικός στόχος μας, ως μια ανώτερη μορφή της προόδου, είναι η κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, καθώς και της βιομηχανίας. Αλλά το προλεταριάτο δεν μπορεί να επιβάλει αυτόν τον στόχο στην αγροτιά. Μπορεί μόνο να διευκολύνει την εξέλιξη προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου. Το προλεταριάτο μπορεί να κάνει μόνο προτάσεις προς την κατεύθυνση αυτή, η οποία πρέπει έπειτα να συμπληρώνεται, να διορθώνεται και να διευρύνεται μέσα από την κοινή εμπειρία των δύο τάξεων που καταπιέζονται εξίσου από το καπιταλιστές εκμεταλλευτές. Θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσει για τους αγρότες μια πραγματική ευκαιρία να καθορίσουν τη μοίρα τους, να αποφασίσουν για τη χρησιμοποίηση των δυνάμεών τους και της περιουσίας τους, να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους όσον αφορά τις μεθόδους καλλιέργειας, να επιλέξουν με δική τους απόφαση τη στιγμή που θα περάσουν από την ιδιωτική στην συλλογική οικονομία.

Ο αγροτικός πληθυσμός είναι κάθε άλλο παρά ομοιογενής. Η άρχουσα τάξη και οι δουλοπρεπείς καθηγητές της κρύβουν επιμελώς το γεγονός ότι μια μικρή μειονότητα έχει μονοπωλήσει ένα μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας και έχει συγκεντρώσει στα χέρια του τα καλύτερα μέσα της γεωργικής παραγωγής (μηχανήματα, τρακτέρ, βοοειδή, κλπ), για να μην αναφέρουμε τις πηγές της πίστωσης.

Προτείνουμε την πάλη για την άμεση εφαρμογή των ακόλουθων μέτρων:

1. Τα ίδια δικαιώματα για τους αγροτικούς εργάτες με αυτά των εργατών των πόλεων. Γενικοί νόμοι που να αφορούν στις συμβάσεις, την εργάσιμη ημέρα και την εβδομαδιαία ημέρα ανάπαυσης, την κοινωνική ασφάλιση (συμπεριλαμβανομένης της ασφάλισης κατά της ανεργίας). Η εργατική νομοθεσία πρέπει να εφαρμόζεται στο σύνολό της για τους αγροτικούς εργάτες.

2. Απαλλοτρίωση των μεγάλων ιδιοκτησιών, κτημάτων και πρότυπων αγροκτημάτων, υπέρ της συλλογικής και συνεταιριστικής εκμετάλλευσης και των μικρών μικρών αγροκτημάτων.

3. Κατάργηση της κολλιγικής δουλείας. Αναθεώρηση των μισθώσεων που είναι σε ισχύ, από επιτροπές των αγροτικών εργατών που θα εκλέγονται στις αγροτικές περιοχές της χώρας.

4. Αναθεώρηση των υποθηκών. Αναστολή πληρωμής χρεών. Να σταματήσουν όλες οι αγωγές και οι κατασχέσεις.

 

9. Κοινωνικές Υπηρεσίες για Όλους!

Οι μεγάλοι θεσμικοί οργανισμοί της πολιτείας (ταχυδρομεία, τελωνεία, εκπαίδευση κλπ.), οι οποίοι εκμεταλλεύονται αρκετά εκατομμύρια προλετάριους, λειτουργούν προς όφελος του καπιταλισμού. Τα πρόσφατα σκάνδαλα κατέδειξαν την διαφθορά που επικρατεί μεταξύ των υψηλότερων λειτουργών.

Τους μικρούς δημόσιους υπαλλήλους τους εκμεταλλεύονται οι διεφθαρμένοι και αργυρώνητοι υπάλληλοι οι οποίοι χρησιμοποιούν το γραφείο τους για να επιτρέψουν στην ιδιοκτήτρια τάξη να συντρίψει τους εργαζόμενους ακόμα περισσότερο.

Πρέπει να γίνει μία ριζική εκκαθάριση στη διοίκηση. Με τη συνεργασία όλων των εκμεταλλευομένων, οι επιτροπές και οι ενώσεις των μικρών δημοσίων υπαλλήλων θα κάνουν τις απαραίτητες αλλαγές για τη δημιουργία πραγματικών κοινωνικών υπηρεσιών που θα λειτουργούν από και για τις εργαζόμενες μάζες.

