Για άλλη μια χρονιά η Αττική, αλλά και η Εύβοια, ο Λαγκαδάς, το Ρέθυμνο, καίγονται σαν αποτέλεσμα της κυβερνητικής επιλογής να διαλυθεί κάθε σύστημα πυροπροστασίας και πυρόσβεσης. Το επιβεβαιώνει το γεγονός πως κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται με τεράστιες καταστροφές η τραγωδία των καμένων δασών, καλλιεργήσιμης γης και κατοικημένων περιοχών. Μαζί με το δασικό πλούτο και το φυσικό περιβάλλον, κινδυνεύουν ζωές, αλλά και σπίτια, κρίσιμες υποδομές, όπως τα νοσοκομεία Παίδων Πεντέλης και 414. Την ίδια στιγμή καίγεται από τις 18 Ιούλη (!) το όρος Όρβηλος στις Σέρρες, όπως πριν το Φαλακρό στη Δράμα, με το «επιτελικό κράτος» απλά να διαπιστώνει ότι οι διαλυμένες υπηρεσίες δεν μπορούν να σβήσουν τη φωτιά.

Sylvestre Jaffard

Το γαλλικό σύνταγμα δίνει στον πρόεδρο μεγάλη εξουσία, οπότε ο Μακρόν μπορεί να επιλέξει να υπεκφεύγει, όπως κάνει τώρα, χρησιμοποιώντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις καλοκαιρινές διακοπές ως δικαιολογία. Αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει για πολύ με μια πλέον εντελώς παράνομη κυβέρνηση (η οποία έχει πράγματι παραιτηθεί, αλλά εξακολουθεί να είναι στη θέση της, ενώ ο αντικαταστάτης πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη οριστεί από τον Μακρόν). Ακόμα και αν δεν αποκτήσουμε μια κυβέρνηση NFP, είναι ένα σημαντικό αίτημα που πρέπει να τεθεί, έστω και από άποψη διαπαιδαγώγησης. Μπορεί να γίνουν νέες εκλογές τον επόμενο χρόνο, και θα μπορούμε να πούμε «ο Μακρόν προσπάθησε να αρνηθεί το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών, τώρα είναι η ώρα να δώσουμε στο NFP μια σαφή πλειοψηφία». Εξίσου σημαντικό, ή ακόμα πιο σημαντικό, σε κάθε απεργία και κάθε αγώνα μπορούμε να πούμε ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία νομιμοποίηση, η νομιμοποίηση είναι δική μας.

Όπως καταγγείλαμε από 6/8/2024 τα δύο πλοία «Overseas Santorini» και το «Overseas Sun Coast» προμηθεύουν στρατιωτικά καύσιμα για τα πολεμικά αεροσκάφη F16 & F35 του Ισραήλ που βομβαρδίζουν τη Γάζα, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού. Το καθένα από αυτά μεταφέρει 300.000 βαρέλια καυσίμου αεροσκαφών στρατιωτικής ποιότητας αρκετά για να ανεφοδιάσουν ένα μαχητικό αεροσκάφος F-16 περίπου 12.000 φορές.

Seraj Assi

Στις 8 Ιουλίου 1972, ο Παλαιστίνιος συγγραφέας Γασσάν Καναφάνι βγήκε από το διαμέρισμά του σε ένα προάστιο της Βηρυτού, μπήκε στο Austin 1100 και άνοιξε τη μίζα. Μια χειροβομβίδα που περιείχε μια πλαστική βόμβα τριών κιλών, τοποθετημένη πίσω από τον προφυλακτήρα από πράκτορες της Μοσάντ, εξερράγη, ταρακουνώντας ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Καναφάνι αποτεφρώθηκε ακαριαία, μαζί με τη δεκαεπτάχρονη ανιψιά του, Λάμις Νατζίμ. Ήταν μόλις τριάντα έξι ετών… Ο Καναφάνι πολέμησε με την πένα του, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ήταν, όπως έγραψε μια νεκρολογία, «ένας κομάντο που δεν πυροβόλησε ποτέ». Επαναστάτης συγγραφέας που γεννήθηκε την παραμονή της Μεγάλης Παλαιστινιακής Επανάστασης, ο Καναφάνι υπερασπίστηκε την παλαιστινιακή αντίσταση και απελευθέρωση. Αυτό τον έβαλε τελικά στο στόχαστρο των πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι δεν ανέχονταν καμία αντίσταση.

Γασσάν Καναφάνι

Φίλε μου ... Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πόδι της Νάντιας, το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού. Όχι! Ούτε θα ξεχάσω τη θλίψη που είχε πλάσει το πρόσωπό της και είχε ενσωματωθεί για πάντα στα χαρακτηριστικά του. Βγήκα από το νοσοκομείο της Γάζας εκείνη την ημέρα, με το χέρι μου να σφίγγει με σιωπηλό χλευασμό τις δύο λίρες που είχα φέρει μαζί μου για να δώσω στη Νάντια. Ο καυτός ήλιος γέμισε τους δρόμους με το χρώμα του αίματος. Και η Γάζα ήταν ολοκαίνουργια, Μουσταφά! […] Αυτή η Γάζα, στην οποία εμείς και οι καλοί της άνθρωποι είχαμε ζήσει επτά χρόνια Νάκμπα, ήταν κάτι καινούργιο. Μου φάνηκε ότι ήταν απλώς μια αρχή. Δεν ξέρω γιατί πίστευα ότι ήταν απλώς μια αρχή. Φανταζόμουν ότι ο κεντρικός δρόμος καθώς επέστρεφα στο σπίτι ήταν μόνο μια μικρή αρχή ενός μεγάλου, μακρύ δρόμου που οδηγούσε στη Σάφεντ. Τα πάντα σε αυτή τη Γάζα ήταν πένθος για το πόδι της Νάντιας το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού, ένα πένθος που δε σταματά στο κλάματα, μια πρόκληση, αλλά περισσότερο κι απ’ αυτό ήταν κάτι σαν ανάκτηση του ακρωτηριασμένου ποδιού!

