Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017 19:03

Οι θέσεις και οι αντιθέσεις: 20ο Συνέδριο ΚΚΕ

Κατηγορία Πολιτική

Θ. Μαράκης

Οι θέσεις και οι αντιθέσεις: 20ο Συνέδριο ΚΚΕ

«Ο Οχτώβρης απέδειξε τη δυνατότητα και ικανότητα της εργατικής τάξης να υλοποιήσει την ιστορική της αποστολή ως μοναδικής τάξης πραγματικά επαναστατικής, να ηγηθεί της κοσμογονίας της οικοδόμησης του σοσιαλισμoύ-κομμουνισμού.

Ο Οχτώβρης δείχνει ταυτόχρονα τον αναντικατάστατο ρόλο του καθοδηγητικού παράγοντα της σοσιαλιστικής επανάστασης του Κομμουνιστικού Κόμματος, την τεράστια δύναμη του προλεταριακού διεθνισμού.»

(Δ. Κουτσούμπας ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ «Ριζοσπάστης 24/1/2017)

Το παράδειγμα των Μπολσεβίκων

Η διεξαγωγή του 20ου συνεδρίου του ΚΚΕ συμπίπτει με τα 100 χρόνια της μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης. Οι Μαρξιστές-Λενινιστές τιμούμε τη μνήμη του Οχτώβρη πραγματικά, όχι με πανηγυρικούς και πομπώδεις λόγους, αλλά βγάζοντας τα αναγκαία διδάγματα. Αν τολμήσουμε να δούμε τα σωστά και κύρια τα λάθη μας, στην πείρα, που μας άφησε η κληρονομιά των μπολσεβίκων, στη θεωρία, στο πρόγραμμα και στην τακτική, για να τα διορθώσουμε.

Να καταλάβουμε κύρια, πως το σχεδόν διαλυμένο μπολσεβίκικο κόμμα, μειοψηφία στα σοβιέτ-το Φλεβάρη είχε 8.000 μέλη, 2.000 στην Πετρούπολη, με την ηγεσία του εξορία ή στις φυλακές- κατάφερε μέσα σε 8 μήνες να φτάσει τις 265.000 μέλη, να πάρει την πλειοψηφία στα σοβιέτ από τις συμβιβασμένες, ρεφορμιστικές, οπορτουνιστικές, εργοδοτικές ηγεσίες και να πάρει την εξουσία!!!

Το πρώτο δίδαγμα είναι ότι μάθαιναν από τα λάθη τους στο φως των γεγονότων και τα διόρθωναν έγκαιρα. Διόρθωσαν την στρατηγική τους με τις περίφημες θέσεις του Απρίλη, όπου εγκατέλειψαν την αστικοδημοκρατική επανάσταση και υιοθέτησαν τη σοσιαλιστική που εκφράστηκε με τη θέση: Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ. Παρά το γεγονός ότι τα Σοβιέτ ελέγχονταν από τις συμβιβασμένες ηγεσίες.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι ότι το πρόγραμμά τους πρόβαλε τις άμεσες ανάγκες των λαϊκών μαζών: Ειρήνη, η γη στους χωρικούς, ψωμί για όλους. Δεν εναπόθεταν τη λύση τους στη Λαϊκή εξουσία. Αυτά τα απλά συνθήματα βοήθησαν τις μάζες να καταλάβουν ότι για να τα λύσουν πρέπει να πάρουν την εξουσία. Με αυτά τα απλά συνθήματα πήραν την εξουσία!!! Ωστόσο παρουσίασε ο Λένιν το μεταβατικό τους πρόγραμμα στην μπροσούρα «Η κρίση που μας απειλεί και πως να την αντιμετωπίσουμε», προχωρώντας στην λειτουργική κατάληψη των επιχειρήσεων, που έκλειναν.

Το πιο σημαντικό δίδαγμα είναι η ενιαιομετωπική τακτική τους, που τους επέτρεψε να κερδίσουν την επαναστατική πρωτοπορία στις γραμμές τους και να ισχυροποιήσουν το κόμμα. Έχοντας βγάλει συμπεράσματα από την στάση τους στην επανάσταση του 1905 δεν δίστασαν αν και μικρή μειοψηφία να μπουν στα Σοβιέτ. Από τους 1.500-1.600 αντιπροσώπους στο Σοβιέτ της Πετρούπολης τον Φλεβάρη γύρω στους 40(!!!) ήταν μπολσεβίκοι!!! Στα Σοβιέτ κυριαρχούσαν οι μενσεβίκοι και οι εσέροι, ως γνωστόν, και μάλιστα το Σοβιέτ της Πετρούπολης έδινε την υποστήριξή του στην προσωρινή κυβέρνηση, της οποίας επικεφαλής βρίσκονταν ο πρίγκηπας Λβοφ και κυριαρχούσαν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης, οι Καντέτοι.

