Δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε ότι ο υπερθετικός βαθμός χαρακτηρίζει σήμερα τα πάντα σε αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής της μεγαλύτερης οικονομικής, και κοινωνικής, και πολιτικής και υγειονομικής κρίσης της ιστορίας τους! Και εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, το άσκημο είναι ότι δεν απομένει για να συμπληρωθεί αυτή η εικόνα τέλους του κόσμου παρά ένας... εμφύλιος πόλεμος που θα αποφασίσει για την τύχη όχι μόνο των φασιστοειδών και δικτατορικών φιλοδοξιών του σύγχρονου Καλιγούλα που είναι ο πρόεδρος Τραμπ, αλλά επίσης και κυρίως για τις τύχες του αμερικανικού Κατεστημένου που τον γέννησε…

Η λεγόμενη «ενδιάμεση έκθεση» της επιτροπής Πισσαρίδη δεν είναι παρά μια προπαγανδιστική προσπάθεια για να παρουσιαστούν πλευρές της αντιλαϊκής πολιτικής που ήδη υλοποιεί η ΝΔ, στα πλαίσια και των σχεδιασμών της ΕΕ, μαζί με τις απαιτήσεις του ΣΕΒ, σαν δήθεν επιστημονικές προτάσεις, πολιτικά ουδέτερες και κοινωνικά ωφέλιμες.

Σχόλιο της Νίνας Γεωργιάδου . Όλη η χώρα έχει μήκος σαν από την Αθήνα ως την Πάτρα και πλάτος σαν απ’ τον Πειραιά ως την Κηφισιά. Μια μικρή χώρα, με μεγάλη ιστορία και μεγάλη καρδιά. Λουμπνάν! Το σταυροδρόμι της ανθρωπιάς, το λιμάνι των μεγάλων τριήρεων, το κονταροχτύπημα των κατακτητών, απ’ τον καιρό των Φοινίκων. Με 6 περίπου εκατομμύρια κατοίκους, φιλοξενεί 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες. Το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Αν κρατούσαμε μια τέτοια αναλογία, τη μεγάλη καρδιά που όριζε κάποτε η ξένια ιστορία μας, θα φιλοξενούσαμε 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες.

Ο γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ) και Διευθυντής Νευροχειρουργός στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας, μίλησε στη Μαρία Λούκα για την κατάσταση στο ΕΣΥ και τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας… «Έτυχε να ναι χρόνια δίσεκτα» λέει σε μια αποστροφή του ποιήματος ο Σεφέρης και κόλλησε πάνω μας το 2020 ο στίχος μαζί με τη μάσκα και το αντισηπτικό. Αδίστακτος Αύγουστος, με καμπύλες νοσηρότητας να τραβούν την ανηφόρα και το φόβο να φωλιάζει ξανά κάτω από το δέρμα μας. Αναδημοσίευση-https://popaganda.gr

Οι σκέψεις και η καρδιά μας βρίσκονται στο λαό της Βηρυτού και του Λιβάνου αυτές τις δύσκολες στιγμές. Εκφράζουμε ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη στις αγώνες και τις διεκδικήσεις του λιβανέζικου λαού, που μας δείχνει έμπρακτα ότι δεν υπάρχει τίποτα που να χωρίζει τους λαούς, αλλά αντίθετα τους ενώνει η ανάγκη και το χρέος να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους για την ολική κατάργηση του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Από την Ελλάδα μέχρι το Λίβανο μόνο ο λαός θα σώσει το λαό!

Το κείμενο βασίζεται στην εισήγηση του Πάνου Γκαργκάνα στο φεστιβάλ Μαρξισμός 2020.

