Ως οπαδοί του ποδοσφαίρου, δεν χρειάζεται να νιώθουμε ενοχές επειδή αγαπάμε αυτό το άθλημα. Το πάθος, η αλληλεγγύη και το αίσθημα κοινότητας που επικρατούν στις κερκίδες μας ανήκουν. Πρέπει όμως να απορρίψουμε τον εθνικισμό που μας επιβάλλουν διοργανώσεις όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ρητορική του τύπου «στηρίξτε τη χώρα σας» ή «ο σύλλογος και η πατρίδα» είναι μια επικίνδυνη παγίδα που έχει σχεδιαστεί για να διαιρεί τους εργαζόμενους με βάση εθνικά κριτήρια, ενώ η άρχουσα τάξη γεμίζει τις τσέπες της. Να χαρούμε το ποδόσφαιρο, αλλά να αναγνωρίζουμε το γήπεδο και τις κερκίδες ως χώρο πολιτικού αγώνα. Αν θέλουμε να απορρίψουμε…

Antonín Tesař Στη Νότια Κορέα, όλες οι ταινίες έχουν ως θέμα την ταξική ανισότητα. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κανείς από τις πρόσφατες διεθνείς επιτυχίες της χώρας: τη σειρά Το Παιχνίδι του Καλαμαριού, τις ταινίες Παράσιτα και Καμία Άλλη Επιλογή, αλλά και το Βουγονία –ένα αγγλόφωνο ριμέικ της κορεατικής ταινίας Σώστε τον Πράσινο Πλανήτη! (2003). Το θέμα της έντασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει πράγματι μεγάλη απήχηση στον κινηματογράφο της Νότιας Κορέας– αλλά αξίζει να εξετάσουμε από πού προέρχεται αυτό το μοτίβο, ποιες συγκεκριμένες μορφές παίρνει και πόσο καιρό υπάρχει στον κινηματογράφο της χώρας. Στις καλύτερες…

Lori Allen Η ταινία Παλαιστίνη 36 της Αν Μαρί Τζασίρ του 2025... εστιάζει στα σκληρά γεγονότα της ιστορίας. Αντλώντας από τις συμβάσεις του επικού κινηματογράφου και της επικής αφήγησης, η ταινία αφηγείται τις αλληλένδετες ιστορίες ενός ποικίλου φάσματος χαρακτήρων που συμμετέχουν σε μια μαζική πολιτική εξέγερση. Με εντυπωσιακές σκηνές μάχης, εκρήξεις και πανοραμικές λήψεις των διαδηλώσεων του παλαιστινιακού λαού, η ταινία είναι γεμάτη εθνικά σύμβολα. Η γη γίνεται η ίδια χαρακτήρας της ταινίας... Τα χωράφια με βαμβάκι καλλιεργούνται από αγρότες που απαγγέλλουν ποίηση, τα βουνά κρύβουν αντάρτες και άλλα μυστικά, οι οπωρώνες περιβάλλουν τις συνομιλίες μεταξύ κόρης και μητέρας. Επιχρωματισμένα…

Phil Butland Οι περισσότεροι θα γνωρίζουν ήδη ότι ο Βίμ Βέντερς, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής της φετινής Μπερλινάλε, δήλωσε πρόσφατα: «Πρέπει να μείνουμε μακριά από την πολιτική». Και συνέχισε: «Οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά όχι με πολιτικό τρόπο». Στην ίδια συνέντευξη Τύπου, η Έβα Πουστσίνσκα, παραγωγός της ταινίας Ζώνη ενδιαφέροντος, δήλωσε: «Δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για την απόφαση [του κοινού] να υποστηρίξει το Ισραήλ ή την απόφαση να υποστηρίξει την Παλαιστίνη. Υπάρχουν πολλοί άλλοι πόλεμοι όπου διαπράττονται γενοκτονίες, και δεν μιλάμε για αυτούς».

 ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το περιοδικό selidodeiktis.edu.gr Κάθε ερμηνεία και διαμάχη για το παρελθόν είναι διαμάχη για τον προσανατολισμό στο μέλλον. Το πρότυπο της πεφωτισμένης δεσποτείας με την εξιδανικευμένη εικόνα ενός κυβερνήτη αλάνθαστου, που επικροτείται σήμερα από εθνικιστικούς κύκλους της δεξιάς, της ακροδεξιάς και θρησκευτικούς, προτείνεται ως πολιτειακό πρότυπο και για το αύριο. Δεν ψάχνουμε για σωτήρες ούτε για το σήμερα ούτε για το αύριο. Η ταινία δεν προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό, αποτελεί μια ιδεολογική χρήση της ιστορίας, κατάλληλη για την αναπαραγωγή εθνικιστικών – συντηρητικών μύθων που συντηρούν τις πιο σκοταδιστικές και οπισθοδρομικές για το ιστορικό παρελθόν και επιπλέον κλείνουν το δρόμο για κριτική…