Τα Σοβιέτ ως γνωστό ήταν ενιαιομετωπικές οργανώσεις, στις οποίες κυριαρχούσαν έως και τις παραμονές της επανάστασης οι συμβιβασμένες ηγεσίες, οι ρεφορμιστές, οι οπορτουνιστές, ωστόσο οι μπολσεβίκοι δεν απείχαν , δεν τα διέσπασαν, πάλεψαν μέσα σ’ αυτά και αυτό και μόνο αυτό-μαζί βέβαια με τις σωστές θέσεις -τους έδωσε την δυνατότητα να ισχυροποιήσουν το κόμμα να ανασυντάξουν το κίνημα ανεβάζοντας τη συνείδησή τους στο επίπεδο για την κατάληψη της εξουσίας, αυτή ήταν οι κοινωνική συμμαχία, της οποίας στα πρώτα στάδια της επανάστασης το επίπεδο ήταν εξαιρετικά συγχυσμένο ακολουθούσαν τις συμβιβασμένες ηγεσίες με πολλές αυταπάτες, αλλά δεν εγκατέλειψαν τις μάζες στην επιρροή των ρεφορμιστών, δεν τις κάλεσαν να εγκαταλείψουν τις ηγεσίες τους και να έρθουν στο κόμμα και στο ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΟΓΕ και ΕΜΑΣ, δεν έχτισαν μέτωπο γύρω από τον εαυτό τους για να το ονομάσουν κοινωνική συμμαχία!! Με υπομονετική εξήγηση βοήθησαν τους πρωτοπόρους να δουν την αντιδραστική πολιτική των συμβιβασμένων ηγεσιών και τους απέσπασαν από την επιρροή τους.

Αποκορύφωμα της ενιαιομετωπικής τακτικής τους ήτανε η κριτική υποστήριξη και μάλιστα ένοπλη που έδωσαν στη κυβέρνηση Κερένσκι, ενάντια στο επιχειρούμενο πραξικόπημα του Κορνίλωφ. Και αυτά παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση καταδίωξε τους μπολσεβίκους σαν πράκτορες των Γερμανών, με το Λένιν να κρύβεται, τον Τρότσκι στη φυλακή μαζί με άλλα μέλη της ηγεσίας των μπολσεβίκων. Δεν είπαν: Πρώτα ο Κορνίλωφ και έπειτα εμείς!

Συμμετέχοντας στα εναιομετωπικά Σοβιέτ δεν μετρίασαν ούτε στιγμή την κριτική τους, την οξύτατη, απέναντι στους ρεφορμιστές, η τακτική τους συνοψίζονταν στη φράση του Λένιν: Χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά!

Η κλασική απάντηση είναι ότι η σύγκριση με το τι έπραξαν οι μπολσεβίκοι δεν στέκει γιατί τότε είχαμε μια κατάσταση επαναστατική ενώ τώρα το κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση. Κατ’ αρχή πριν το κίνημα μπει σε υποχώρηση μετά την κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του ΚΚΕ να δώσει διέξοδο το κίνημα ήταν στα επάνω του, αλλά η ενιαιομετωπική πολιτική ισχύει πολύ περισσότερο όταν το κίνημα είναι στα κάτω του, γιατί η ενότητα στη δράση της αριστεράς, είναι το θεμέλιο για την ανασύνταξη του κινήματος.

Γιατί μέχρι σήμερα το ΚΚΕ δεν έχει πιάσει τους στόχους του 20ου;

Το ΚΚΕ βαδίζει για το 20ο Συνέδριο με βασικά συνθήματα:

- Ισχυροποιούμε το ΚΚΕ

- Για δυνατό εργατικό κίνημα και κοινωνική συμμαχία

- Για την εξουσία- το σοσιαλισμό

Πιο συγκεκριμένα στο πρόλογο γράφει:

«Βασικός στόχος των Θέσεων της ΚΕ για το 20ο Συνέδριο και της εσωκομματικής συζήτησης που θα ξεκινήσει μετά τη δημοσίευση τους, όπως και των τελικών αποφάσεων του Συνεδρίου, είναι το ολόπλευρο ιδεολογικό-πολιτικό-οργανωτικό ατσάλωμα του Κόμματος και της Νεολαίας του ως κόμματος της επαναστατικής ανατροπής. Αυτό το ατσάλωμα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να φέρουμε σε πέρας τα σύνθετα καθήκοντα της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος,της πάλης κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της οικοδόμησης της κοινωνικής συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση με στόχο την εξουσία»1 (υπογρ. δική μας).

Κατ’ αρχή θεωρούμε ότι είναι καθήκον κάθε αριστερού αγωνιστή να μελετήσει τις θέσεις και να τοποθετηθεί -όχι κατ’ ανάγκη γραπτά- θετικά ή αρνητικά, γιατί αποτελεί σημαντικό γεγονός για το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Αυτό που εντυπωσιάζει τον μελετητή των 106 σελίδων των Θέσεων είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική και εκτεταμένη αναφορά στο κείμενο στο γιατί δεν μπόρεσε να πετύχει μέχρι σήμερα κανέναν από τους στόχους που βάζει και μάλιστα μέσα σε εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες: Καπιταλιστική κρίση 7 χρόνια, μεγάλοι αγώνες την περίοδο 2010-2010. Ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αντί του ΚΚΕ, που είναι το παραδοσιακό κόμμα της εργατικής τάξης. Γιατί παρά την φθορά των αστικών κομμάτων και του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη του 2015 -ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε και έχασε σε σχέση με τις εκλογές της 25ης Γενάρη 320.000 ψήφους, η ΝΔ περίπου 200.000 το ΠΟΤΑΜΙ 150.000 οι ΑΝΕΛ χάσανε, και η αποχή, το λευκό και τα άκυρα έφτασαν τα 4.408.000 εκατ. ψήφους, 44,8% του εκλογικού σώματος(!!!)- το ΚΚΕ, αντί να ισχυροποιηθεί, έχασε 37.000 ψήφους και γενικά μέσα σε ένα κλίμα που το 83% του ελληνικού λαού είναι δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευσή του, τα ποσοστά του κυμαίνονται μεταξύ 4,5 και 5,5%!!