Βρισκόμαστε σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλισμού, ίσως τη μεγαλύτερη από ποτέ…Η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα δίνει την εικόνα ότι φέτος έχουμε τη μεγαλύτερη βουτιά στην ιστορία. Σίγουρα από το 1961, όταν ξεκίνησε να κρατά στατιστικά στοιχεία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Ποτέ από τότε μέχρι το 2008-09 -ούτε ακόμα και με την πετρελαϊκή κρίση του 1970 ή την κρίση τη δεκαετία του ’80- το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας δεν είχε πέσει σε ρυθμό ανάπτυξης κάτω από το μηδέν

Πιστή ακόλουθος των πρακτικών Τράμπ, η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί ανορθόδοξες μεθόδους με μυστικούς πράκτορες (με βάσιμες πληροφορίες ότι δεν είναι μόνο Έλληνες), που σε συνεργασία με τις επίσημες αρχές (επίσης μασκοφορεμένων αστυνομικών και λιμενικών) απαγάγουν πρόσφυγες και μετανάστες και παράνομα επαναπροωθούν (“push back”) στην Τουρκία. Το φαινόμενο έχει ήδη καταγγελθεί από διεθνείς οργανώσεις και αναφορά σε αυτό έγινε και στην γαλλική εφημερίδα Liberation στις 22.06.2020 (στο άρθρο της της Maria Malagardis που αναδημοσιεύουμε μεταφρασμένο), ενώ η χθεσινή καταγγελία που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών αποδεικνύει ότι το φαινόμενο αυτό δεν αφορά πλέον μεμονωμένα περιστατικά.

Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια συμπεριφορά και ταπείνωση. Άνθρωποι οι οποίοι βάζουν ως σημαία ότι ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα της ισότητας και της ελευθερίας (sic), δεν νοείται να συμπεριφέρονται σε ανθρώπους σαν να είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού. Η αλληλεγγύη, η οποία ακούγεται συχνά τον καιρό της πανδημίας δεν είναι μια λέξη άνευ νοήματος που την πετάς σε μια συνέντευξη τύπου. Η αλληλεγγύη είναι μια λέξη με νόημα όταν την εφαρμόζεις στην πράξη. Πολύ απλά κατανοώντας τις δυσκολίες που μπορεί να περνάει ένας συνάνθρωπό σου…

Άκουσα τον Ζωρές στις λαϊκές συγκεντρώσεις του Παρισιού, στα Διεθνή Συνέδρια, στις επιτροπές των Συνεδρίων. Πάντα νόμιζα πώς τον ακούω για πρώτη φορά. Δεν είχε τίποτα το ρουτινιάρικο: αναζητώντας και βρίσκοντας τον εαυτό του, πάντα και αδιάκοπα κινητοποιώντας απ΄ την αρχή τις πολύπλευρες ικανότητες του πνεύματός του, ανανεωνόταν αδιάκοπα και δεν επαναλαμβανόταν ποτέ. Η ισχυρή, φυσική δύναμή του συνυπήρχε με μια θαυμάσια γλυκάδα που έμοιαζε με την αντανάκλαση της ανώτερης ηθικής αξίας. Ανέτρεπε βράχους, άστραφτε, βροντούσε, δεν έχανε όμως ποτέ τον εαυτό του, τον παρακολουθούσε πάντα, συνελάμβανε τελείως την ηχώ που προκαλούσε στην συνέλευση…ΠΗΓΗ: Η ΚΟΚΚΙΝΗ

Ως Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής βρισκόμαστε στην εξαιρετικά ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε τη θετική έκβαση μιας πολυετούς μάχης που δόθηκε στον κλάδο μας. Πρόκειται για την υπόθεση της αποζημίωσης απόλυσης για τη συνάδελφο Α.Σ. από το βιβλιοπωλείο “Πρωτοπορία”. Μια αποζημίωση την οποία η εργοδοσία του εν λόγω βιβλιοπωλείου αρνιόταν να καταβάλει, παραβλέποντας το γεγονός ότι η βλαπτική-εκδικητική μεταβολή στους όρους εργασίας της συναδέλφου ουσιαστικά (αλλά και νομικά) συνεπαγόταν απόλυση.