Banah Ghadbian

Αυτή η παρέμβαση εξετάζει: 1) την αντιμετώπιση των Παλαιστινίων στη Συρία από τον Άσαντ ως ένα από τα κίνητρα για τις εξεγέρσεις στη Συρία∙ 2) την κατοχή του συριακού Γκολάν από τους εποίκους της σιωνιστικής οντότητας και την χρησιμοποίηση του «πράσινου ξεπλύματος»∙ 3) τα πεδία και τα κινήματα μεταξύ των Σύριων όπου συγκλίνει η συνείδηση των πολλαπλών καταπιέσεων, και ειδικότερα, όπου η σχέση με τη γη (χρησιμοποιώντας τα τριαντάφυλλα και τα μήλα ως τεχνολογίες αντίστασης) αψηφά τόσο τις λογικές της κυριαρχίας των εποίκων-αποικιοκρατών όσο και τις λογικές του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος.

Yoletty Bracho

«Όλοι γνωρίζουν τι συνέβη» είναι η φράση που ακούστηκε από το στόμα των Βενεζουελάνων λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 28ης Ιουλίου 2024, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών. Ήταν τότε 29 Ιουλίου και μάθαμε από τον Έλβις Αμορόσο, πρόεδρο του Εθνικού Εκλογικού Συμβουλίου, ότι ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο Μόρος επανεξελέγη με ποσοστό 51,2% των ψήφων, ενώ ο υποψήφιος της παραδοσιακής αντιπολίτευσης, ο Εντμούντο Γκονζάλες Ουρρούτια, έλαβε 44,2%. Ωστόσο, η ανακοίνωση αυτή αντιφάσκει με μια σειρά από ενδείξεις για το αντίθετο: κατά τη διάρκεια της ημέρας, αποτελέσματα δυσμενή για τον Μαδούρο φάνηκε να προκύπτουν από τα παλιά προπύργια του τσαβισμού, ιδίως στις λαϊκές συνοικίες των πόλεων. Τι συνέβη λοιπόν; Ποια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει η Αριστερά από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα; Και πώς μπορούμε να φανταστούμε μια διέξοδο που θα σέβεται τη δημοκρατία και τις ψήφους του λαού της Βενεζουέλας;

Pablo Stefanoni

Εικόνες από τη βίαιη είσοδο του στρατού στο κυβερνητικό μέγαρο (Palacio Quemado) μεταδόθηκαν σε όλο τον κόσμο, σπέρνοντας σύγχυση στη Βολιβία. Το αποτυχημένο πραξικόπημα από μια φράξια εντός του στρατού, που αποκηρύχθηκε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, έλαβε χώρα στο πλαίσιο της διάβρωσης της κυβέρνησης του Λουίς Άρσε, η οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα εσωτερικής διχόνοιας εντός του κόμματος Κίνημα προς το Σοσιαλισμό (MAS). Παρά την ταχεία αποτυχία της, η στρατιωτική ανταρσία θα έχει πολιτικές επιπτώσεις. Τα τανκς στην Plaza Murillo θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν οδηγήσει σε τραγωδία, δεδομένου του ολοένα και πιο ταραγμένου πολιτικού κλίματος. Με το MAS να έχει διασπαστεί σε δύο πτέρυγες –τους Evistas, που υποστηρίζουν τον πρώην πρόεδρο Έβο Μοράλες, και τους Arcistas, που συντάσσονται με τον Λουίς Άρσε– η σταθερότητα δεν είναι πλέον εγγυημένη. Το απόγευμα της Τετάρτης 26 Ιουνίου, ο γενικός διοικητής του στρατού, Χουάν Χοσέ Ζούνιγα –ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την απόλυσή του από τον πρόεδρο την προηγούμενη νύχτα– κατέλαβε την εμβληματική πλατεία με τανκς.

Οι εθνικιστικοί κύκλοι και η ακροδεξιά εδώ φαίνεται να μην μπορεί να χωνέψει τη νίκη του εκλεγμένου δήμαρχου Χειμάρρας και μέλους της μειονότητας Β. Τάβου έναντι του Π. Γκικουρία και πιέζουν με πολλούς τρόπους ώστε να συνεχίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το Υπουργείο Εξωτερικών να δημιουργεί πρόβλημα στο ζήτημα των εκλογών στη Χειμάρρα.

Ο Ι. Μεταξάς ήταν αντικομμουνιστής, εθνικιστής και φασίστας, αλλά δεν καλλιέργησε τον αντισημιτισμό (όπως ακριβώς και ο Μουσολίνι). Αυτό που τον οδήγησε στο «ΟΧΙ» της 28.10.1940 δεν ήταν η αντίθεση στο Χιτλερικό καθεστώς, με το οποίο άλλωστε είχαν αυξηθεί θεαματικά οι εμπορικές συναλλαγές στην περίοδο της διακυβέρνησής του, μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες της οποίας ήταν η επίσκεψη του Υπουργού Προπαγάνδας Γκαίμπελς στην Αθήνα στις 1.9.1936, αλλά η προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων που ταυτίζονταν με τα αντίστοιχα Αγγλικά, κυρίως του εφοπλιστικού κεφαλαίου.