Και οι θέσεις αναγκάζονται να παραδεχθούν αυτό, που δεν μπορεί να αποκρύψουν ότι:

«Μεγάλο πρόβλημα παραμένει η χαμηλή κυκλοφορία της εφημερίδας [σ.σ «Ριζοσπάστης»] πολύ πίσω από τις πραγματικές δυνατότητες [ούτε τα μέλη δεν τον αγοράζουν] και η πτωτική τάση συνεχίζεται.»2(!!!) Το ίδιο ισχύει και για για την ΚΟΜΕΠ.

Και: «Τα όποια θετικά βήματα στην κοινή δράση δεν πρέπει να κρύψουν ότι η προώθηση του στόχου της κοινωνικής συμμαχίας σε αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική κατεύθυνση είναι σε εμβρυακό στάδιοΟ λόγος, όπως πάντα συνηθίζεται από τις ηγεσίες του ΚΚΕ, «.... στις αδυναμίες και τις καθυστερήσεις στη δράση κομμουνιστών και κομμουνιστριών που δουλεύουν στο κίνημα.» Γιατί η συνέχεια όπως πάντα, «Αυτές οι υποκειμενικές αδυναμίες αναδεικνύουν τη λειψή κατανόηση της στρατηγικής σημασίας κοινωνικής συμμαχίας, αλλά και υποτίμηση της συνθετότητας και δυσκολίας του συγκεκριμένου καθήκοντος»3 (υπογρ. δική μας).

Όπως πάντα η ηγεσία φορτώνει τις δικές της αδυναμίες και και καθυστερήσεις και κύρια τη λειψή έως στρεβλή κατανόηση της στρατηγικής σημασίας κοινωνικής συμμαχίας- την τακτική του ενιαίου μετώπου, της ενότητας στη δράση- στο κόμμα. Σύντροφοι της ηγεσίας δεν είναι στραβός ο γιαλός , στραβά αρμενίζεται. Κοινωνική συμμαχία είναι η ενότητα στη δράση των οργανώσεων της αριστεράς και όχι η ενότητα του ΚΚΕ με τον εαυτό του (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΠΑΣΕΒΕ, ΟΓΕ, ΕΜΑΣ)!!! Επιτέλους εκδώσετε τα πρακτικά και τις αποφάσεις των 4σαρων πρώτων συνεδρίων της 3ης Διεθνούς και διαβάστε με αναμμένο το φως, τις αποφάσεις του 3ου και 4ου συνεδρίου για την τακτική των κοινωνικών συμμαχιών, του ενιαίου μετώπου. Οι ευθύνες για τη μελέτη βαρύνουν όχι μόνο την ηγεσία αλλά το κόμμα ολόκληρο, στελέχη και μέλη. Πάντως ενημερωτικά κυκλοφορούν οι αποφάσεις του 3ου και 4ου συνεδρίου. Μελετήστε, διορθώστε, την τακτική σας γιατί δεν κάνετε ζημιά στο κόμμα αλλά και στην ανασύνταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Τώρα για να επιστρέψουμε στο γιατί μέχρι σήμερα το κόμμα δεν έχει ισχυροποιηθεί, είναι αλήθεια ότι οι θέσεις επιχειρούν κάποιου είδους εξηγήσεις οι οποίες συσκοτίζουν παρά φωτίζουν τις αιτίες και κρύβουν τα χοντρά λάθη της ΚΕ του ΚΚΕ. Η απάντηση γιατί την περίοδο των μεγάλων αγώνων 2010-2012, και της μεγάλης φθοράς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είχαμε ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ και όχι ΚΚΕ είναι η ακόλουθη: «....από τις αρνητικές συνέπειες της εξελισσόμενης από το 2012 αναμόρφωσης της σοσιαλδημοκρατίας προς όφελος του ΣΥΡΙΖΑ, της αντιφατικής επίδρασης της οικονομικής κρίσης στις διαθέσεις των εργατικών-λαϊκών μαζών»4 (υπογρ. δική μας).

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απάντηση: δεν αναπτυχθήκαμε, γιατί αναμορφώθηκε η σοσιαλδημοκρατία και αναπτύχθηκε κατά συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την κολωτούμπα!!! Ε... τότε εμφανίστηκαν νέες δυσκολίες:

«Το αξιοσημείωτο “επίτευγμα” του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήταν η σημαντικά μεγαλύτερη δυνατότητα χειραγώγησης εργατικών-λαϊκών δυνάμεων μέσω της μαζικής καλλιέργειας και στη συνέχεια ψεύτικων προσδοκιών. Σ’ αυτή την προσπάθεια ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποίησε αντιλήψεις προηγούμενων περιόδων που παραμένουν στη συνείδηση πλατιών εργατικών-λαϊκών μαζών. Οι αντιλήψεις αυτές αφορούν το χαρακτήρα των αγώνων, το ρόλο του αστικού κοινοβουλίου και της αστικής δημοκρατίας, το ρόλο “των ξένων δυνάμεων” αποσυνδεδεμένο από τις ίδιες τις επιλογές της εγχώριας αστικής τάξης κλπ.»5 Δικαιολογίες!!!

Αιδώς Αργείοι. 320.000 δεν ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ, συν 4,5 εκατ. αποχή, λευκό και άκυρο κοντά στα 5 εκατ. δεν χειραγωγήθηκαν δεν συμμετείχαν στο «αξιοσημείωτο επίτευγμα» του ΣΥΡΙΖΑ!!! Αντίθετα το ΚΚΕ έχανε σε σχέση με το 2012, 235 000 ψήφους!!!

