Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2024 21:27

Με αφορμή το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών: διεκδικήσεις και θεσμικές αλλαγές –γράφει η Liliana Saliaj   

Με αφορμή το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών: διεκδικήσεις και θεσμικές αλλαγές –γράφει η Liliana Saliaj

Το ζήτημα για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και το δικαίωμα για τα τέκνα η οποία είναι προς διαμόρφωση για να νομοθετηθεί στην Βουλή δείχνει πόσο προχωρημένη είναι η ελληνική κοινωνία ως προς αυτό το ζήτημα. Μακάρι να επιτύχει ένα νομικό πλαίσιο αντάξιο των πιο προχωρημένων κοινωνιών χωρίς κανένα απολύτως αποκλεισμό και περιορισμό των δικαιωμάτων τους.

Η δημόσια συζήτηση που γίνεται, η οποία όπως φαίνεται θα πετύχει σε μεγάλο βαθμό την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, οδηγεί στην άρση του θεσμικού ρατσισμού και διακρίσεων ενάντια σε πολίτες με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό.

Αυτό προφανώς δεν ήρθε από το πουθενά. Είναι απόσταγμα των διεκδικήσεων των κινημάτων και ανθρώπων που έχουν βιώσει τον κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό, κάτι το οποίο είναι στενά συνδεδεμένο και οδηγεί πάντα στο αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο. Είναι αγώνας συνανθρώπων με μεγάλο προσωπικό κόστος και πολύ βία, που έχουν υποστεί από τις ρατσιστικές πατριαρχικές συμπεριφορές και φορέων αυτών.

Είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ, όπου η επαφή των θεσμών και των κοινωνιών της χώρας με αυτές των άλλων κρατών μελών, οι οποίες είναι πολύ περισσότερο ανοιχτές στην αποδοχή των ίσων δικαιωμάτων ανθρώπων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, έχει συμβάλλει στην ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας στην αποδοχή αυτών των καλών πρακτικών.

Συμβάλλει επίσης ότι και η κυβέρνηση θέλει να αναδείξει ένα προοδευτικό προφίλ με όσο γίνεται λιγότερο πολιτικό κόστος, εξ ου και δεν κάνει χρήση της εσωτερικής κομματικής πειθαρχίας. Μην ξεχάσουμε ότι διεκδικούν ένα μέρος του εκλογικού σώματος τα αιτήματα του οποίου δεν ικανοποιήθηκαν δυστυχώς από καμία προοδευτική κυβέρνηση έως τώρα.

Εύχομαι να υπάρξει αντίστοιχη πρόοδος στο θεσμικό πλαίσιο και θεσμική προστασία και στα ζητήματα έμφυλης βίας, τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών. Τα τελευταία χρόνια και αυτά τα ζητήματα έχουν έρθει με σφοδρότητα στην επιφάνεια και στο δημόσιο διάλογο, τόσο χάρη στον αγώνα των κινημάτων, όσο και της γενναιότητας των γυναικών να σπάσουν την σιωπή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια την ενημέρωση και την ενθάρρυνση των γυναικών να πάρουν την ζωή τους στα χέρια τους. Η αντίδραση των γυναικών ώστε να σπάσουν τα δεσμά της ομηρίας και της κακοποίησης από τους συντρόφους τους δεν συνοδεύεται, δυστυχώς, από θεσμικό πλαίσιο προστασίας τους, με την αστυνομία να έχει αποτύχει παταγωδώς να παρέχει την απαιτούμενη προστασία όταν τα θύματα κατέφυγαν σε αυτή για να καταγγείλουν τη βία στην οποία υπόκεινται. Η αγριότητα των γυναικοκτόνων που νιώθουν να χάνουν τον έλεγχο της «ιδιοκτησίας» τους, σοκάρει και απαιτεί μια επιτακτική ανάγκη προστασίας θυμάτων, κάτι για το οποίο ασκείται πολύ μεγάλη πίεση και εκτιμώ ότι σύντομα θα υπάρξει και εκεί αλλαγή του θεσμικού πλαισίου και συμπεριφορών.

Ωστόσο τα ζητήματα των μεταναστών και των προσφύγων σε σχέση με τα άλλα απεικονίζουν κατάσταση που θα «ζήλευαν» τριτοκοσμικές χώρες και δεν έχουν καμία σχέση με μια σύγχρονη αστική δημοκρατία που σέβεται στοιχειωδώς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκτός από ξένοι, σκεφτείτε πρόσθετα να είναι κάποια και γυναίκα μετανάστρια και γυναίκα που είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας, ή τράφικινγκ, χωρίς προστασία, ή να είναι κάποιος μετανάστης ή πρόσφυγας και να είναι και άτομο με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, την πολλαπλή καταπίεση που δέχεται.

Το σκληρό αντιμεταναστευτικό, αντιπροσφυγικό διαχρονικό θεσμικό πλαίσιο κρατιέται όρθιο πιστεύω από συγκεκριμένους εθνικιστικούς πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους η οποίοι συνεχίζουν να παραπληροφορούν και να δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη η οποία δεν έχει καμία άλλη πληροφόρηση των ζητημάτων πέρα από την προπαγάνδα τους.