 

10. Διάλυση της Αστυνομίας, Πολιτικά Δικαιώματα για τους Στρατιώτες

Η κυβέρνηση αποσπά δισεκατομμύρια φράγκα από τους φτωχούς, από τους εκμεταλλευόμενους, από τους ανθρώπους όλων των λαϊκών τάξεων, για να αναπτύξει και να οπλίσει την αστυνομία της, τις gardes mobiles5 της και το στρατό της -με μια λέξη, όχι μόνο για την ανάπτυξη του εμφυλίου πολέμου, αλλά και για την προετοιμασία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Οι νέοι εργάτες που συγκεντρώνονται ανά εκατοντάδες χιλιάδες στις ένοπλες δυνάμεις της ξηράς και της θάλασσας στερούνται όλων των δικαιωμάτων.

Απαιτούμε την απόλυση των αντιδραστικών και των φασιστών ανώτερων υπαλλήλων και των χαμηλόβαθμων υπαλλήλων, οργάνων του πραξικοπήματος. Από την άλλη πλευρά, οι εργάτες που υπηρετούν στο στρατό πρέπει να διατηρήσουν όλα τα πολιτικά τους δικαιώματα και θα πρέπει να εκπροσωπούνται από επιτροπές στρατιωτών που θα εκλέγονται σε ειδικές συνελεύσεις. Έτσι θα παραμείνουν στενά συνδεδεμένοι με την μεγάλη μάζα των εργατών και θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους ανθρώπους που οργανώνονται και εξοπλίζονται ενάντια στην αντίδραση και το φασισμό.

Όλοι οι αξιωματούχοι της αστυνομίας των καπιταλιστών, του αστικού κράτους, και των κλικών των διεφθαρμένων πολιτικών θα πρέπει να απολυθούν. Εκτέλεση αστυνομικών καθηκόντων από την εργατική πολιτοφυλακή. Κατάργηση των ταξικών δικαστηρίων, εκλογή όλων των δικαστών, επέκταση του θεσμού των ενόρκων για όλα τα κακουργήματα και τα πλημμελήματα· ο λαός θα καταστήσει τη δικαιοσύνη δική το υπόθεση.

 

11. Δικαίωμα των Εθνοτήτων στην Αυτοδιάθεση, Συμπεριλαμβανομένου και του Δικαιώματος Απόσχισης

Η ληστρική Συνθήκη των Βερσαλλιών είναι πηγή άθλιων συμφορών όχι μόνο για τους εργάτες όλης της Ευρώπης, αλλά και για τους εργάτες της νικήτριας χώρας, της Γαλλίας. Η υπεράσπιση των διεθνών σχέσεων που απορρέουν από αυτή τη συνθήκη με την οποία η αστική τάξη έχει προσαρτήσει την Αλσατία –Λωραίνη χωρίς καν ένα δημοψήφισμα, όπως η ίδια απαιτεί για το Σάαρ,6 οδηγεί σήμερα σε πόλεμο.

Η γαλλική αστική τάξη όχι μόνο καταπιέζει έμμεσα, ένα ολόκληρο τμήμα της Ευρώπης, αλλά και ερημώνει και συνθλίβει απέραντες αποικίες. Για όλους τους λαούς που καταπιέζονται από τους μεγάλους Γάλλους καπιταλιστές - από τους de Wendels κι από τους Michelins, από τις τράπεζες του Παρισιού κι απ' τις υπόλοιπες - για το λαό της Αλσατίας-Λωραίνης, καθώς και της Ινδοκίνας, του Μαρόκου και της Μαδαγασκάρης, απαιτούμε το δικαίωμα της πλήρους αυτοδιάθεσης, συμπεριλαμβανομένης και της απόσχισης εάν το επιθυμούν.

Οι εργαζόμενες μάζες της χώρας αυτής δεν έχουν κανένα συμφέρον να βοηθήσουν τις γαλλικές τράπεζες να διατηρούν την κυριαρχία τους έναντι των άλλων λαών. Αντιθέτως, οι εργάτες θα βοηθηθούν στην πάλη για την απελευθέρωση, από τις νίκες των αγώνων των συμμάχων τους και των υποστηρικτών τους.

 

12. Ενάντια στον Πόλεμο, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!

Για να μετασχηματίσουμε την κοινωνία και να τη βγάλουμε από το χάος, πρέπει πρώτα να τη σώσουμε από τον πόλεμο στον οποίο η αστική τάξη θα τη βυθίσει ξανά.

