e la libertà

Ολόκληρο σχεδόν τον Ιούλιο το νότιο Ιράκ συγκλονίστηκε από μαζικές διαδηλώσεις, οι οποίες ξεκίνησαν λόγω της ανικανότητας της ιρακινής κυβέρνησης να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού για ηλεκτρισμό και υδροδότηση. Οι συχνές διακοπές του ρεύματος, που έχουν σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να λειτουργούν ψυγεία και κλιματιστικά, και του νερού, σε μια περιοχή στην οποία την εποχή αυτή η θερμοκρασίες μπορεί να φτάνουν και πάνω από τους 50 βαθμούς κελσίου, εξόργησαν τους Ιρακινούς και τους έβγαλαν μαζικά στους δρόμους. Ξεκινώντας στις 7 Ιουλίου από τη Βασόρα, οι διαδηλώσεις πολύ γρήγορα, ύστερα από τη δολοφονία ενός διαδηλωτή από την αστυνομία, επεκτάθηκαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις του Νότιου Ιράκ.

Τάσος Αναστασιάδης

«Τα εθνικιστικά παραληρήματα παραπέμπουν σε άλλες εποχές», γράφει ο σύντροφος Μ. Νικήτας στο Σπάρτακο Νο 33. Σαν ηθική διαμαρτυρία, συμμεριζόμαστε αυτή την αγανάκτηση. Εξάλλου το οργανωμένο εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα το μαρξιστικό ρεύμα, σαν αυθεντικά απελευθερωτικό, είναι παραδοσιακά αντιεθνικιστικό. «Οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα», όπως έλεγε και ο Μαρξ. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η θέση του σ. Νικήτα τόσο σαν πολιτική τοποθέτηση –θα επανέλθουμε- όσο και, καταρχήν, σαν εκτίμηση της κατάστασης είναι προφανώς λαθεμένη. Τα εθνικιστικά παραληρήματα –και δεν είναι μόνο «παραληρήματα», αλλά και δολοφονικές πρακτικές– είναι άκρως επίκαιρα. Ένας αφηρημένος εξορκισμός τους δεν αρκεί για να καταρριφθούν. Πρέπει επομένως να κατανοηθεί η υλική τους βάση και η δυναμική, για να μπορέσει το σοσιαλιστικό, το διεθνιστικό, το εργατικό κίνημα να τοποθετηθεί αποτελεσματικά απέναντί τους.