ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αρχή της δεκαετίας του '90 μετά από 2 χρόνια πολιτικής αστάθειας το πολιτικό σύστημα βρίσκει τον βηματισμό του. Ο Νεοφιλελευθερισμός επελαύνει σε όλα τα μέτωπα, Εργασιακό, Ασφαλιστικό, Παιδεία ανοίγοντας το δρόμο για την ΝΕΟΚΑΤΟΧΙΚΗ Ελλάδα των μνημονίων του 2012. Η Κοινωνία της Εργασίας και της Γνώσης αντιστέκεται στα εργοστάσια, στις πλατείες και τους δρόμους,στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια.
Λ. Τρότσκι Η συμμετοχή των συνδικάτων στον έλεγχο της εθνικοποιημένης βιομηχανίας μπορεί να παρομοιαστεί με τη συμμετοχή των σοσιαλιστών στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου καμιά φορά οι σοσιαλιστές πετυχαίνουν την πλειοψηφία και βρίσκονται υποχρεωμένοι να διευθύνουν ένα σημαντικό δήμο ενώ η μπουρζουαζία συνεχίζει να κυριαρχεί στο κράτος και εξακολουθούν να υπάρχουν οι νόμοι της αστικής ιδιοκτησίας. Οι ρεφορμιστές στις δημαρχίες προσαρμόζονται παθητικά στο αστικό καθεστώς. Οι επαναστάτες σ’ αυτόν τον τομέα κάνουν ότι μπορούν προς το συμφέρον των εργατών, ταυτόχρονα διδάσκουν τους εργαζόμενους σε κάθε βήμα ότι μια εργατική δημοτική πολιτική είναι αδύνατη χωρίς την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας.
Ο Σουλτάν Γκαλίεφ ήταν ένας από τους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο τις πρώτες ημέρες της Κομμουνιστικής Διεθνούς και της Σοβιετικής Ένωσης. [...] Ο Σουλτάν Γκαλίεφ εντάχθηκε στο Μπολσεβίκικο Κόμμα το Νοέμβριο του 1917 και χάρη στο ταλέντο του ως ομιλητής και οργανωτής, έγινε σύντομα μια σημαντική μορφή, ως εκπρόσωπος της «αποικιακής» διανόησης. Έγινε μέλος και στη συνέχεια πρόεδρος του «Κεντρικού μουσουλμανικού Κομισαριάτου», ενός νέου οργανισμού που συνδέθηκε με την Narkomnats (Λαϊκό Κομισαριάτο των Εθνοτήτων).
Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015 20:37

Επιστημονικά αντίδοτα στην ισλαμοφοβία

Πάνος Γκαργκάνας Οι προπαγανδιστικές ανάγκες των ιμπεριαλιστικών πολέμων και του ρατσισμού έχουν να αντλήσουν πυρομαχικά από μια παράδοση που πηγαίνει πολύ πίσω. Οι προκαταλήψεις που ταυτίζουν το ισλάμ με τον σκοταδισμό και την υπανάπτυξη έχουν ευρωπαϊκές ρίζες που απλώνονται πίσω στον 20ο και τον 19ο αιώνα. Και αν μιλάμε για την Ελλάδα, η κυρίαρχη ιδεολογία πάντα είχε σαν συστατικό της την αντιμετώπιση του «προαιώνιου εχθρού» από την ανατολή.  
Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015 11:13

Μια κριτική του ευρωκομμουνισμού

Ernest Mandel Ο όρος «ευρωκομμουνισμός» εκφράζει αδόκιμα τη σημαντική εν εξελίξει πολιτική διεργασία σε μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα. Η διεργασία αυτή άρχισε, στην πραγματικότητα, εκτός Ευρώπης και έχει αγκαλιάσει πολλά μη ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα: της Βενεζουέλας, της Ιαπωνίας, της Αυστραλίας, και τώρα, εν μέρει, του Μεξικού. Και σε αντίθεση με την δημοσιογραφικού τύπου λεζάντα, το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ακριβώς εθνικό. Σημαντικές διαφορές, ακόμα και συγκρούσεις, χωρίζουν τα κύρια ευρωκομμουνιστικά κόμματα: το ιταλικό, το γαλλικό, το ισπανικό, το βρετανικό, το σουηδικό, το βελγικό, το φινλανδικό και το ελβετικό.
Δημήτρης Μπελαντής H συζήτηση για το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού μοιάζει σήμερα να είναι απολύτως παρωχημένη και ξεχασμένη. Ενώ φαίνεται να υπάρχουν μορφολογικά ορθόδοξοι κομμουνιστές (τύπου ΚΚΕ ή με παρεμφερείς προς αυτό ιδεολογικές ορίζουσες και καταγωγές), τροτσκιστές ή πάντως τροτσκίζοντες, μαοϊκοί, ελευθεριακοί, συμβουλιακοί, επανιδρυτικοί και άλλοι πολλών ειδών κομμουνιστές, κανείς φορέας ή συλλογικότητα στα σοβαρά δεν διεκδικεί για τον εαυτό του την γνήσια ευρωκομμουνιστική κληρονομιά. Ή πάντως δεν την διεκδικεί με έναν τρόπο συνεκτικό και στρατηγικό, όπως λ.χ. έκανε από το 1974 ως το 1986 το ΚΚΕ Εσωτερικού.
Σελίδα 24 από 27