Να διεκδικήσουμε και να απαιτήσουμε μαζί με τους Έλληνες εργάτες. Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για να μην χάνουμε τους ανθρώπους μας. Να διεκδικήσουμε καλύτερους μισθούς που θα ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Ασφάλεια. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοσηλευτική εάν χρειαστεί. Να αγωνιστούμε να αναγνωριστούν οι ανασφάλιστες μέρες μας. Να δοθούν συντάξεις που έχουν προκύψει από εργασία που το ίδιο το κράτος δεν μερίμνησε να είναι νόμιμη. Για την τιμή και την αξιοπρέπειά μας. Για το αίμα μας που έχει ποτίσει και αυτό, αυτό τον τόπο.

ΟΛΕΣ & ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ! Αθήνα, 11πμ στα Προπύλαια, Θεσσαλονίκη, 11 πμ στην Καμάρα. Για μια ακόμα φορά το ιστορικό δίλημμα είναι «επανάσταση και σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Απέναντι στη βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού η ελπίδα βρίσκεται στον ταξικό και διεθνιστικό αγώνα των εργαζομένων και όλου του λαού, για την ειρήνη των λαών, ενάντια στον ρατσισμό και την φασιστική απειλή, , για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, για την επανάσταση την κοινωνική απελευθέρωση και την εργατική χειραφέτηση.

Η προσωπική μου σχέση με την απόκτηση της ιθαγένειας ξεκίνησε στα τέλη του 2021 όπου κατέθεσα αίτηση για πρώτη φορά. Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος γιατί άργησα τόσες δεκαετίες για να καταθέσω αίτηση για την απόκτηση ιθαγένειας. Ως γυναίκα μετανάστρια, με έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό, με εξαιρετικά δύσκολα προσωπικά βιώματα, αλλά και με ακαδημαϊκές σπουδές σε αυτή τη χώρα, και μάλιστα στις πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία, και ευρωπαϊκών και διεθνών σπουδών, γνωρίζω πάρα πολύ καλά τι σημαίνει ιθαγένεια και τι κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα απορρέουν από αυτό, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο…

Και τους πέντε «πυλώνες» του Μητσοτάκη και της κυβέρνησης της ΝΔ, υποσχόμαστε ότι θα τους γκρεμίσουμε. Με ανυπακοή, αγώνα, ρήξη, ανατροπή! Ψήφο στην αντικαπιταλιστική Αριστερά και τα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ...Οι πέντε «πυλώνες» που παρουσίασε την Τετάρτη 26/4 για την επόμενη τετραετία αποτελούν ένα μίγμα από τερατώδη ψεύδη και προκλητικές δεσμεύσεις προς το κεφάλαιο, πασπαλισμένες με μερικά ψίχουλα προς τον λαό, τα οποία προέρχονται από το καρβέλι του πλούτου και του ιδρώτα του, που του έχουν κλέψει τα προηγούμενα χρόνια όλες οι κυβερνήσεις – ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.

Οι επαναστατικές δυνάμεις αρνούνται να πάρουν θέση στη σύγκρουση, δεν είναι ουδέτερες αλλά εχθρικές και προς τις δύο πλευρές. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη ούτε στις δυνάμεις της αντεπανάστασης ούτε στις οπορτουνιστικές δυνάμεις. Όποιος κι αν βγει νικητής από αυτή τη μάχη –αν δεν μετατραπεί σε εμφύλιο πόλεμο– θα χτυπήσει τις δυνάμεις της επανάστασης, αν οι τελευταίες δεν προετοιμαστούν και δεν οργανωθούν στις γειτονιές σε επιτροπές αντίστασης και μέσα από μια συνεκτική δομή στους χώρους εργασίας. Μόλις τελειώσει η μάχη, ο νικητής πιθανότατα θα κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση κυκλοφορίας και θα κυβερνήσει τη χώρα με στρατιωτική κυβέρνηση, γι’ αυτό οι επαναστάτες πρέπει να αρχίσουν να προετοιμάζονται οργανωτικά για γενική πολιτική ανυπακοή από τώρα.