Άλλη χοντροκομμένη, αστήρικτη δικαιολογία:

«...αλλά και ο οπορτουνίστικος χώρος των ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με κάποια μικρότερα δορυφορικά σχήματα ...επιδιώκουν να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση και συμπόρευση των λαϊκών δυνάμεων με το ΚΚΕ, υιοθετώντας στην ουσία θέσεις και πρακτικές που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση»6 (υπογρ. δική μας). Για μια ακόμη φορά η θεωρία των αναχωμάτων!!! Η πραγματικότητα την διαψεύδει: ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήραν στις εκλογές λιγότερες από 200.000 ψήφους και οι δύο μαζί!!! Αλλά μια και μιλάμε για αναχώματα, ανάχωμα είναι η διασπαστική τακτική του ΚΚΕ, που εμποδίζει την ενότητα της αριστεράς και την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος!

Και καλά, όταν ήτανε στην αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε σαν αναμορφωμένη σοσιαλδημοκρατία να χειραγωγήσει τις ηλίθιες λαϊκές μάζες, τώρα σαν κυβέρνηση, που μας έχει πιει το αίμα, γιατί δεν ισχυροποιείται το ΚΚΕ; (ίσως γιατί ακόμα δεν έχει εγκριθεί από το συνέδριο η απόφαση να μετατραπεί σε «Κόμμα παντός καιρού» -καινούργια μαρξιστική-λενινιστική πατέντα- ώστε να αναπτύσσεται και σε μη επαναστατικές συνθήκες λέμε εμείς!!!)· οι Θέσεις λένε, επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει:

«...την ικανότητα να αμβλύνει τις λαϊκές αντιστάσεις, προβάλλοντας ιδεολογική διαφοροποίηση από τη ΝΔ, να ενσωματώνει στο σύστημα, να αποπροσανατολίζει, να εξαπατά μαζικά και επαναλαμβανόμενα τα [σ.σ ηλίθια] λαϊκά στρώματα, κάτι που είχε γίνει μετά το 1981, με την ανάληψη της πρώτης διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ.»7

Και συνεχίζει την πέρα από κάθε μαρξιστική λογική ερμηνεία ότι:

«Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η τακτική της κυβέρνησης να καπηλεύεται χυδαία την ιστορία και τους αγώνες του εργατικού – λαϊκού κινήματος, να εμφανίζεται ως περίπου κομμουνιστική δύναμη, τακτική που ενισχύεται από τα άλλα αστικά Μέσα Ενημέρωσης. Αυτός ιδεολογικός μανδύας την βοηθάει στον εγκλωβισμό εργαζομένων που αισθάνονται αριστεροί, έχουν αγωνιστικές καταβολές...»8 (υπογρ. δική μας).

Πρόκειται για βαθειά και ανιστόρητη υποτίμηση του εργατικού κινήματος, όταν παρουσιάζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να καταφέρνει να αποπροσανατολίζει, να εξαπατά και να εγκλωβίζει τα λαϊκά στρώματα και τους αριστερούς!!! Έλεος... δεν είναι σε καμιά περίπτωση ηλίθια τα λαϊκά στρώματα, όπως θέλετε να τα παρουσιάσετε για να κρύψετε την λαθεμένη πολιτική σας που δυστυχώς για όλους μας δεν δίνει καμιά διέξοδο στην εξαιρετικά άσχημη κατάσταση που βιώνουμε!!!

Όλο το κείμενο των θέσεων το διαπερνά η καθυστέρηση που υπάρχει στην ιδεολογικοπολιτική δουλειά, στο ιδεολογικό υπόβαθρο, που πρέπει να αποκτήσει το κόμμα:

«Η απόκτηση ιδεολογικού πολιτικού επιπέδου που απαιτούν οι σημερινές συνθήκες είναι μία πολύ απαιτητική διαρκής διαδικασία....»9

«Το ιδεολογικό υπόβαθρο των οργάνων είναι προϋπόθεσή για τη λειτουργία τους ως πραγματικά καθοδηγητικά επιτελεία μάχης....»

«Η συνεχής δουλειά για την ανάπτυξη του ιδεολογικού υπόβαθρου των οργάνων, ξεχωριστά του κάθε μέλους τους, είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη της μαζικής διαφωτιστικής ικανότητας του κόμματος...»10

«Για να βρεθούμε με ισχυρές δυνάμεις στα κύρια μέτωπα, για να βελτιώσουμε την ικανότητα μας να δουλεύουμε και να επιδρούμε σε αγωνιζόμενες λαϊκές μάζες με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης, απαιτείται ανώτερη ιδεολογικοπολιτική, οργανωτική και πρακτική παρέμβαση του κόμματος, των μελών και οπαδών του στις εργατικές και λαϊκές μάζες»11 (υπογρ. δική μας).

