Gabriel Hetland

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο δεν είναι ξένος στις κατηγορίες για νοθεία. Τις αντιμετωπίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, αρχής γενομένης από τον θρίαμβό του τον Απρίλιο του 2013 στην αναμέτρηση για τη διαδοχή του Ούγκο Τσάβες… Ωστόσο, αν οι ψευδείς κατηγορίες για νοθεία έχουν γίνει οικείες, αυτό δεν πρέπει να τυφλώνει τους αριστερούς στα απλά γεγονότα που κάνουν τον ισχυρισμό του Μαδούρο για νίκη «δύσκολο να τον πιστέψει κανείς», όπως το έθεσε ο Χιλιανός πρόεδρος Γκαμπριέλ Μπόριτς… Αν η Αριστερά θέλει να αντιμετωπίσει αυτή την αφήγηση και να υπερασπιστεί τα πραγματικά κέρδη του τσαβισμού κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010, πρέπει να εγκαταλείψει τις παρηγορητικές φαντασιώσεις και να κοιτάξει με καθαρή ματιά τον εκφυλισμό της χώρας. Αυτό σημαίνει να αρνηθεί την απολογητική στάση απέναντι στον Μαδούρο. Οι σοσιαλιστές, οποιασδήποτε κατεύθυνσης, δεν πρέπει να παρέχουν κάλυψη σε μια κυβέρνηση που στήνει εκλογές και στη συνέχεια προσκολλάται στην εξουσία τιμωρώντας βάναυσα τους φτωχότερους πολίτες της όταν διαμαρτύρονται.

Michael Pröbsting

Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, πολλές οργανώσεις έχουν λάβει λανθασμένα ουδέτερη θέση σε αυτή τη σύγκρουση. Αρνήθηκαν να υπερασπιστούν την Ουκρανία παρά τον ημιαποικιακό της χαρακτήρα και τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της Ρωσίας. Για να δικαιολογήσουν μια τέτοια προσέγγιση, χρησιμοποίησαν συχνά το παράδειγμα της θέσης του Βλαντιμίρ Λένιν για τη Σερβία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν θα συζητήσουμε τον πόλεμο της Ουκρανίας ως τέτοιο, κάτι που έχω καλύψει σε πολλά άλλα κείμενα. Θα επικεντρωθούμε μάλλον σε μια συγκεκριμένη πτυχή της συζήτησης μεταξύ των μαρξιστών, δηλαδή στην πραγματική θέση του Λένιν σχετικά με την υπεράσπιση της Σερβίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και γιατί είναι λάθος να την εφαρμόσουμε στον πόλεμο της Ουκρανίας σήμερα.

Nouveau Parti anticapitaliste (NPA)

Μετά από σαράντα ημέρες ολυμπιακής ψευδο-ανακωχής που ακολουθήθηκαν από ψεύτικες διαβουλεύσεις, ο Μακρόν αρνήθηκε να διορίσει πρωθυπουργό από το NFP (Νέο Λαϊκό Μέτρωπο). Τώρα είναι παγιδευμένος σε μια καθεστωτική κρίση. Ο Μακρόν μας κάλεσε επειγόντως στις κάλπες τον περασμένο Ιούνιο, ελπίζοντας να ανακτήσει τον έλεγχο, και στη συνέχεια περιφρόνησε τα αποτελέσματα των εκλογών. Πολλοί εργαζόμενοι γνωρίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι το σύστημα δεν είναι σχεδιασμένο να επιτρέπει να ακούγεται η φωνή των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, ακόμη και εντός των σημερινών εκλογικών ορίων του. Ο Μακρόν δεν θέλει να κάνει αυτό που του υπαγορεύει η θεσμική οδός, παρ’ όλους τους περιορισμούς της, οπότε πρέπει να το επιβάλουμε με άλλα μέσα. Ο Μακρόν πρέπει να φύγει, δεν έχει πλέον καμία νομιμοποίηση, είναι εμπόδιο στη λαϊκή εκπροσώπηση. Όπως ακριβώς και η 5η Δημοκρατία που του δίνει τις εξουσίες του.