Leon Crémieux

Είναι σαφές ότι η Γαλλία διέρχεται μια κοινωνική και δημοκρατική κρίση. Μπορεί μάλιστα να ειπωθεί εύλογα ότι αυτές οι δύο κρίσεις αντανακλούν μια κρίση καθεστώτος, δηλαδή την αδυναμία της άρχουσας τάξης, της καπιταλιστικής τάξης, να συνεχίσει να ασκεί την εξουσία με φυσιολογικό τρόπο στηριζόμενη στους υφιστάμενους πολιτικούς θεσμούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε εισέλθει σε μια επαναστατική κρίση, ούτε καν σε μια προεπαναστατική, αλλά σε μια φάση κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας της οποίας η έκβαση δύσκολα μπορεί να προβλεφθεί. Ως τέτοια, εγείρει μια σειρά από πολιτικά ερωτήματα και παράδοξα.

Η Μυρτώ Πατσαλίδου και η Μαρία Λούκα, στο «Πένθος – Αυτοί που μένουν» ενώνουν τις τελείες τριών τραγωδιών που προκλήθηκαν από τη φασιστική, ρατσιστική και ομοφοβική βία στην καρδιά μιας πόλης που διατείνεται ότι αγαπά τους ανθρώπους, όμως δεν βρήκε αντίδοτο ποτό για τα δηλητήρια που τους σκοτώνουν. Δεν αναμετρήθηκε ποτέ με το ακροδεξιό υπόβαθρο που βύθισε αμέτρητες φορές την πόλη, τη χώρα και τους πολίτες της στην απόγνωση και το πένθος. Δεν αφουγκράστηκε ποτέ το πώς ο οργανωμένος φασισμός επέβαλε τις αποφάσεις του στις ζωές οικογενειών που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο τον αντιμάχονταν και τον έκαναν ορατό.

Την Παρασκευή 28 Απριλίου, στις 19:30, Μικροκοσμος Σινεμα. Το ντοκιμαντέρ είναι μια καθίζηση στον σκληρό κόσμο της απώλειας και του πένθους μέσα από τρεις ιστορίες που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία: Τις δολοφονίες του Σαχζάτ Λουκμάν, του Παύλου Φύσσα και του Ζακ Κωστόπουλου – ZackieOh. Και οι τρεις υποθέσεις έχουν ένα ακροδεξιό ιδεολογικό υπόβαθρο. Οι δολοφονίες διαπράχθηκαν από τα χέρια είτε του οργανωμένου φασισμού, είτε του κοινωνικού εκφασισμού, δημιουργώντας ένα αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα βίας και επιβολής, συχνά πάνω σε συνθήκες κοινωνικής απάθειας.

Dominic Alexander

Στην Αγγλική Εξέγερση του 1381 οι αγρότες και οι κάτοικοι των πόλεων επαναστάτησαν ενάντια στον κεφαλικό φόρο που επιβλήθηκε για να πληρωθούν οι πόλεμοι του βασιλιά στη Γαλλία. Οι επαναστάτες συγκεντρώθηκαν γρήγορα στο Λονδίνο, κυρίως από το Έσσεξ και το Κεντ, και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μπόρεσαν να επιβληθούν στην κυβέρνηση του βασιλείου.

Paul Martial

Στο Σουδάν διεξάγονται μάχες μεταξύ του στρατού και παραστρατιωτικών ομάδων. Οι δύο αυτές δυνάμεις διεξάγουν έναν ανελέητο πόλεμο για τον έλεγχο της χώρας, θέτοντας σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις για την εγκαθίδρυση μιας πολιτικής κυβέρνησης. Ήταν μαζί προκειμένου να ανατρέψουν την πολιτική κυβέρνηση που προέκυψε από την σουδανική επανάσταση που έβαλε τέλος στο καθεστώς του Ομάρ αλ Μπασίρ.