Ασφαλώς και έχει σημασία «το ιδεολογικό υπόβαθρο» γιατί όπως έλεγε ο Λένιν: Πράξη χωρίς θεωρία είναι στραβή. Το πρόβλημα όμως είναι στο αν βασίζεται στη σωστή στρατηγική, θεωρία, πρόγραμμα και τακτική. Το να έχεις αποστηθίσει τις αποφάσεις του 19ου συνεδρίου είναι καλό, με την προϋπόθεση ότι οι αποφάσεις είναι σωστές! Το να έχεις αποστηθίσει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν βοηθάει και πολύ αν δεν έχεις σωστή πολιτική! Και δυστυχώς το ΚΚΕ είναι λάθος, στη στρατηγική, τη θεωρία, το πρόγραμμα και την τακτική!! Για να βρεθεί με ισχυρές δυνάμεις στα κύρια μέτωπα και για να βελτιώσει την ικανότητα του να δουλεύει και να επιδρά στις αγωνιζόμενες μάζες, χρειάζεται να προχωρήσει σε ανατροπές, στη στρατηγική, τη θεωρία, το πρόγραμμα και την τακτική του , για να πιάσει τους στόχους που βάζει το 20ο Συνέδριο: Ισχυρό ΚΚΕ, για δυνατό Εργατικό Κίνημα και Κοινωνική Συμμαχία, για την Εξουσία-το Σοσιαλισμό.

Υπαρκτός «Σοσιαλισμός»

Φτάσαμε στο σημείο όπου πρέπει να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις στο γιατί το κόμμα δεν έχει πιάσει μέχρι σήμερα κανένα από τους στόχους που βάζει το 20ο Συνέδριο. Κατ’ αρχήν όσο αφορά τη στρατηγική:

«Κριτήριο προόδου της καθοδηγητικής δουλειάς είναι η αύξηση της ικανότητας των δυνάμεών μας να προβάλλουν τη στρατηγική του Κόμματος σε αντιπαράθεση με τις στρατηγικές επιλογές και τις εκάστοτε προσαρμογές της αστικής πολιτικής, να διαμορφώνουν όρους που συμβάλλουν στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας, στη συσπείρωση συγκέντρωση και προετοιμασία εργατικών και λαϊκών δυνάμεων για την πάλη για την εξουσία. Κριτήριο προόδου είναι η ικανότητα των δυνάμεων μας να τεκμηριώνουν την υπεροχή του σοσιαλισμού, να προσανατολίζουν αποτελεσματικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, αναχαιτίζοντας τις αστικές προσπάθειες διοχέτευσης τους σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Αυτή η προσπάθεια πρέπει να παίρνει υπόψη το ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο των μαζών, όχι όμως για να περιοριστεί σε αυτό, αλλά ως απαραίτητη προϋπόθεση για να το ανυψώσει»12 (υπογρ. δική μας). Σωστό; Ναι σωστό!

«Παραμένει ως κύριο ζήτημα του ιδεολογικού-πολιτικού αγώνα η ικανότητα του Κόμματος να αντιπαλεύει τις αυταπάτες ότι μέσω κοινοβουλευτικών μεταρρυθμίσεων και της σταδιακής βελτίωσης των εκλογικών συσχετισμών μπορεί να γίνει το πέρασμα στο σοσιαλισμό....»13 (υπογρ. δική μας). Σωστό; Ναι, σωστό! Δεν υπάρχει ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Σε άλλες εποχές η αστική τάξη και τα ελεγχόμενα από αυτή ΜΜΕ θα είχαν βγάλει αφρούς από τη λύσσα που θα τους είχε πιάσει ενάντια στις επαναστατικές ανατροπές, που ευαγγελίζεται το 19ο και το 20ο Συνέδριο, θα ωρύονταν σε καθημερινή βάση και θα κατήγγειλαν το ΚΚΕ ότι οδηγεί τη χώρα σε νέο εμφύλιο, όμως σύντροφοι του ΚΚΕ κατά ένα όχι περίεργο τρόπο, η αστική τάξη και τα ΜΜΕ δεν έχουν ασχοληθεί καθόλου με τις Θέσεις, με την Εξουσία και το Σοσιαλισμό του ΚΚΕ(!!!) και ασχολούνται με τον Ξυδάκη και τη δραχμή, το ταξίδι του Τσίπρα στο Παρίσι και αν κάνει η κυβέρνηση διορισμούς και άλλα ασήμαντα πράγματα, όπως να ζητάνε εκλογές!!! Γιατί ο σοσιαλισμός που ευαγγελίζεται το ΚΚΕ έχει καταρρεύσει,ένα σοσιαλισμό, όπου δυστυχώς μετά τον θάνατο του Λένιν διασύρθηκε από τους ίδιους τους διαχειριστές του, γραφειοκράτες, σημερινούς ολιγάρχες. Αυτός ο σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει στα μάτια των μαζών δεν τις συγκινεί η ιδέα κατά συνέπεια είναι ακίνδυνος για το κεφάλαιο και κατά συνέπεια δεν βλέπουν με «καμία κυβέρνηση» το ΚΚΕ να πιάνει εξουσία. Και η ταύτιση του ΚΚΕ με τον υπαρκτό σοσιαλισμό είναι ένας από τους βασικούς λόγους που δεν του επέτρεψε να προσελκύσει τις λαϊκές μάζες για Ισχυρό ΚΚΕ. Και η ταύτιση συνεχίζει να υπάρχει στις θέσεις του 20ου, άρα δεν πρόκειται να υπάρξει ισχυρό ΚΚΕ, ακόμη και αν το βαπτίσετε «Παντός Καιρού». Χρειάζεται αποσταλινοποίηση η στρατηγική, για ισχυρό ΚΚΕ! Να γίνει Μπολσεβίκικο-Λενινιστικό το Κόμμα και όχι «Παντός Καιρού». Λέμε...

