Παρά το γεγονός ότι υπήρχε δυνατότητα να συνεχιστεί η διεξαγωγή της δίκης σύμφωνα με όσα ορίζονταν στις ΠΝΠ, παρά ταύτα στις 28/4/2020 και 6/5/2020 ανακοινώθηκε η απόφαση για διακοπή. Αντιπαρήλθαμε όλα τα παραπάνω χάριν καλής πίστης, πλην όμως είμαστε υποχρεωμένοι να σας επισημάνουμε για άλλη μία φορά τον κίνδυνο η δίκη να μην τερματιστεί μέσα στα εύλογα χρονικά όρια, αλλά να υποβληθεί σε περιπέτεια νέας παράτασης απροσδιόριστης διάρκειας…Με δεδομένα όλα τα παραπάνω και ενόψει των κινδύνων που προαναφέρθηκαν, επισημαίνουμε την ανάγκη ουσιαστικής επανεκκίνησης της δίκης, επιτάχυνσης και ολοκλήρωσής της σε εύλογα χρονικά όρια
Η εμβέλεια και η έκταση του παγκόσμιου κινήματος διαδηλώσεων, μετά τη δολοφονία του μαύρου εργάτη George Floyd από την αστυνομία της Μινεάπολης, είναι πρωτόγνωρη. Είναι μια μαζική και νέα εξέγερση ενάντια στο ρατσισμό και στην αστυνομική βία. Οι κινητοποιήσεις αυτές χαρακτηρίζονται από πολύ μια μεγάλη πολυφυλετική συμμετοχή νέων σε ένα κίνημα που είναι διαγενεακό. Επίσης ήταν, σε πολλές περιπτώσεις, οι πρώτες κινητοποιήσεις σε χώρες που μόλις έβγαιναν από τις απαγορεύσεις και κατάφεραν να επιβάλουν την παρουσία τους στο δρόμο.
Βρισκόμαστε στην καρδιά μιας επικίνδυνης σύγκλισης κρίσεων, ή μιας κρίσης του καπιταλιστικού πολιτισμού, που είναι η πιο σοβαρή μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους τους 20ου αιώνα. Είναι αυτό που ο Γκράμσι ονόμαζε οργανική κρίση: ρωγμές αρχίζουν να εμφανίζονται στο ίδιο το οικοδόμημα της αστικής εξουσίας, αρχίζει να διαλύεται η διάθεσή της για καθολικότητα, ενώ ορισμένες από τις διατυπώσεις της που ως τώρα ήταν ηγεμονικές αποδεικνύονται ως αυτό που είναι στην πραγματικότητα: ένας τρόπος απλώς για να διατηρηθεί η καπιταλιστική σταθερότητα… Μια πολιτική πόλωση αναδύεται, ένας πολιτικός χώρος ανοίγει, που θα μπορούσε να κατακτηθεί από τους αντικαπιταλιστές οικοσοσιαλιστές, αλλά και από…
Η αντιπροσφυγική και εθνικιστική υστερία θα λιπαίνουν το έδαφος για την αποδοχή μιας τυφλής και καταστροφικής γραμμής της αστικής τάξης, όσο δεν αντιπαλεύεται στα ίσα από την αριστερά. Το σύνθημα “όχι εξορύξεις στις ΑΟΖ-Πουθενά και από κανένα“, είναι το μόνο λογικό, δίκαιο και μάχιμο σύνθημα στο όνομα της ειρήνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της αδελφικής συνύπαρξης των λαών στην περιοχή.
Η περίοδος της πανδημίας έφερε στο προσκήνιο δύο θεωρητικές-πολιτικές τάσεις, που παρά τη διαμάχη τους βρίσκονται σε διαρκή αλληλοτροφοδότηση: από την μια η απόλυτη υποταγή στα κελεύσματα των επιστημόνων που υπηρετούν κυβερνήσεις και αστικό κράτος, από την άλλη η άρνηση των επιστημονικών δεδομένων, οι θεωρίες συνομωσίας και ο ανορθολογισμός. Στον αντίποδα αυτών τοποθετείται η μαρξιστική αντίληψη για την επιστήμη, την αξιοποίηση και την ανάπτυξή της.
Στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, οι εργαζόμενοι αναμετρώνται σήμερα με τις βαριές συνέπειες μια διπλής κρίσης, υγειονομικής και οικονομικής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αστικές κυβερνήσεις και κράτη…αναπτύσσουν μια επιθετική πολεμική ρητορική με στόχο το προληπτικό αλυσόδεμα της εργατικής τάξης, χρησιμοποιώντας και το επιχείρημα του «υπέρτερου, οικουμενικού υγειονομικού κινδύνου». Ακριβώς για αυτό το λόγο, η αριστερά του «μένουμε σπίτι» και του «θα τα πούμε μετά», δεν είναι η δική μας αριστερά. Αργά ή γρήγορα, αυτή η διαχωριστική γραμμή, θα γίνεται όλο και πιο ευδιάκριτη και θα ορίζει την αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά ως τέτοια.
Σελίδα 9 από 19