Daria Krivonos

Μετά τη δεύτερη επέτειο της πλήρους εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει όταν οι εύθραυστες κοινωνικές σχέσεις  που κατάφεραν να διαχειριστούν την άφιξη εκατομμυρίων εκτοπισμένων ανθρώπων αρχίζουν να καταρρέουν. Πολλοί αναλυτές έχουν υποστηρίξει εκτενώς ότι τα δίκτυα αλληλεγγύης βάσης που αποτελούνται από μεμονωμένα άτομα και τοπικές οργανώσεις που ενώνονται σε αυθόρμητες μορφές αλληλεγγύης, ανέλαβαν τον πιο ενεργό ρόλο στην υποδοχή των Ουκρανών προσφύγων που έφτασαν στην ΕΕ. Ποιες είναι όμως οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της εκχώρησης των ευθυνών του κράτους στις συλλογικότητες βάσης που ανέλαβαν αυτό το βάρος;

Πίτερ Ρόμπινσον

Κατά τη διάρκεια αυτών των 18 μηνών εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες κατέλαβαν τους χώρους εργασίας τους, τη γη και τα σπίτια, δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες εξεγέρθηκαν. Κανείς δεν προέβλεψε ότι από ένα μικροσκοπικό πολιτικό δυναμικό τόσο πολλοί θα προσπαθούσαν γρήγορα να μάθουν και να εφαρμόσουν στην πράξη τις ιδέες που ξεπηδούν από εκείνους που υφίστανται εκμετάλλευση όταν προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Η Πορτογαλία του 1974-75 δεν ήταν μια ψευδαίσθηση. Μια εξαιρετική περίοδος, που πρέπει ακόμη να μελετηθεί και να τιμηθεί.

Ο αυταρχισμός του ΥΠΑΙΘΑ, οι τρομοκρατικές εγκύκλιοι και οι απειλές για ποινές ενάντια σε εκπαιδευτικούς που απεργούν-απέχουν όχι μόνο δεν κάμπτουν το αγωνιστικό φρόνημα του εκπαιδευτικού κινήματος αλλά προκαλούν κύμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον αγώνα των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση. Το διδακτικό προσωπικό του Παιδαγωγικού Τμήματος του ΑΠΘ, δεκάδες σωματεία, Ενώσεις Γονέων, κόμματα, φορείς, συλλογικότητες κλπ. υψώνουν μια κοινωνική και λαϊκή ασπίδα προστασίας στον αγώνα μας. Η μάχη της παιδείας αφορά όλο το λαό.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό https://selidodeiktis.edu.gr/.  Το παραπάνω σύνθημα είναι γραμμένο σε ένα από τα δεκάδες πανό των φοιτητών σε ένα από τα ελίτ Πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης, το Πανεπιστήμιο Columbia,  που τις τελευταίες μέρες συγκλονίζεται από τις διαδηλώσεις των φοιτητών ενάντια στη γενοκτονία στην  Παλαιστίνη. Πολλοί λένε ότι οι μέρες αυτές στα πανεπιστημιακά campus των ΗΠΑ θυμίζουν μέρες του 1968 και τις διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Πριν από πενήντα έξι χρόνια, εκατοντάδες φοιτητές είχαν καταλάβει πέντε κτίρια του ίδιου Πανεπιστήμιου μέσα στα οποία κλείστηκαν για βδομάδες, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους δεσμούς του Columbia με τη στρατιωτική έρευνα...

Αυτή την άνοιξη, ο μαθηματικός και αναρχικός Αζάτ Μιφτάχοφ καταδικάστηκε για δεύτερη φορά με κατασκευασμένες κατηγορίες. Αφού εξέτισε τέσσερα χρόνια στη φυλακή επειδή φέρεται να έσπασε το παράθυρο των γραφείων της Ενωμένης Ρωσίας, ο νεαρός κατηγορήθηκε ξανά αμέσως μόλις αποφυλακίστηκε: οι αρχές ισχυρίζονται ότι "επιδοκίμασε την τρομοκρατία" όσο ήταν έγκλειστος. Μετά την ακρόαση των μαρτύρων, ορισμένοι από τους οποίους είναι κρατούμενοι και κάποιοι άλλοι δεν έχουν αποκαλυφθεί, η εισαγγελία ζήτησε ποινή φυλάκισης τριών ετών για τον Αζάτ. Μετά την τελική αγόρευση του Μιφτάχοφ, ο δικαστής αποφάσισε να τον καταδικάσει για έναν επιπλέον χρόνο….

Simon Pirani

Οι πενιχρές επιτυχίες του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία –όπως η κατάληψη της κατεστραμμένης πόλης Αβντίεφκα, με τρομακτικό ανθρώπινο κόστος– έχουν προκαλέσει έναν νέο γύρο από δηλώσεις δυτικών πολιτικών και από άρθρα σχολιαστών για πιθανές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις… Μεταξύ των «αριστερών» συγγραφέων, οι «καμπίστες» και οι μονόπλευροι «αντιιμπεριαλιστές», που αρνούνται το δικαίωμα της Ουκρανίας να αντισταθεί στη ρωσική επιθετικότητα, λένε ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν τώρα ... αρκεί οι δυτικές δυνάμεις να μην στέκονταν εμπόδιο… Η «καμπιστική» επιχειρηματολογία προβάλλεται κυριολεκτικά αγνοώντας τι πραγματικά συμβαίνει στην Ουκρανία και τη Ρωσία και εστιάζοντας –συχνά αποκλειστικά– στα πολιτικά και διπλωματικά τερτίπια στις δυτικές χώρες.

Το Υπουργείο Παιδείας κήρυξε πόλεμο στις/στους αγωνιζόμενες/ους εκπαιδευτικούς που παλεύουν ενάντια στον αντιεκπαιδευτικό νόμο εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου, της αξιολόγησης και της πειθάρχησης, που μετατρέπει τη μόρφωση σε εμπόρευμα, το σχολείο σε επιχείρηση, γενικεύει τις μορφωτικές ανισότητες, καταργεί κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας του σχολείου και επιδιώκει να γονατίσει την/τον εκπαιδευτικό μετατρέποντάς τον από παιδαγωγό σε πειθήνιο, υποταγμένο όργανο της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής. Ο αγώνας αυτός αφορά πρώτα και κύρια τη λαϊκή οικογένεια, είναι αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Είναι αγώνας για τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών μας

Γίνεται σαφές πως ο στόχος της τρέχουσας κυβέρνησης είναι η απόδοση όσο το δυνατόν λιγότερων πολιτογραφήσεων. Θέλει να έχει μετανάστες ακόμα και στην τρίτη ηλικία ομήρους ώστε να υπάρχει εκμετάλλευση και ανασφάλεια. Δυστυχώς, λόγω και αυτής της διάκρισης και αρνητικής αντιμετώπισης δεν είναι η μοναδική, αλλά αντιθέτως συνδυάζεται με τη σκλήρυνση των όρων για την ανανέωση της άδειας παραμονής αλλά και το συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο που δίνει σε όσους λίγους κατοχυρώσουν δικαίωμα μια σύνταξη πείνας, οι μετανάστες παραμένουν στο διηνεκές πολίτες β κατηγορίας.

Με την παρουσία αγωνιστών/στριών του εργατικού-λαϊκού κινήματος και της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, καθώς και αρκετών υποψηφίων στις ευρωεκλογές πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του ψηφοδελτίου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Ανατρεπτική Συνεργασία το μεσημέρι της Δευτέρας στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΤΕΕ. «Δίνουμε την μάχη για να ρίξουμε μαύρο στην κυβέρνηση και την ΕΕ, τη συναινετική αντιπολίτευση, για να τσακίσουμε τους φασίστες και να δώσουμε κόκκινη ψήφο ελπίδας και προοπτικής στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Ανατρεπτική Συνεργασίας», είπε εισαγωγικά η Ελένη Βαφειάδου, παρουσιάζοντας το ψηφοδέλτιο, το οποίο αποτελείται από 42 υποψηφίους, εκ των οποίων το 46% είναι γυναίκες.

Brian Crawford

Εδώ και ένα χρόνο το Σουδάν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Υπάρχουν περίπου 15.000 νεκροί, με εκτεταμένες λεηλασίες και βιασμούς, σε συνδυασμό με εκτοπισμό και πείνα. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοσιογράφοι περιγράφουν φρικτές σκηνές ανθρώπων εγκλωβισμένων ανάμεσα σε δύο εξίσου βάρβαρες στρατιωτικές δυνάμεις. Αυτό που συνέβη στην περιοχή του Νταρφούρ πριν από 20 χρόνια είναι πλέον γενικευμένο.