Alan Woods Αν και απέχει από τον σύγχρονο κόσμο πάνω από πεντακόσια χρόνια, το έργο του Μπος φαίνεται να μας λέει περισσότερα από ό,τι πολλά από τα πιο πρόσφατα έργα τέχνης. Είναι πιο σχετικό με τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αυτή η τέχνη έχει μια παράξενη και συναρπαστική ομορφιά, αλλά αυτό που δεν φαίνεται να έχει είναι η λογική. Η ανθρώπινη λογική αμφισβητείται σε κάθε βήμα. Η πραγματικότητα τοποθετείται με το κεφάλι ανάποδα. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με εικόνες τόσο απίστευτες, τόσο αντίθετες με την κανονική μας αντίληψη για τον κόσμο που μας προκαλούν ζάλη. Εδώ η έκφραση του Χέγκελ μας συγκλονίζει…
John Molyneux Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν είναι μια ελαιογραφία σε καμβά που ξεκίνησε ο Πικάσο στα τέλη του 1906 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1907. Έχει ύψος οκτώ πόδια, πλάτος επτά πόδια και οκτώ ίντσες και εκτίθεται από το 1937 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας απεικονίζει πέντε γυμνές γυναίκες, σαφώς πόρνες σε οίκο ανοχής. Από τις τρεις γυναίκες στα αριστερά, η πρώτη απεικονίζεται πλάγια, προφανώς τραβώντας πίσω μια κουρτίνα για να αποκαλύψει τις άλλες, ενώ η δεύτερη και η τρίτη απεικονίζονται μετωπικά, κοιτάζοντας ευθεία από τον καμβά.
Ben Windsor Ο Κατσουσίκα Χοκουσάι (1760-1849) είναι ίσως ο καλλιτέχνης με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Ιαπωνία και με τη μεγαλύτερη διεθνή αναγνώριση, ο οποίος θεωρείται από ορισμένους ως ο πατέρας του μοντερνισμού. Στις μέρες μας οι περισσότεροι από εμάς τον γνωρίζουμε μέσα από μία μόνο εμβληματική ξυλογραφία – Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάβα. Ωστόσο, όταν η Ιαπωνία «άνοιξε» για πρώτη φορά από τα αμερικανικά πολεμικά πλοία τη δεκαετία του 1850, ο Χοκουσάι και ο Άντο Χιροσίγκε ήταν οι πιο προβεβλημένοι εκπρόσωποι του πολιτιστικού «ιαπωνισμού» που σάρωσε τη Δύση. Τα χαρακτικά τους άσκησαν σημαντική επιρροή στους ιμπρεσιονιστές και τους…
του Χρήστου Κεφαλή. Αν και ποτέ στο παρελθόν, ακόμη και στην περίοδο της πιο αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, δεν έλειπαν οι κριτικές, αντικαπιταλιστικές φωνές στην έβδομη τέχνη, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2007, οι φωνές αυτές αρχίζουν να πληθαίνουν. Ταινίες όπως το Κεφάλαιο του Κώστα Γαβρά, και τα τελευταία χρόνια ο Τζόκερ και τα Παράσιτα, έδωσαν ζοφερές ακτινογραφίες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της αναπτυσσόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας και αμφισβήτησης σε διάφορες όψεις και πτυχές τους. Η πρόσφατη ταινία του Ράντου Ζούντε Ατυχές Πήδημα ή Παλαβό Πορνό έρχεται να προσθέσει ένα νέο ζωτικό κρίκο στη σειρά…
Το "Dying to Divorce" είναι ένα ντοκιμαντέρ συμπαραγωγής του Ηνωμένου Βασιλείου, της Νορβηγίας, της Γερμανίας και της Τουρκίας. Η ταινία ασχολείται με την έμφυλη βία στην Τουρκία και τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στις γυναίκες. Τρεις γυναίκες: İpek, Arzu, Kübra. Η Βρετανίδα σκηνοθέτης Chloe Fairweather αφηγείται τη δραματική ιστορία δύο γυναικών που κακοποιήθηκαν και υπέστησαν μόνιμη βλάβη από τους συζύγους τους, καθώς και τις εμπειρίες της δικηγόρου İpek Bozkurt, η οποία αγωνίστηκε τόσο για τα δικαιώματα των γυναικών όσο και για τα δικά της.
Frank García Hernández Πριν από 83 χρόνια, στις 26 Φεβρουαρίου 1938, ο Λετονός εικαστικός καλλιτέχνης Γκούσταβ Κλούτσις εκτελέστηκε στη Σοβιετική Ένωση. Τρεις ημέρες νωρίτερα, είχε γιορταστεί η 20ή επέτειος από την ίδρυση του Κόκκινου Στρατού, που ιδρύθηκε από τον Λέον Τρότσκι στις 23 Φεβρουαρίου 1918.
Σελίδα 1 από 11