Ενάντια στις κινήσεις του γερμανικού φασισμού, οι Γάλλοι καπιταλιστές ακολουθούν μία πολιτική συνασπισμού των κρατών που είναι πιστά στην εγκληματική Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η Γαλλία χρησιμοποιεί την Κοινωνία των Εθνών, τη συμμορία της άπληστης αστικής τάξης, για να καλύψει τις ενέργειές της με το πέπλο του φιλειρηνισμού, ενώ ρίχνει το βάρος του συντριπτικού κόστους του ανταγωνισμού των εξοπλισμών στον εργαζόμενο λαό. Και το «αμυντικό» ψέμα της «ασφάλειας» επιτρέπει στο σοβινιστικό παροξυσμό να κάνει τη δουλειά του, για να ρίξει αύριο τη χώρα στην άγρια σφαγή.

Οι προλετάριοι, οι αγρότες, οι μικροπωλητές, οι τεχνίτες και οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να αποφύγουν αυτό το μέλλον μόνο με την καθιέρωση όλων των μορφών του δικού τους ελέγχου, με την αποκάλυψη της μυστικής διπλωματίας, με την αντίσταση με κάθε μέσο στις προετοιμασίες για τον πόλεμο, αποσπώντας τη χώρα από τα χέρια του ιμπεριαλισμού.

Μόνο η νίκη της επαναστατών εργατών της Γαλλίας μπορεί να εξαλείψει κάθε πιθανότητα ιμπεριαλιστικού πολέμου και να ξεσηκώσει τους υποδουλωμένους λαούς της Ευρώπης και των αποικιών. Οι Συμφωνίες και οι Συνθήκες θα γίνονταν στη συνέχεια σκόνη· η μόνη δυνατή λύση, η οποία έχει αναδειχθεί ήδη από το 1919, θα ήταν: Οι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.

Ενάντια στην πολιτική των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών, ενάντια στο ειρηνιστικό ψέμα της Κοινωνίας των Εθνών, ενάντια στη μυστική διπλωματία του πολέμου και στην τρέλα των εξοπλισμών! Στη γερασμένη Ευρωπαϊκή ήπειρο, τη διαιρεμένη, τη στρατιωτικοποιημένη, την αιματοβαμμένη, που απειλείται με ολική καταστροφή από ένα νέο πόλεμο, υψώνουμε τη μοναδική σημαία απελευθέρωσης, τη σημαία των Εργατικών και Αγροτικών Ενωμένων Πολιτείες της Ευρώπης, της αδελφικής Ομοσπονδίας των Σοβιετικών Πολιτειών!

 

13. Για την Υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης

Για κάθε προλετάριο, το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η άνευ όρων υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης, στην οποία η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 δημιούργησε τα μεγάλα θεμέλια της πρώτης εμπειρίας της δικτατορίας του προλεταριάτου βασισμένης στην κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μεγάλων καπιταλιστών.

Ο αγώνας εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης εξακολουθεί να παραμένει ο θεμελιώδης στόχος της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αντίδρασης.

Οι εργάτες της Γαλλίας θα αγωνιστούν για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης αποκαλύπτοντας τα «ειρηνόφιλα» σχέδια της αστικής τάξης. Δεν θα υπερασπιστούν αποτελεσματικά το Σοβιετικό προλεταριάτο οι Συμφωνίες και οι Συνθήκες, αλλά ο επαναστατικός αγώνας για την ανατροπή της αστικής τάξης σε άλλες χώρες.

Η ένωση των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Γαλλίας και της Ρωσίας θα διευρύνει τη διεθνή προλεταριακή αλληλεγγύη και όχι οι συμβιβασμοί με τον Barthou, τον Tardieu, τον Herriot7 και τις ιμπεριαλιστικές συμμορίες τους.

Μόνο αυτά τα μέτρα μπορούν να σώσουν τις μάζες από τη δυστυχία και να τις οδηγήσουν στο σοσιαλισμό. Από σήμερα, όλοι οι εργάτες πρέπει να αγωνιστούν δυναμικά για την πραγματοποίησή τους.

Επιπλέον, τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να εφαρμοστούν πλήρως μέσω της μεμονωμένης δράσης, μέσω της δραστηριότητας της μίας ή της άλλης ομάδας. Μπορούν να εφαρμοστούν μόνο μέσω της κρατικής εξουσίας η οποία βρίσκεται στο τιμόνι της οικονομίας, της πολιτικής και του πολιτισμού ολόκληρης της χώρα. Σε ποια χέρια θα βρίσκεται αυτό το τιμόνι; Αυτό είναι όλο το ζήτημα!

