Σε προηγούμενο άρθρο (ακολουθεί παρακάτω) εξετάσαμε τον ληστρικό μηχανισμό που διαμορφώνει την τιμή του ρεύματος στο Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας και το πώς φτάσαμε να έχουμε την ακριβότερη κιλοβατώρα σε όλη την Ευρώπη. Αυτό όμως αφορά την τιμή χονδρικής, την τιμή στην οποία αγοράζεται η ενέργεια από τους (ιδιώτες πλέον) πάροχους ενέργειας. Πώς όμως αυτή η εξωφρενική τιμή μετακυλίεται στην λιανική τιμή, δηλαδή σε όλους εμάς; Μέσω της διαβόητης πλέον «ρήτρας αναπροσαρμογής», που ήρθε ως «δώρο» μαζί με την «απελευθέρωση» της αγοράς ενέργειας. Δώρο όχι σε μας, αλλά στους ιδιώτες έμπορους ενέργειας.
Η 9η Μαΐου ήλθε και παρήλθε, και όπως συμβαίνει μόνιμα εδώ και δύο δεκαετίες, εχθροί και φίλοι του κ. Πούτιν επανέλαβαν εν χορώ ότι στις 9 Μαΐου κάθε χρόνου η Ρωσία θυμάται και τιμά τα 20 ή 25 ή περισσότερα εκατομμύρια των νεκρών της στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, και ακόμα περισσότερο φέτος εξαιτίας του πολέμου του κ. Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία, αυτά τα εκατομμύρια των Ρώσων νεκρών τιμήθηκαν ακόμα πιο έντονα για να τονιστεί -προφανώς- η απουσία Ουκρανών από το μαρτυρολόγιο.
Στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος έχουν υπάρξει όχι λίγοι κομμουνιστές που πέρασαν στο στρατόπεδο της αντίδρασης. Μερικοί έμειναν στα μισά του δρόμου, παραμένοντας στα λόγια σοσιαλιστές· άλλοι έγιναν ανοικτοί αντιδραστικοί και εχθροί του κομμουνιστικού κινήματος. Όσο όμως και αν ψάξει κανείς δύσκολα θα βρει μια περίπτωση παρόμοια με εκείνη του πρώην κομμουνιστή, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ ως το 1991 και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ αργότερα, Παναγιώτη Λαφαζάνη. Τα τελευταία χρόνια, μετά την αποχώρησή του από τη ΛΑΕ αλλά και από πιο πριν, ο Λαφαζάνης εγκατέλειψε πλήρως τις κομμουνιστικές, αριστερές αναφορές του και πέρασε σε ακροδεξιές-εθνικιστικές απόψεις…
Εδώ και καιρό, όλους ή σχεδόν όλους τους τυραννάει η ίδια απορία: Γιατί οι πολίτες γυρνάνε την πλάτη τους στην αριστερά; Γιατί η αριστερά δείχνει τόσο αδύναμη και τόσο αναξιόπιστη, και μάλιστα σε μια εποχή που και ο καπιταλισμός αγκομαχάει; Μια αρχή απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα τη δίνει η ίδια η αριστερά -ή τουλάχιστον ένα πολύ σημαντικό τμήμα της- με τη στάση που κρατάει στον πόλεμο του Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία. Καταρχήν, δεν είναι μόνο ότι αυτή η αριστερά δεν κάνει το αυτονόητο για κάθε αριστερό, δηλαδή να εξεγερθεί μπροστά στην αδικία και να υποστηρίξει το θύμα απέναντι στο…
Και νοιώθω αλληλέγγυος με εκείνα τα κομμάτια της Αριστεράς (Αντιπολεμική στρογγυλή τράπεζα των δυνάμεων της ρωσικής Αριστεράς, Εκτελεστικό Γραφείο της 4ης Διεθνούς κλπ.), που ενσωματώνουν στο πολιτικό τους πρόγραμμα όχι απλώς τον τερματισμό της εισβολής και την επικράτηση μιας πλαστής ειρήνης με τους όρους του εισβολέα αλλά την ήττα του, που θα εγγυηθεί τους όρους μιας δίκαιης ειρήνης. Μη ρεαλιστικά ίσως και στο στρατιωτικό και στο πολιτικό επίπεδο με βάση τον συσχετισμό των δυνάμεων, αλλά επιβεβλημένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για μια άξια των παραδόσεων και του ονόματός της Αριστερά. Ακόμα κι’ αν χρειαστεί να καταφύγω στη ρήση του…
«Το μένος του Πούτιν ενάντιαστην Ουκρανία δεν έχει να κάνει με την “ασφάλεια” της Ρωσίας και την -εντελώς υπαρκτή και συνάμα ασφυκτική- περικύκλωση της από το ΝΑΤΟ και τους δυτικούς ιμπεριαλιστές! Ό,τι κι αν συνέβαινε, αργά ή γρήγορα ο Πούτιν θα έστελνε το στρατό του στην Ουκρανία, ακριβώς όπως, στην αρχή της προεδρίας του, τον έστειλε στην Τσετσενία...». Να τι γράφαμε μόλις τρεις μέρες μετά από την έναρξη του πολέμου του Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία.Σήμερα, πολλές βδομάδες και πολλές δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αργότερα, κάνοντας τον πολύ διδακτικό απολογισμό του τρόπου με τον οποίο ο Πούτιν διεξάγει αυτό τον πόλεμο, δεν…
Σελίδα 1 από 27