Η νέα νομιμοποίηση που πέρασε, έγινε με βάση για να καλύψει την τεράστια απώλεια εργατικών χεριών σε τομείς που όπως φαίνεται μόνο οι ξένοι εργάτες καλύπτουν. Μιας κατάστασης που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα ιδιαίτερα σκληρών ρατσιστικών ακροδεξιών πολιτικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη με υπουργό μετανάστευσης τον Μηταράκη η οποία τους γύρισε μπούμερανγκ.

Αυτή η νέα νομιμοποίηση ναι μεν είναι, αρχικά, μια ανάσα για τους ανθρώπους που βρίσκονται στο απόλυτο σκοτάδι, ωστόσο οι προϋποθέσεις είναι τόσο σκληρές και στην ίδια λογική όπως εφαρμόστηκε στα 30 και πλέον χρόνια. Οι άνθρωποι δεν θα έχουν εργατικά δικαιώματα (εκτός όλων των άλλων) και θα οδηγηθούν στο τέλος να μην έχουν καν συντάξεις όπως και γίνεται τώρα με εμάς, τους μετανάστες πρώτης γενιάς, προσθέτοντας μάλιστα και απάνθρωπα εμπόδια, όπως η κατάργηση του δικαιώματος της οικογενειακής επανένωσης.

Εφόσον δεν υπάρχει διάθεση του ελληνικού κράτους να διορθώσει την κατάσταση, αυτή μπορεί να αλλάξει μόνο με διεκδικήσεις, αγώνα και κινηματικές διαδικασίες.

Οι αλλαγές δεν θα επιτευχθούν εάν εμείς οι μετανάστες, ως υποκείμενα, δεν κατανοήσουμε ότι κανένα δικαίωμα δεν κερδήθηκε ποτέ ενάντια σε ρατσιστικούς και ξενοφοβικούς νόμους και πολιτικές όταν αυτή την αλλαγή την περιμένεις από τους άλλους, όσο αλληλέγγυοι και να είναι, και όσο καλές προθέσεις και να έχουν. Ούτε με καταγγελίες των ΜΚΟ και του χώρου δικαιωμάτων, ανεξάρτητα εάν οι ΜΚΟ και οργανώσεις αυτές είναι ντόπιων, ευρωπαίων ή ακόμα και μεταναστών.

Μια φορά κάπου το 2006 όταν έμενα στην Κρήτη συνάντησα στην Αθήνα εκπρόσωπο τέτοιων ΜΚΟ των μεταναστών, με τον οποίο συζήτησα για την ασφυκτική κατάσταση που αντιμετωπίζαμε ως μετανάστες και την ανάγκη διαμόρφωσης αιτημάτων και μορφών διεκδίκησής τους για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Η απάντηση του, ότι «δεν ήρθαμε στην Ελλάδα να κάνουμε κοινωνική επανάσταση» με εξέπληξε, γιατί δεν πρόκειται για κοινωνική επανάσταση όπως όντως μια μερίδα αλληλέγγυων λειτουργούσε, και προσδοκούσε από εμάς, με τη λογικό ότι θα αποτελούσαμε το προλεταριάτο τους, λογικές που μας είχαν κουράσει πολύ και δεν εστίαζαν ουσιαστικά στη δύσκολη καθημερινότητα που βιώναμε ως μετανάστες.

Η απάντηση του με εξέπληξε γιατί υποτίθεται ότι ήταν εκπρόσωπος όλων των μεταναστών και δεν είχε την πολιτική συγκρότηση για να καταλάβει ότι είναι ζητήματα που αφορούσαν τον πυρήνα μιας αστικής δημοκρατίας. Αντίθετα, η κατάσταση που βιώναμε ήταν αποτέλεσμα ρατσιστικών και ξενοφοβικών αντιλήψεων του ελληνικού κράτους, το οποίο σε σχέση με όλα τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, που δέχθηκαν μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα την δεκαετία του ’90, του 2000 ή έως σήμερα, έκανε ό,τι μπορούσε να μας κάνει τη ζωή κόλαση.

Η αλλαγή θα έρθει όταν εμείς ως υποκείμενα θα κατανοήσουμε τη θέση μας, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να διαμορφώσουμε αιτήματα και να πιέσουμε για θεσμικές αλλαγές. Είναι στα χέρια τα δικά μας, των μεταναστών που είμαστε ήδη δεκαετίες στη χώρα, που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να έχουμε μία αντίληψη και αίσθηση αυτού του ρόλου σε σχέση με ανθρώπους που βρίσκονται σε μία κατάσταση που δεν έχουν κανένα μέσο διεκδίκησης για την αλλαγή αυτής της κατάστασης.

Οι αλλαγές θα επιτευχθούν όταν εμείς θα είμαστε στην πρώτη γραμμή, με πολιτική συγκρότηση και ξεκάθαρα αιτήματα, όπως και γίνεται στην περίπτωση των κινημάτων για τα άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, και αυτών ενάντια στη βία και υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών.

Τέλος, αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο έχοντας ένα κίνημα αλληλέγγυων δίπλα μας, αλλά στοχεύοντας την ενημέρωση της κοινής γνώμης και ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία όπως και στις άλλες δύο περιπτώσεις, έχει ωριμάσει, μας έχει αποδεχθεί και συνυπάρχουμε δεκαετίες τώρα.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2024 21:36

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.