Ashley Smith

Η αστική εκλογική πολιτική στις ΗΠΑ έχει εισέλθει σε μια εποχή πρωτοφανούς αστάθειας, η οποία καταδεικνύεται από τρία χαρακτηριστικά γεγονότα. Πρώτον, το καταστροφικό ντιμπέιτ του προέδρου Τζο Μπάιντεν και η επακόλουθη κατάρρευση στις δημοσκοπήσεις φάνηκε να καταδικάζει τους Δημοκρατικούς σε βέβαιη ήττα. Στη συνέχεια, η παρ’ ολίγον δολοφονία του Ντόναλντ Τραμπ και η, σύμφωνα με τον ίδιο, θεία σωτηρία του, ακολουθούμενη από το θριαμβευτικό Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, φάνηκε να εδραιώνει την κατοχύρωσή του στην προεδρία και ίσως την κατάκτηση και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Tim Brinkhof

Ο Ετιέν-Λουί Μπουλέ, που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1728, έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες όλων των εποχών, παρόλο που τα περισσότερα από τα πιο εμβληματικά του σχέδια δεν κατασκευάστηκαν ποτέ. Εμποτισμένος με το νεοκλασικό στυλ, το οποίο εμφανίστηκε στη Ρώμη αλλά ωρίμασε στη Γαλλία στα χρόνια που προηγήθηκαν της Γαλλικής Επανάστασης, άρχισε να διδάσκει στη διάσημη École Nationale des Ponts et Chaussées όταν ήταν μόλις δεκαεννιά ετών. Με το εισόδημά του εξασφαλισμένο από τη διδασκαλία, ο Μπουλέ είχε τη δυνατότητα να αφιερωθεί σε θεωρητικά ερωτήματα σχετικά με τη φύση και τον σκοπό της αρχιτεκτονικής, ερωτήματα που οι εν ενεργεία αρχιτέκτονες –δεσμευμένοι από χωροταξικούς και οικονομικούς περιορισμούς, για να μην αναφέρουμε τις προτιμήσεις των πελατών τους– σπάνια είχαν την πολυτέλεια να θέσουν.

Karmína

Οι σημερινές συνθήκες κατοχής φαίνεται να προαναγγέλλουν την μετατροπή σε «Λαϊκή Δημοκρατία» νέων εδαφών, όπως η περιφέρεια Χερσώνα – εκτός αν απελευθερωθούν από τον ουκρανικό στρατό, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο με τρομερό ανθρώπινο κόστος. Η καταστροφή ζωών και παραγωγικών δυνατοτήτων σε άλλες περιοχές έχει ήδη επιφέρει τεράστιο πόνο και μια άνευ προηγουμένου παρακμή της οικονομίας. Ακόμα και αν ο πόλεμος τελείωνε αύριο, με οποιονδήποτε συμβιβασμό, θα έχει γυρίσει την ανάπτυξη της Ουκρανίας πολλά χρόνια πίσω, βαθαίνοντας την εξάρτηση της χώρας από τη διεθνή οικονομική βοήθεια και επισπεύδοντας περαιτέρω εκροές εργατικής δύναμης. Επιπλέον, η άρχουσα τάξη στην Ουκρανία χρησιμοποιεί ήδη τον πόλεμο ως πρόσχημα για να περιορίσει τις βασικές ελευθερίες και την προστασία των εργαζομένων με τρόπους που φαίνεται να είναι ασύμβατοι με τη νομοθεσία της ΕΕ, παρόλο που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση (και η προσέγγιση των νομικών κανόνων) είναι ο διακηρυγμένος στόχος της.