Κοινωνική Συμμαχία- Ενιαίο Μέτωπο

Ο δεύτερος βασικός λόγος που δεν μπόρεσε να γίνει Ισχυρό, για Ανασύνταξη του Κινήματος, για πραγματική και μαζική Κοινωνική Συμμαχία είναι η διασπαστική ταχτική του, ότι υποτίμησε και γύρισε την πλάτη στα κινήματα και μάλιστα τα κατήγγειλε, όπως το 2011 το κίνημα «των πλατειών». Άφησε κενό που το εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ταυτόχρονα καλούσε κατά την διάρκεια που ήταν στην αντιπολίτευση και στο 4% στη φάση των μεγάλων αγώνων του εργατικού-λαϊκού κινήματος 2010-1012, σε ενότητα της αριστεράς και το ΚΚΕ αρνούνταν. Αυτή η άρνηση το έφερνε το κόμμα σε αντίθεση με το αίσθημα των μαζών για ενότητα γι αυτό... και γι αυτό στράφηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κίνημα στην ανάγκη του να βρει διέξοδο στο πολιτικό πεδίο γνωρίζοντας ήττες στο συνδικαλιστικό, μαζικοποίησε τον ανύπαρκτο για πολλά χρόνια ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που σαν αξιωματική αντιπολίτευση ανεβαίνοντας δημοσκοπικά και πραγματικά καλούσε το ΚΚΕ για ενότητα της αριστεράς, για κυβέρνηση της αριστεράς, το ΚΚΕ είπε όχι! Αλλά τι έπρεπε να πει, ναι; Να πει ναι, σε κυβέρνηση με σοσιαλιστικό πρόγραμμα που θα στηρίζεται στις ενιαιομετωπικές οργανώσεις του κινήματος στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες και τις πόλεις, αλλιώς σου δίνω κριτική υποστήριξη για να εφαρμόσεις το πρόγραμμά σου και μόνο στο βαθμό που το εφαρμόζεις προβάλλοντας ταυτόχρονα την αναγκαιότητα εφαρμογής σοσιαλιστικού προγράμματος την μόνη διέξοδο από την κρίση. Να αποτρέψει και στη συνέχεια να καταγγείλει τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Να συνταχτεί κριτικά με την μάχη που έδινε η «αριστερή πλατφόρμα» στο ΣΥΡΙΖΑ, όχι να ταυτιστεί.. Να υποστηρίξει το ΌΧΙ στο δημοψήφισμα, η αποχή ευνοούσε το ναι της αστικής τάξης. Η αποχή το έφερε το Κόμμα σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του εργατικού- λαϊκού κινήματος. Οι θέσεις πάνω σ’ αυτό συνεχίζουν το λάθος εκτιμώντας ότι το κόμμα ορθά: «Έδωσε τη μάχη.... [στο] δημοψήφισμα εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού του λαού (Ιούλης 2015)...»14 (υπογρ. δική μας). Το πρόβλημα δεν είναι αν κάνεις λάθη, αλλά αν μαθαίνεις από τα λάθη σου!

Ισχυρίζεται στις θέσεις ότι η συγκρότηση της Κοινωνικής Συμμαχίας είναι ένα σύνθετο και πολύπλοκο ζήτημα, έτσι όπως το προσπαθεί ναι, αλλά στην ουσία είναι απλό, δεν έχει παρά να ανταποκριθεί στα καλέσματα της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ενότητα στη δράση. Η ανασύνταξη του κινήματος περνάει πρωταρχικά από την ενότητα της αριστεράς. Αυτό συνάδει με την αναφορά στις θέσεις, για την αναγκαιότητα, το κόμμα να συσπειρώσει γύρω του τους πρωτοπόρους αγωνιστές. Ξανά να το πούμε αυτό πρωταρχικά σημαίνει ενότητα των οργανώσεων της αριστεράς. Το κόμμα κανονικά όφειλε να μπει μπροστά και να καλέσει τις οργανώσεις της αριστεράς για να χτιστούν μέτωπα, κινήματα, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, αντιφασισιστικό-αντιρατσιστικό, για την υγεία ,την παιδεία κλπ, αυτός είναι ο δρόμος για την κοινωνική συμμαχία.

Στη θέση 49 ισχυρίζεται το Κόμμα και πολύ σωστά ότι: «Το ΚΚΕ έχει την ικανότητα να ηγηθεί μεγάλων αγώνων.» Πράγματι έχει αυτή την δυνατότητα, με το ΠΑΜΕ να συνεχίζει τους αγώνες εκεί που οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ τους σταματάνε, σε μέτωπο δράσης και με τις άλλες παρατάξεις της αριστεράς. Αλλά στην πραγματικότητα μέχρι τώρα δεν έχει οργανώσει μεγάλους αγώνες,ακολουθεί τις εξαγγελίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ή κάνει μόνο του ξεχωριστά συλλαλητήρια και το μεγάλο λάθος των ξεχωριστών συγκεντρώσεων, που δεν επιτρέπουν στο κίνημα να δει την δύναμή του μέσα από την ενότητα του. Έχει την ικανότητα να ηγηθεί μεγάλων αγώνων, αλλά έχει την ικανότητα να αποκλιμακώνει και να κλείνει μεγάλους αγώνες, όπως πέρσι που αποκλιμάκωσε και έκλεισε τον μεγάλο αγώνα για την Κοινωνική Ασφάλιση των εργαζομένων, των αγροτών, αυτοαπασχολουμένων μικρομεσαίων στρωμάτων της 4ης Φλεβάρη προτείνοντας την περίφημη 48ωρη, όποτε θα ψηφιζόταν στη βουλή το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου, πρόταση την οποία υιοθέτησε η ηγεσία της ΓΣΕΕ χωρίς δεύτερη σκέψη! Η 48ωρη του Μάη ήτανε μια παταγώδης αποτυχία. Όμως οι Θέσεις δεν αναγνωρίζουν το λάθος όταν στη θέση 49 ισχυρίζονται ότι:

«Οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του Κόμματος των κομμουνιστών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης για το μεγάλο μέτωπο της Κοινωνικής Ασφάλισης είχαν σημαντική μαζικότητα και αποτελούν παρακαταθήκη στην ανάπτυξη του κινήματος.» Για μια ακόμη φορά δεν θέλει να παραδεχθεί και να διορθώσει τα λάθη του. Αυτή η πρακτική δεν συνάδει με την επαναστατική του φρασεολογία, δεν δίνει την εικόνα ενός πράγματι επαναστατικού κόμματος.

Χρειάστηκε το Κόμμα να περάσουν σχεδόν 80 χρόνια -από την 6η ολομέλεια του 1936- μέχρι να διορθώσει το λάθος της αστικοδημοκρατικής επανάστασης και των σταδίων, που πλήρωσε το κίνημα με τη μεγάλη ήττα του 1944-49, πόσο χρόνο και πόσες ήττες και υποχωρήσεις πρέπει να δεχτεί το κίνημα για να υιοθετήσει το Κόμμα τις αποφάσεις του 3ου και 4ου συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την τακτική του ενιαίου μετώπου; Αποφάσεις οι οποίες πάρθηκαν για να αντιμετωπίσουν συνθήκες παρόμοιες με αυτές που σήμερα διανύουμε: Για να αναστραφεί η υποχώρηση του κινήματος, ανασύνταξη, για ισχυρά ΚΚ, για την Κοινωνική Συμμαχία, για την Εξουσία και το Σοσιαλισμό. Κάνουμε έκκληση στα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ μελετήστε τις αποφάσεις , διορθώστε έγκαιρα το αριστερίστικο λάθος, της διάσπασης και της απομόνωσης ,δεν έχουμε πολύ χρόνο. Οι ευθύνη γι αυτό δεν βαρύνει μόνο την ηγεσία...

Το πρόγραμμα

Ο τρίτος βασικός λόγος έχει να κάνει με το πρόγραμμα. Πολύ σωστά διαπιστώνουν οι θέσεις ότι:

«.....τα προβλήματα των συνθηκών δουλειάς και ζωής της εργατικής τάξης όσο και αν αποτελούν τη βάση των αγώνων και πρέπει ασταμάτητα να αναπτύσσονται με την πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών, δεν οδηγούν από μόνα τους στην ανάπτυξη της ταξικής πολιτικής συνείδησης. Από εδώ απορρέουν τα καθήκοντα του ιδεολογικού- πολιτικού αγώνα των κομμουνιστών μέσα στο κίνημα για την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης τους.»15

«Να αποκτήσουμε την ικανότητα στην προβολή του γεγονότος ότι εμπόδιο στην κάλυψη των σύγχρονων αναγκών και των αιτημάτων που τα εκφράζουν είναι η ίδια η καπιταλιστική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό κέρδος.»16

Γι αυτό το σκοπό είναι αδιαμφισβήτητη η αξία του μεταβατικού προγράμματος, το οποίο απουσιάζει εντελώς από την δράση των μελών του ΚΚΕ. Είτε θα παραμένουν τα αιτήματά τους στο μίνιμουμ, στα άμεσα, είτε θα απορρίπτουν τα μεταβατικά αυτά που θίγουν την καπιταλιστική ιδιοκτησία με το σκεπτικό ότι αυτά δεν μπορούν να υλοποιηθούν μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι υπόθεση της Λαϊκής Εξουσίας, υποτιμώντας το γεγονός ότι είναι αυτά τα συνθήματα που βοηθάνε την ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και τη βοηθάνε να βρει το δρόμο προς την σοσιαλιστική ανατροπή, πράγμα που είναι δική της υπόθεση.

Παράδειγμα: Στις επιχειρήσεις που κλείνουν όπως, η Softex, Ledra Athens Ξενδοχείο, πρόσφατα ο ΔΟΛ, αρκείται το ΠΑΜΕ να αιτεί, να καταβληθούν τα δεδουλευμένα και να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας, σωστά τα αιτήματα πρέπει να προβάλλονται, ωστόσο δεν απαντάνε στο πώς θα σωθούνε οι θέσεις εργασίας. Με το να αναλάβει ένα νέος κεφαλαιοκράτης τις επιχειρήσεις, πράγμα που διαιωνίζει την κυριαρχία και το κύρος της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας; Εμείς λέμε ασφαλώς όχι. Το κλείσιμο των επιχειρήσεων αποκαλύπτει την ανικανότητα των καπιταλιστών να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους και τον αντικοινωνικό τους ρόλο είτε γιατί δεν είναι καλοί διαχειριστές στις επιχειρήσεις ,είτε γιατί τις χρεοκόπησαν εσκεμμένα. Και ενώ αυτοί είναι «ματσό» οι συνέπειες του κλεισίματος βαραίνουν τους εργαζόμενους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται να προβάλλονται τα αιτήματα: Της Εθνικοποίησης της επιχείρησης με εργατικό έλεγχο και διαχείριση, διαχειριστικός έλεγχος για να βρεθούν οι υπεύθυνοι της χρεωκοπίας της επιχείρησης, κατάσχεση της περιουσίας των καπιταλιστών,για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι. Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ πρέπει να στηρίξει την Θέση των εργαζομένων στο ΔΟΛ για να περάσει η επιχείρηση στα χέρια των εργαζομένων. Αυτά τα αιτήματα ενισχύουν την αυτοπεποίθηση των εργατών ότι μπορούν να πάρουν τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους. Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ αρνείται να προβάλλει αυτά τα αιτήματα. Λάθος!