 

14. Κάτω το Αστικό «Ισχυρό Κράτος»! Για την Εξουσία των Εργατών και των Αγροτών

Η αστική τάξη έχει αρχίσει να πραγματοποιεί το σχέδιο της για μετασχηματισμό της κρατικής εξουσίας, ώστε να εξαλείψει μια για πάντα την αντίσταση των εργατών: μείωση των δικαιωμάτων των εκλεγμένων δημοκρατικών θεσμών (του κοινοβουλίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης), ακόμα και πλήρη κατάργηση αυτών των δικαιωμάτων, γιατί η προλεταριακή πίεση γίνεται αισθητή σ' αυτά, ακόμα και με στρεβλό τρόπο.

Η αστική τάξη προσπαθεί να συγκεντρώσει την εκτελεστική εξουσία στα χέρια λίγων ανδρών που επιβάλλουν τις αποφάσεις τους μέσω ενός διοικητικού, στρατιωτικού και αστυνομικού μηχανισμού, ο οποίος είναι βάναυσος, ανεξέλεγκτος, δαπανηρός.

Το αστικό σχέδιο του «ισχυρού κράτους», το οποίο στρέφεται εναντίον των εκμεταλλευομένων, πρέπει να δεχτεί μια σκληρή επίθεση από τις εργατικές μάζες.

Μόνο οι εργαζόμενες μάζες, παίρνοντας το μέλλον τους στα χέρια τους, με μία ισχυρή επαναστατική ώθηση, μπορούν δυναμικά και με σιδερένια θέληση να δημιουργήσουν την αναγκαία μεγάλη δύναμη για να σώσουν την κοινωνία από την καπιταλιστική ολιγαρχία που τη διαφθείρει και την οδηγεί στην καταστροφή.

Ο στόχος είναι η αντικατάσταση του καπιταλιστικού κράτους, που λειτουργεί για το κέρδος των μεγάλων εκμεταλλευτών, από το προλεταριακό κράτος των εργατών και των αγροτών. Ο στόχος είναι να επιβληθεί στη χώρα αυτή η κυριαρχία του εργαζόμενου λαού. Ξεκαθαρίζουμε ότι όλα αυτά δεν αφορούν σε δευτερεύουσες «τροποποιήσεις», αλλά στην αντικατάσταση της κυριαρχίας της μικρής μειοψηφίας της αστικής τάξης, από τη διακυβέρνηση και την εξουσία της μεγάλης πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού.

Η συμμαχία των αγροτών και των εργατών είναι απαραίτητη για αυτό. Η αντίδραση προσπαθεί να εκφοβίσει τους αγρότες με το φάντασμα μιας προλεταριακής δικτατορίας που υποτάσσει τους αγρότες στους εργάτες. Αλλά στην πραγματικότητα το προλεταριακό κράτος δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα όσο το προλεταριάτο είναι απομονωμένο από την αγροτιά.

Το παράδειγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, της Σοβιετικής Ρωσίας, μας βοηθάει. Ωστόσο, στη Γαλλία, μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα από τα αδέρφια μας στη Ρωσία και να αποφύγουμε κάποια από τα λάθη τους. Το οικονομικό επίπεδο της Γαλλίας είναι ανώτερο και σκοπεύουμε να ενεργήσουμε σύμφωνα με τις πραγματικές συνθήκες της χώρας μας. Η δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί να εγκαθιδρυθεί με βάση ένα σαφές και ακριβές πρόγραμμα και μια καλή συνεργασία που θα υπάρξει ανάμεσα στο προλεταριάτο και τους εκμεταλλευόμενους αγρότες.

Η αγροτιά είναι πολυδιασπασμένη. Αυτός είναι ένας από τους λόγους της πολιτικής ανικανότητας της, παρά τον αριθμό και τη σημασία της στην παραγωγή. Οι αγρότες μπορούν να κερδίσουν την εξουσία μόνο κάνοντας κοινό μέτωπο με τους εργάτες ενάντια στην αστική τάξη.

 

15. Ο Αγώνας για την Εργατική και Αγροτική Κομμούνα

Η συμμαχία της αγροτιάς και των εργατών θα επιτευχθεί μόνον εάν η εργατική τάξη δείξει τη δύναμή της, την αποφασιστική της πρωτοβουλία και την ικανότητά της να πραγματοποιήσει αυτό το πρόγραμμα. Γι' αυτό οφείλουμε, πάνω απ' όλα, να δημιουργήσουμε τους όρους για την ενότητα δράσης.

Η συμμαχία των εργατικών κομμάτων και των συνδικάτων πρέπει να οργανωθεί, ενώνοντας όλες τις δυνάμεις των εργαζομένων χωρίς εξαίρεση8.

Πρέπει να οργανωθεί μια εθνική επιτροπή της εργατικής συμμαχίας, των περιφερειακών επιτροπών, των τοπικών επιτροπών. Να δημιουργηθούν εργασιακές επιτροπές στους χώρους δουλειάς εκλεγμένες από τους εργαζόμενους9.

Η ώθηση που θα δώσουν αυτές οι επιτροπές της εργατικής συμμαχίας, το κύρος τους μέσα στις μάζες, θα εμπνεύσει τον εργαζόμενο λαό της υπαίθρου να οργανωθεί σε επιτροπές αγροτών.

Στον αγώνα κατά του φασισμού, της αντίδρασης και του πολέμου, το προλεταριάτο αποδέχεται τη βοήθεια από μικροαστικές ομάδες (ειρηνιστές, Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κοινό Μέτωπο, κλπ.), αλλά τέτοιες συμμαχίες μπορούν να είναι μόνο δευτερεύουσας σημασίας. Πάνω απ' όλα, ο στόχος είναι να εξασφαλιστεί η κοινή δράση της ίδιας της εργατικής τάξης στα εργοστάσια και στις εργατικές γειτονιές των εργαζομένων των βιομηχανικών κέντρων. Η συμμαχία των πιο σημαντικών εργατικών οργανώσεων (Κομμουνιστικό Κόμμα, Σοσιαλιστικό Κόμμα, CGT, CGTU,10 Κομμουνιστική Λίγκα), δεν θα είχε καμιά επαναστατική αξία αν δεν είναι προσανατολισμένη προς τη δημιουργία:

1. επιτροπών αγώνα που να αντιπροσωπεύουν την ίδια την μάζα (έμβρυα σοβιέτ).

2. εργατικής πολιτοφυλακής, που θα ενώνεται πάντα στη δράση, έστω και αν οργανώνεται από διαφορετικά κόμματα και οργανώσεις.

Για να ενισχυθεί ο αγώνας των εργατών και των αγροτών, οι εργατικές επιτροπές πρέπει να καθιερώσουν τη στενή συνεργασία με τις αγροτικές επιτροπές. Συγκροτημένες ως όργανα της λαϊκής άμυνας ενάντια στο φασισμό, οι επιτροπές της εργατικής συμμαχίας και οι αγροτικές επιτροπές, πρέπει να γίνουν, κατά τη διάρκεια του αγώνα, οργανισμοί που εκλέγονται άμεσα από τις μάζες, όργανα της εξουσίας των εργατών και των αγροτών. Σ' αυτή τη βάση θα υψωθεί η προλεταριακή εξουσία σε αντίθεση προς την καπιταλιστική εξουσία και θα θριαμβεύσει η Κομμούνα των εργατών και των αγροτών.

 

16. Για μια Ενιαία Συνέλευση

Είμαστε λοιπόν αμετακίνητοι οπαδοί ενός Εργατικού και Αγροτικού Κράτους το οποίο θα πάρει την εξουσία από τους εκμεταλλευτές. Ο πρωταρχικός μας στόχος είναι να κερδίσουμε την πλειοψηφία των συμμάχων της εργατικής τάξης σ' αυτό το πρόγραμμα.

Εν τω μεταξύ, για όσο διάστημα η πλειοψηφία της εργατικής τάξης συνεχίζει να υποστηρίζει την αστική δημοκρατία, είμαστε έτοιμοι να την υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις εναντίον των βίαιων επιθέσεων από την Βοναπαρτιστική και φασιστική αστική τάξη.

Ωστόσο ζητούμαι από τα ταξικά μας αδέρφια, που επιμένουν στο «δημοκρατικό» σοσιαλισμό, να είναι πιστοί στις ιδέες τους, να εμπνέονται από τις ιδέες και τις μεθόδους, όχι της Τρίτης Δημοκρατίας, αλλά της Συμβατικής [Συνέλευσης του 1793].

Κάτω η Γερουσία, που εκλέγεται με περιορισμένη ψηφοφορία, και η οποία καθιστά τη δύναμη της καθολικής ψηφοφορίας απλή ψευδαίσθηση!

Κάτω η Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία χρησιμεύει ως κρυφό σημείο συγκέντρωσης για τις δυνάμεις του μιλιταρισμού και της αντίδρασης!

Μια ενιαία συνέλευση πρέπει να συγκεντρώνει την νομοθετική εξουσία και την εκτελεστική εξουσία. Τα μέλη θα εκλέγονται για δύο χρόνια, με καθολική ψηφοφορία από τα δεκαοκτώ χρόνια, χωρίς διακρίσεις φύλου ή εθνικότητας. Οι αντιπρόσωποι θα εκλέγονται με βάση τις τοπικές συνελεύσεις, θα είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί και θα λαμβάνουν το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη.

Αυτό είναι το μόνο μέτρο που θα οδηγούσε τις μάζες προς τα εμπρός αντί να τις σπρώξει προς τα πίσω. Μια πιο γενναιόδωρη δημοκρατία θα διευκόλυνε την πάλη για την εργατική εξουσία.

Εάν, κατά τη διάρκεια της αδιάλλακτης πάλης ενάντια στον εχθρό, το κόμμα του «δημοκρατικού» σοσιαλισμού (SFIO), από το οποίο μας χωρίζουν αγεφύρωτες διαφορές στη θεωρεία και τη μέθοδο, πρόκειται να κερδίσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας, είμαστε και πάντα θα είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε μια κυβέρνηση SFIO ενάντια στην αστική τάξη.

Θέλουμε να επιτύχουμε το στόχο μας, όχι με ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων ομάδων των εργατών, αλλά με την πραγματική δημοκρατία των εργατών, με την προπαγάνδα και την καλοπροαίρετη κριτική, με την εθελοντική συνένωση της μεγάλης πλειοψηφίας του προλεταριάτου κάτω τη σημαία του αληθινού κομμουνισμού.

Οι εργάτες που εμμένουν στο δημοκρατικό σοσιαλισμό πρέπει ακόμα να καταλάβουν ότι αυτό δεν είναι αρκετό για την υπεράσπιση της δημοκρατίας· η δημοκρατία πρέπει να επανακτηθεί. Η μετατόπιση του πολιτικού κέντρου βάρους από το κοινοβούλιο προς το υπουργικό συμβούλιο, από το υπουργικό συμβούλιο προς την ολιγαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου, των στρατηγών, της αστυνομίας, είναι πια γεγονός. Ούτε το σημερινό κοινοβούλιο ούτε οι νέες εκλογές θα μπορούσαν να το αλλάξουν αυτό. Μπορούμε να υπερασπίσουμε τα θλιβερά υπολείμματα της δημοκρατίας, και κυρίως μπορούμε να διευρύνουμε το δημοκρατικό χώρο για τη δραστηριότητα των μαζών μόνο εκμηδενίζοντας τις ένοπλες φασιστικές δυνάμεις οι οποίες, στις 6 Φεβρουαρίου 1934, άρχισαν να μετατοπίζουν τον άξονα του κράτους και εξακολουθούν να το κάνουν.

 

17. Η αστική τάξη δεν θα παραδοθεί ποτέ με τη θέλησή της

Η αστική τάξη δεν πρόκειται ποτέ να συναινέσει πρόθυμα στα μέτρα που μπορεί να βγάλουν την κοινωνία από το χάος. Θέλει να διαιωνίσει όλα τα προνόμιά της, και προκειμένου να τα προστατεύσει έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί φασιστικές συμμορίες11.

Το σύνθημά μας δεν είναι ο αφοπλισμός των φασιστικών συμμοριών του χρηματιστικού κεφαλαίου από την αστυνομία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αρνούμαστε να διαδώσουμε την εγκληματική αυταπάτη ότι μια καπιταλιστική κυβέρνηση μπορεί πραγματικά να προχωρήσει στον αφοπλισμό της καπιταλιστικής συμμορίας. Οι εκμεταλλευόμενοι πρέπει να αμυνθούν ενάντια στους καπιταλιστές.

Εξοπλισμός του προλεταριάτου, εξοπλισμός των φτωχών αγροτών!

Λαϊκή Αντιφασιστική πολιτοφυλακή!

Οι εκμεταλλευτές, οι οποίοι είναι μόνο μια μικρή μειοψηφία, θα υποχωρήσουν μπροστά στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου· οι φασιστικές και αντιδραστικές συμμορίες θα χάσουν το θάρρος τους μόνο αν οι εργάτες είναι οπλισμένοι και καθοδηγούν τις μάζες12.

Μόνο αν οι εργάτες προχωρήσουν με αυτόν τον τρόπο, το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών και των ναυτών, των παιδιών του εργαζόμενου λαού στους οποίους η προπαγάνδα μας θα πρέπει συνεχώς να υπενθυμίζει την προέλευσή τους και το ταξικό τους καθήκον, θα κερδηθούν στον σκοπό των εργατών και θα περάσουν στην πλευρά της εργατικής μάζας ενάντια στους αντιδραστικούς και φασίστες αξιωματικούς που θα τους χρησιμοποιούσουν ενάντια στην τάξη τους.

Το καθήκον είναι τεράστιο, αλλά είναι ο μόνος δρόμος για τη σωτηρία! Η Κομμουνιστική Λίγκα δείχνει το δρόμο.

Η κοινωνία, η οποία μπορεί και υπάρχει μόνο από την εργασία σας, σαπίζει γιατί η άρχουσα αστική τάξη δεν θέλει να εγκαταλείψει ούτε ένα από τα ειδεχθή της προνόμια. Για να τα διατηρήσει η αστική τάξη προετοιμάζει τις φασιστικές συμμορίες που απειλούν την ύπαρξή σας. Στις 12 Φεβρουαρίου δείξατε την δύναμή σας και την αποφασιστικότητά σας να μην υποκύψετε σε αυτή τη βία. Αλλά εκείνη την ημέρα οι ηγέτες σας, σας πρόδωσαν· δεν προετοίμασαν κανένα συγκεκριμένο σύνθημα, καμιά σοβαρή προοπτική του αγώνα σας. Για να ενισχύσετε τις δυνάμεις σας, για να υπερασπιστείτε το δικαίωμά σας να ζήσετε, για να μην εργάζεστε πια για τον πλουτισμό μιας επαίσχυντης μειοψηφίας εκμεταλλευτών – προετοιμάστε την επανάστασή σας, πάρτε μέρος στη δράση της Κομμουνιστικής Λίγκας!

 

La Vérité, Ιούνιος 1934

 

Πηγή: Σπάρτακος, τεύχος, 112, Ιούνιος 2013. Τεύχος - αφιέρωμα, «Η μαρξιστική κριτική του φασισμού».

 

Σημειώσεις

1 Το αυστριακό προλεταριάτο αγωνίστηκε ένοπλα ενάντια στο καθεστώς Dolfuss τον Φεβρουάριο του 1934, αλλά νικήθηκε.

2 Ο Albert Oustric ήταν ένας Γάλλος τραπεζίτης οι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις του οποίου οδήγησαν στην χρεοκοπία πολλών τραπεζών και στην πτώση της κυβέρνησης Tardieu το 1930. Ο Serge Alexandre Stavisky ήταν ένας άλλος χρηματιστής, στις σκοτεινές επιχειρήσεις του οποίου εμπλέκονταν αστυνομικοί και αστοί πολιτικοί. Η μυστηριώδης «αυτοκτονία» του το Γενάρη του 1934 δημιούργησε πρόβλημα στους φίλους του στην κυβέρνηση Chautemps η οποία έπεσε. Αυτό το σκάνδαλο αξιοποιήθηκε από την προπαγάνδα της ακροδεξιάς που καθοδήγησε την απόπειρα πραξικοπήματος της 6ης Φεβρουαρίου του 1934.

3 Οι De Wendel ήταν μια ισχυρή οικογένεια βιομηχάνων με πολύ μεγάλη επιρροή στην πολιτική.

4 Comité des forges και Comité central des houillères de France: Οργανώσεις των Γάλλων εργοδοτών στη βιομηχανία χάλυβα η πρώτη και στη βιομηχανία άνθρακα η δεύτερη.

5 Αστυνομικές μονάδες καταστολής κινητοποιήσεων

6 Η Αλσατία-Λωρραίνη είναι μια περιοχή στα σύνορα μεταξύ της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και της Ελβετίας, την οποία κατέλαβε τη Γερμανία το 1871, μετά την ήττα της Γαλλίας στον γαλλο-πρωσικό πόλεμο. Όταν η Γερμανία ηττήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή δόθηκε στη Γαλλία στο πλαίσιο της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Το Saar, περιοχή της δυτικής Γερμανίας, είναι μία από τις πλουσιότερες λεκάνες άνθρακα στην Ευρώπη. Ήταν τμήμα της Γαλλίας στο δέκατο όγδοο αιώνα και στη συνέχεια διαιρέθηκε μεταξύ της Πρωσίας και της Βαυαρίας με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1815. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών πήρε το Σάαρ από τη Γερμανία, θέτοντάς το υπό τη διοίκηση της Κοινωνίας των Εθνών και τα ανθρακωρυχεία του υπό τον έλεγχο της Γαλλίας. Τον Μάρτιο του 1935, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ψήφισε σε δημοψήφισμα την επανένωση με τη Γερμανία, στην οποία οι Ναζί είχαν ήδη την εξουσία.

7 Ο Jean Louis Barthou (1862-1934) ήταν υπουργός Εξωτερικών του καθεστώτος Doumergue. Αυτός και ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας δολοφονήθηκαν στη Μασσαλία τον Οκτώβριο 1934. Ο Barthou, από τους βασικούς υπέρμαχους της πολιτικής της γαλλικής «συλλογικής ασφάλειας», είχε διευθετήσει την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στην Κοινωνία των Εθνών. Ο Andre Tardieu (1876-1945) ήταν ο αντιδραστικός πολιτικός, ο οποίος όταν ήταν πρόεδρος της Γαλλίας ο Doumergue, είχε προετοιμάσει την τροποποίηση του συντάγματος με σκοπό την ενίσχυση του κράτους, δηλαδή, τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο Edouard Herriot (1872-1957) ήταν ο ηγέτης του αστικοδημοκρατικού Ριζοσπαστικού Κόμματος, και είναι ταυτισμένος με την πολιτική της συμμαχίας με το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 1920 - μια πρώιμη μορφή Λαϊκού Μετώπου.

8. [Στο γαλλικό κείμενο:] Η εργατική συμμαχία των κομμάτων και των συνδικάτων χωρίς διαμεσολαβητές, ανεξαρτήτως των τάσεών τους, με στόχο το συντονισμό κάθε στιγμή της αντίστασης της εργατικής τάξης στην επίθεση της αντίδρασης, για την υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων του προλεταριάτου, πρέπει να στηθεί χωρίς καθυστέρηση από πάνω προς τα κάτω, και να περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις των εργαζομένων, χωρίς καμία εξαίρεση.

9. [Στο γαλλικό κείμενο:] Θα πρέπει να οργανωθεί μια εθνική επιτροπή της εργατικής συμμαχίας, από τις περιφερειακές επιτροπές, τις τοπικές επιτροπές, όπου οι υπάρχουσες οργανώσεις θα συνεργάζονται προκειμένου να εξασφαλίζεται η εκπροσώπηση όλων των στρωμάτων των εργατών κατά εργασιακό χώρο, που είναι το πιο ισχυρό πεδίο εργατικής αντίστασης. Δημιουργία επιτροπών επιχειρήσεων, επιτροπών στρατώνων, εκλεγμένων από όλους τους εργαζόμενους.

10 Η Γενική Ομοσπονδία Εργασίας (CGT) ήταν η κύρια συνδικαλιστική οργάνωση στη Γαλλία, η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία μιας ρεφορμιστικής ηγεσίας. Μια διάσπαση το 1921 είχε ως αποτέλεσμα το σχηματισμό μιας πιο ριζοσπαστικής, αλλά μικρότερης και ανταγωνιστικής, Ενωτικής Γενικής Ομοσπονδίας Εργασίας (CGTU), μέχρι το 1936, όταν οι δύο ομοσπονδίες ενώθηκαν και πάλι.

11. [Το γαλλικό κείμενο συνεχίζει:] ενάντια στους εκμεταλλευόμενους οι οποίοι θέλουν να δράσουν, να χρησιμοποιεί βία ενάντια στους εργαζόμενους που διαδηλώνουν για τα μεροκάματα, τους μισθούς τους, τις συντάξεις τους, που απεργούν για να υπερασπίσουν τις συνθήκες ύπαρξής τους.

Στο εξής, το πρόβλημα της κατανομής των βαρών, η αστική τάξη δεν θα έχει τη δύναμη να το λύσει προς όφελός της με άλλο τρόπο, παρά μόνο με τα όπλα. Οι εκμεταλλευόμενοι θα πρέπει να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ωστόσο, ενώ οι αντιδραστικές συμμορίες οργανώνονται στρατιωτικά και εξοπλίζονται, η εργατική τάξη δεν διαθέτει ακόμα για την άμυνά της οργανώσεις εκπαιδευμένες για την μάχη. Παραμένει σε μία κατάσταση όπου μοιραία ο αριθμός θα υποκύψει μπροστά στην οργάνωση. Αν ο λαός παραμείνει αφοπλισμένος, οι εκμεταλλευτές τελικά θα επιβάλουν σταδιακά το σχέδιό τους.

12. [Στο γαλλικό κείμενο:] Μόνο εάν οι εργαζόμενοι είναι εξοπλισμένοι και καθοδηγούν τις μάζες, οι εκμεταλλευτές, οι οποίοι είναι μια μικρή μειοψηφία θα υποχωρήσουν μπροστά στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου και οι φασιστικές και αντιδραστικές συμμορίες θα χάσουν το θάρρος τους.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016 21:53
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.