Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015 09:53

Προκλήσεις και προοπτικές για την αντικαπιταλιστική αριστερά μπροστά στην όξυνση της πολιτικής κρίσης-Αυθίνος Παντελής, Κούσιαντας Κώστας, Μελαμπιανάκη Ζέττα.

Κατηγορία Πολιτική

Η πολιτική και οργανωτική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ λίγες μόλις ημέρες πριν την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στον χώρο της αριστεράς.

 

Η απόφαση του Τσίπρα να παραιτηθεί και να προκαλέσει εκλογές, με στόχο την σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού σκηνικού, μετατρέπεται σε νέο γύρο πολιτικής αστάθειας, μέσα από την κρίση του κόμματος που πρόδωσε τις ελπίδες και τους πόθους του εργαζόμενου λαού για τερματισμό της λιτότητας και της μνημονιακής βαρβαρότητας.

 

H συγκλονιστική επικράτηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και η μαζική λαϊκή απόρριψη των μνημονίων αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας μεγάλης μάχης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων και ταυτόχρονα το ξεκίνημα ενός νέου πολιτικού γύρου συγκρότησης του εργατικού κινήματος με στόχο την εργατική – λαϊκή αντεπίθεση, για μια εργατική διέξοδο από την κρίση.

 

Μια μεγάλη μάχη που ξεκίνησε με τις γενικές απεργίες του 2010, πέρασε μέσα από το κίνημα των πλατειών και την γενική απεργία του Φεβρουαρίου του 2012 και την μάχη της ΕΡΤ, έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 και κορυφώθηκε με την πολιτική λαϊκή απειθαρχία του δημοψηφίσματος του περασμένου Ιουλίου.

 

Στα πλαίσια αυτής της λαϊκής απειθαρχίας συγκροτήθηκαν για πρώτη φορά με τόσο ξεκάθαρο τρόπο τα δύο ταξικά ανταγωνιστικά μπλοκ στην πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας. Από την μια μεριά -με το ΟΧΙ- η εργατική τάξη, νεολαία, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι αγρότες. Από την άλλη -με το ΝΑΙ- οι έλληνες καπιταλιστές και τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα που μοιράζονται μαζί τους την διαχείριση του ελληνικού καπιταλισμού.

 

Και μέσα από αυτήν την σύγκρουση διαμορφώθηκε μια εν δυνάμει λαϊκή συμμαχία που για πρώτη φορά –αν πάρει συγκεκριμένα προγραμματικά, πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά- θα μπορούσε να απειλήσει την αστική κυριαρχία, στην μετεμφυλιακή ιστορία της χώρας. Το πρώτο σημάδι εξάλλου αυτής της απειλής για το αστικό καθεστώς ήταν η παραίτηση του Σαμαρά από την ηγεσία της ΝΔ το βράδυ του δημοψηφίσματος και το βάθεμα της κρίσης και της απαξίωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

 

Ακριβώς επειδή η απειλή για το αστικό καθεστώς που κρύβει αυτή η εξέλιξη είναι τόσο σοβαρή, ο Τσίπρας και το επιτελείο του έκαναν την αποφασιστική στροφή και από πολέμιοι των μνημονίων έγιναν υποστηρικτές και υλοποιήτες τους. Μετέτρεψαν μαζί με το σύνολο των αστικών πολιτικών δυνάμεων το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και έφεραν μια νέα βάρβαρη μνημονιακή συμφωνία λεηλασίας όσον εργατικών–λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών έχουν απομείνει όρθια.

 

Μας έδειξαν έτσι ένα ακόμα από τα πολλά πρόσωπα του ρεφορμισμού. Εκτός από την αδιέξοδη προσπάθεια να συμβιβάσουν ασυμβίβαστα ταξικά συμφέροντα (στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, τερματισμός των μνημονίων όπως ζητούσαν τα λαϊκά στρώματα, με διατήρηση των μέχρι τώρα βασικών μνημονιακών «κεκτημένων» και παραμονή στην ευρωζώνη, προκειμένου να συμφωνήσει και η αστική τάξη σε αυτήν την προοπτική) οι ρεφορμιστές ηγέτες αναδεικνύονται και στους ποιο αποφασιστικούς υπερασπιστές της αστικής σταθερότητας όταν διαφανεί μια σοβαρή απειλή εναντίον της.

 

Όμως η δυναμική συγκρότησης λαϊκού – πληβειακού κοινωνικού μπλοκ είναι υπαρκτή, και γι’ αυτό έχουμε την δυνατότητα για άμεση ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και των κοινωνικών κινημάτων, παρά την σύγχυση που έχει προκαλέσει στον εργαζόμενο λαό η προδοσία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Πρώτη αδιαμφισβήτητη απόδειξη για αυτό, είναι η έναρξη της συγκρότησης επιτροπών του «ΟΧΙ μέχρι το τέλος», που με πρωτοβουλία αγωνιστών και αγωνιστριών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλών ανένταχτων ξεκίνησε ήδη από το τέλος Ιουλίου με ένα σημαντικά προχωρημένο πολιτικό και κινηματικό πλαίσιο συγκρότησης.