Denys Gorbach

Η ημιπεριφερειακή οικονομία της Ουκρανίας προέκυψε από ένα σύνολο διαρθρωτικών ανισοτήτων και εξαρτήσεων, οι οποίες καθόρισαν την πορεία που ακολούθησε για να ενταχθεί στις παγκόσμιες αγορές. Χαρακτηρίζεται από τη στενή διασύνδεση των τομέων του οικονομικού και του πολιτικού, και παραδειγματίζεται από τον όρο «ολιγάρχης». Ένας ολιγάρχης διαφέρει από έναν βεμπεριανό καπιταλιστή όχι μόνο ποσοτικά (από το επίπεδο συγκέντρωσης του κεφαλαίου) αλλά και ποιοτικά – από την ικανότητά του να διοικεί τους τυπικά ξεχωριστούς τομείς της πολιτικής και της δημόσιας διοίκησης, συσσωρεύοντας κεφάλαιο με τη μετατροπή του από το ένα είδος στο άλλο.

Karmína

Οι οικονομικοί μετασχηματισμοί σε όλο το πρώην ανατολικό μπλοκ σήμαιναν την παρακμή μεγάλων τμημάτων της «παλιάς» βιομηχανίας, το κλείσιμο των εργοστασίων, τη φθορά των μηχανολογικών συστημάτων, την κατάρρευση των ορυχείων. Αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη Ζώνη Σκουριάς τους. Οι διαδικασίες αποβιομηχάνισης διέφεραν σε διάρκεια, αλλά συνοδεύτηκαν παντού από μιζέρια, μαζική δυστυχία ολόκληρων τμημάτων της εργατικής τάξης και έκρηξη παθολογιών που κυμαίνονταν από την ενδοοικογενειακή βία μέχρι την εξάρτηση από τα ναρκωτικά. Στη μετά το 2014 Ουκρανία, ωστόσο, η ατέρμονη διαδικασία οικονομικής μετάβασης έφτασε στο πιο βίαιο στάδιο: την καταστροφή του παλιού πάγιου κεφαλαίου, ασύμφορου όταν χρησιμοποιείται στις νέες συνθήκες, με τη βοήθεια βλημάτων πυροβολικού και βαλλιστικών πυραύλων.

Fatima AbdulKarim

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης Ιντιφάντα, ο ισραηλινός στρατός έχει επανέλθει πλήρως στη χρήση αεροπορικών επιθέσεων στη Δυτική Όχθη, ιδίως στο βόρειο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Από τις 7 Οκτωβρίου, έχει εξαπολύσει περισσότερες από 46 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή – από τις τελευταίες σκοτώθηκαν 77 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 14 παιδιά, μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που, για πολλούς Παλαιστίνιους, μοιάζει με μια «μικρογραφία της Γάζας» – μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ καταστέλλει τον λαό από τον ουρανό, αλλά και ένα παράδειγμα μιας εκστρατείας αντεπίθεσης που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Τζενίν υπήρξε ιδιαίτερος στόχος αυτής της εκστρατείας. Παρά τις δεκάδες στρατιωτικές εισβολές, τις δώδεκα αεροπορικές επιδρομές και τις εκτεταμένες επιχειρήσεις από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταστείλει την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στην πόλη και στον προσφυγικό καταυλισμό της –που καθοδηγείται κυρίως από την Ταξιαρχία της Τζενίν, μια ομάδα–ομπρέλα που αποτελείται από διάφορες παραστρατιωτικές παρατάξεις.

Baba Aye

Σύμφωνα με τον οργανωμένο ιδιωτικό τομέα, η οικονομία της Νιγηρίας έχασε 500 δισ. Νάιρα (305 εκατ. δολάρια) από την μαζική έκρηξη μόνο την πρώτη ημέρα. Τουλάχιστον 13 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα από τις δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες αντιμετώπισαν τους διαδηλωτές σε ορισμένες πολιτείες με αληθινές σφαίρες, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία. Και μέχρι τις 3 Αυγούστου, ο αριθμός των νεκρών, σύμφωνα με το Εργατικό Κογκρέσο της Νιγηρίας, μπορεί να είχε αυξηθεί σε πάνω από 40. Περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι έχουν συλληφθεί. Αλλά όλα αυτά δεν κατάφεραν να καταπνίξουν τη μαζική οργή που πυροδοτούσε τις διαδηλώσεις.