Απουσιάζει η εργατική τάξη και η ταξική πάλη

Σημαντική παρατήρηση για τα τρία πρώτα κεφάλαια που αναφέρονται στις εξελίξεις στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι απουσιάζουν οι διεργασίες που συντελούνται στο εργατικό-λαϊκό κίνημα και η ταξική πάλη. Παρουσιάζουν μια άρχουσα τάξη που παίζει χωρίς αντίπαλο.

«Την περίοδο που διανύουμε ισχυροποιείται προσωρινά το αστικό ρεύμα του εθνικισμού και του προστατευτισμού στην οικονομία , τόσο στις ΗΠΑ και στη Μ. Βρετανία όσο και σε ισχυρά κράτη της Ευρωζώνης όπως η Γαλλία και η Ιταλία.»17

Καμία αναφορά στο κίνημα Σαντερς, στον ευρωσκεπτικισμό των εργατικών -λαϊκών μαζών που φάνηκε στο Brexit, στο φαινόμενο Κόρμπιν, στο Ιταλικό δημοψήφισμα, στις μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ανατολική Ευρώπη για τις αμβλώσεις, Πολωνία, για το αποτυχημένο ενάντια στους πρόσφυγες δημοψήφισμα, Ουγγαρία, για τη αποσταθεροποίηση και την αβεβαιότητα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος , που προκάλεσε η αντιδημοκρατική εκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ.

Πλήρη υποτίμηση των διεργασιών που πραγματοποιούνται στη συνείδηση των λαϊκών μαζών όπου στα αρχικά τους στάδια εκδηλώνονται από απίθανα και αντιφατικά φαινόμενα. Η επανάσταση του 1905 ξεκίνησε με επικεφαλής το παπά-Γκαμπόν πράκτορα της Οχράνας. Η επανάσταση του Φλεβάρη έδιωξε τον τσάρο και έβαλε στην κυβέρνηση ένα πρίγκηπα τον Λβοφ.

Αναφέρονται οι θέσεις στους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πολέμου σαν να πρόκειται να συμβεί άμεσα. Για να προκύψει ένας παγκόσμιος πόλεμος η ιστορία μας διδάσκει χρειάζεται να γνωρίσει ήττες στρατηγικής σημασίας το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Όπως στο μεσοπόλεμο με την άνοδο του Χίτλερ, την ήττα της Ισπανικής επανάστασης και του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείονται οι περιφερειακοί πόλεμοι όπως αυτόν που ζούμε σε Συρία και Ιρακ. Ωστόσο οι μεγάλες μάχες του εργατικού-λαϊκού κινήματος είναι μπροστά μας.

Για την Ελλάδα απουσιάζει εντελώς η προοπτική της ταξικής πάλης πράγμα στο οποίο όφειλε η ΚΕ του ΚΚΕ να δώσει μεγάλη βαρύτητα γιατί η πορεία της είναι σε σημαντικό βαθμό που μπορεί να καθορίσει τους στόχους του Συνεδρίου: Για ισχυρό ΚΚΕ, για την ανασύνταξη του κινήματος, την κοινωνική συμμαχία και την Εξουσία -Σοσιαλισμό. Μόνο αν προβλέπεις άνοδο της ταξικής πάλης μπορεί να βάζεις τέτοιους στόχους, αλλά μάταια ψάξαμε στις θέσεις να βρούμε μια τέτοια προοπτική. Και η άποψη ότι θα χτίσει η ΚΕ το επόμενο διάστημα «Κόμμα Παντός Καιρού» που θα αναπτύσσεται «Βρέξει Χιονίσει» η αλλιώς και σε μη επαναστατικές συνθήκες, είναι αναλύσεις και απόψεις που δεν έχουν καμία σχέση με τον Μαρξισμο-Λενινισμό, είναι απόψεις για εσωτερική κατανάλωση και αποπροσανατολισμό της βάσης του Κόμματος.

Τολμήστε να διορθώστε τα πραγματικά πολιτικά μεγάλα λάθη! Ενώστε στη δράση τις δυνάμεις της αριστεράς, είναι οι δυνάμεις της πρωτοπορίας!

Σημειώσεις

1 «Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για το 20ο Συνέδριο 30 Μάρτη - 2 Απρίλη 2017», Ριζοσπάστης, 18 Δεκεμβρίου 2017, σελ 1-2. Ένθετη έκδοση. Στο εξής: «Θέσεις».

2 «Θέσεις», Θέση 48 σελ 53

3 «Θέσεις», Θέση 56, σελ 67

4 «Θέσεις», Θέση 39, σελ 42

5 «Θέσεις», Θέση 37, σελ 41

6 «Θέσεις», Θέση 30, σελ 34

7 «Θέσεις», Θέση 28, σελ 33

8 Στο ίδιο

9 «Θέσεις», Θέση 40, σελ 46

10 «Θέσεις», Θέση 41, σελ 46

11 «Θέσεις», Θέση 49, σελ 55

12 «Θέσεις», Θέση 40, σελ 45-46

13 «Θέσεις», Θέση 46, σελ 52

14 «Θέσεις», Θέση 39, σελ 42

15 «Θέσεις», Θέση 53, σελ 60

16 Ο.π. σελ 61

17 «Θέσεις», Θέση 2, σελ 6

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017 23:17
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.