 

Δεύτερη απόδειξη, η οργανωτική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, η αποχώρηση πολλών μελών και στελεχών του, και η δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας, μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη, που προέκυψε από την πίεση όλου αυτού του κόσμου με τον οποίο οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πάλεψαν μαζί ενάντια στην μνημονιακή επίθεση.

 

Η ενωτική δράση μέσα στο κίνημα μαζί με όλον αυτόν τον κόσμο, η συνέχιση της οικοδόμησης των ενωτικών επιτροπών του «ΟΧΙ μέχρι τέλους» στην βάση που ήδη έχουμε ξεκινήσει να κάνουμε, είναι ο δρόμος μέσα από την οποίο θα δώσουμε συνέχεια στον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική επίθεση. Είναι ταυτόχρονα και ο δρόμος μέσα από τον οποίο θα πάρει σάρκα και οστά το πολιτικό-κοινωνικό μπλοκ εξουσίας που έγινε ορατό από την μάχη του ΟΧΙ και κυρίως ο δρόμος μέσα από τον οποίο θα αποκτήσει προλεταριακή ηγεμονία.

 

Όμως, ταυτόχρονα με το ζήτημα του κινήματος, πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις πολιτικές προκλήσεις που αναδεικνύει η ταξική πάλη. Ο βασικός λόγος της πρόωρης προκήρυξης εκλογών, είναι η σταθεροποίηση του αστικού πολιτικού σκηνικού, ο αποκλεισμός του πληβειακού ταξικού μπλοκ του ΟΧΙ από μια πολιτική πανεθνική εκπροσώπηση.

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατανοεί την ανάγκη να δοθεί η μάχη για να αποτύχει αυτός ο σχεδιασμός της αστικής τάξης.

 

Απευθύνθηκε λοιπόν στην Λαϊκή Ενότητα για εκλογική συνεργασία στις προσεχείς εκλογές.

Μια συνεργασία όμως για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να εξοπλίζει την εργατική τάξη και τα κοινωνικά κινήματα με όλα τα εργαλεία για απάντηση στις πολιτικές προκλήσεις της άρχουσας τάξης. Μια συνεργασία που θα δείχνει ότι έχουν βγει τα πολιτικά συμπεράσματα από τα αδιέξοδα και τις προδοσίες της ρεφορμιστικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Θα ξεκαθαρίζει δηλαδή ότι για το χρέος απαιτείται συνολική μονομερής διαγραφή του και όχι διαπραγμάτευση που θα ρίξει την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό στα ίδια ναρκοπέδια που τον έριξε και ο Τσίπρας το περασμένο επτάμηνο.

 

Η έξοδος από το ΕΥΡΩ και από την ΕΕ και η ρήξη με κάθε διεθνή ιμπεριαλιστικό οργανισμό είναι βήματα που επιβάλλεται να γίνουν αμέσως. Είναι επικίνδυνη αυταπάτη να νομίζει η ηγεσία της Λαϊκής Ενότητας ότι μπορεί να βρει συμμάχους μέσα από μια πιθανή αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών στα πλαίσια του ιμπεριαλισμού.

 

Ο εργατικός έλεγχος του νομίσματος, η κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων επιχειρήσεων και ο έλεγχός τους από τον εργαζόμενο λαό είναι προϋπόθεση για κάθε εργατικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση - για μια παραγωγική ανασυγκρότηση με εργατικό ταξικό πρόσημο.

 

Το ίδιο άμεση είναι και η ανάγκη για επιβολή του εργατικού ελέγχου στο σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε ότι τα μέτρα για την ικανοποίηση των εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών θα εφαρμοστούν στην πράξη και δεν θα υπονομευτούν από τους καπιταλιστές.

 

Το τσάκισμα των φασιστικών συμμοριών και πρώτα από όλες της Χρυσής Αυγής, η διάλυση των ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ, ο αφοπλισμός της αστυνομίας, ο ελεύθερος συνδικαλισμός των φαντάρων, είναι μέτρα άμεσης εφαρμογής αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε ότι θα ξεδοντιάσουμε τα εργαλεία καταστολής και καταπίεσης που διαθέτει το κεφάλαιο.

 

Τα πλήρη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και η ρήξη με την Ευρώπη-φρούριο, όχι η αναζήτηση «νέων ευρωπαϊκών πολιτικών για το μεταναστευτικό» είναι η βάση για ενότητα ντόπιων και μεταναστών εργαζομένων.

 

Αν η ηγεσία της Λαϊκής Ενότητας δεν είναι σε θέση να κατανοήσει την αναγκαιότητα αυτών των βασικών πολιτικών θέσεων, τότε δεν είναι έτοιμη να προσφέρει την πολιτική προοπτική που έχει ανάγκη το πληβειακό – ταξικό μπλοκ του ΟΧΙ, και άρα δεν είναι έτοιμη για την ουσιαστική εκλογική συνεργασία που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 

Σε κάθε περίπτωση όμως είναι απαραίτητη η κοινή δράση σε όλα τα μέτωπα του κινήματος και πρώτα από όλα στις κοινές επιτροπές του «ΟΧΙ μέχρι το τέλος» που πρέπει να συνεχιστεί, να δυναμώσει και να αποτελέσει τη βάση για τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της καπιταλιστικής επίθεσης.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015 09:40
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο