Kap Seol

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίστηκαν ότι πολεμούσαν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας στη Νότια Κορέα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, στήριξαν μια σειρά από δικτατορίες. Ο λαός της Νότιας Κορέας κέρδισε την ελευθερία του μόνο δεκαετίες μετά τον πόλεμο, μέσω γενναίων αγώνων ενάντια σε ισχυρούς στρατιωτικούς που υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ, όπως η ηρωική εξέγερση της Γκουανγκτζού το 1980.

Μόλις πριν από μια εβδομάδα, η φίλη και συντρόφισσά μας Πινάρ Σελέκ έγραψε τα εξής στο μπλογκ της στο Mediapart: "Επωφελούμενοι από το πράσινο φως της Ρωσίας και τη συνένοχη σιωπή της ευρωπαϊκής κοινότητας, η οποία προσπαθεί να σώσει τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά και χρηματοπιστωτικά της συμφέροντα, η τουρκική κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τις επιθέσεις της που συνοδεύονται από τη δολοφονία αγωνιστών.στριών και διανοουμένων. [...} Οι εξόριστοι.ες δεν είναι ασφαλείς ενόσω οι "τουρκικές υπηρεσίες" δραστηριοποιούνται στην Ευρώπη.

Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Redmarks το βιβλίο του Χρήστου Κεφαλή, Οι Πολωνοί Κομμουνιστές Απέναντι στον Στάλιν. Είναι ένα χρονικό των αγώνων των Πολωνών κομμουνιστών με επίκεντρο την εξόντωση της πλειονότητάς τους στις σταλινικές εκκαθαρίσεις του 1936-38. Η συνέντευξη του συγγραφέα που ακολουθεί πήρε ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος. Μια πιο σύντομη εκδοχή της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εποχή, στις 12-13 Νοέμβρη 2022.

Το λαμπρό κείμενο που ακολουθεί της γνωστής εξόριστης Τουρκάλας φεμινίστριας αγωνίστριας Πινάρ Σελέκ, δεν περιορίζεται να κάνει τον -τραγικό και από πρώτο χέρι- απολογισμό μιας εικοσαετίας απίστευτων δοκιμασιών της τουρκικής κοινωνίας από μέρους ενός κράτους και ενός καθεστώτος-τρομοκράτη που διαιωνίζεται πάνω στα ερείπια των πιο στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων που το ίδιο έχει συσσωρεύσει. Προχωράει και σε διαπιστώσεις για το εφιαλτικό παρόν και σε προβλέψεις για το αμέσως προσεχές μέλλον, που δεν αφήνουν όμως πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, παρόλο που στη σημερινή Τουρκία, όπως λέει, ”τα κοινωνικά κινήματα είναι φυτά που φυτρώνουν μέσα στο μπετόν”…

Πώς αντιμετωπίστηκε στη Λευκορωσία ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας; Ποιες οργανωτικές μεθόδους χρησιμοποιούν οι Λευκορώσοι αριστεροί σε συνθήκες ολοκληρωτικού ελέγχου; Σε αυτό το κείμενο, Λευκορώσοι ακτιβιστές αναλύουν την κατάσταση στη χώρα. Μια γενική επισκόπηση της κατάστασης: Το καθοριστικό γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Λευκορωσίας την τελευταία δεκαετία δεν ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά οι μαζικές διαδηλώσεις μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ήταν ακριβώς αυτές οι διαμαρτυρίες που διαχώρισαν τη ζωή της λευκορωσικής κοινωνίας σε "πριν" και "μετά".

Η καταστροφική λύση (που επέλεξε) ο Πέδρο Καστίγιο για την αντιμετώπιση της πίεσης του κοινοβουλίου - ενός κοινοβουλίου που εμπόδιζε κάθε νομοσχέδιο που ωφελούσε την πλειοψηφία - δείχνει πώς ο Περουβιανός ηγέτης αγνόησε την εργατική τάξη: την ίδια εργατική τάξη την οποία καλεί τώρα στις επιστολές του από τη φυλακή. Αυτού του είδους η πολιτική, δηλαδή η έλλειψη άμεσης συμμετοχής της εργατικής τάξης και επομένως η μη δυνατότητα της εργατικής τάξης να ελέγχει τις αποφάσεις της πολιτικής οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι την εκπροσωπεί, δεν είναι ένα λάθος του Πέδρο Καστίγιο, αλλά ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του ρεφορμισμού - και του σταλινισμού.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αισχρής δίκης. Από την πρώτη στιγμή η έδρα επέτρεψε τους τραμπουκισμούς φασιστών δικηγόρων ενάντια στην αγωνίστρια δικηγόρο Αντωνία Λεγάκη. Ενώ επέβαλε επίσης σε επιζώσα εμπορίας λευκής σαρκός και βιασμών να βρεθεί στην ίδια αίθουσα και να αντικρίσει τους βασανιστές της, μόνη της, κεκλεισμένων των θυρών. Όμως εμείς ήμασταν εκεί, έξω από τις πόρτες και η παρουσία μας έδινε δύναμη στην Ε., κάθε φορά που το είχε ανάγκη. Η προσπάθεια των δικηγόρων - κάποι@ απ' αυτο@ γνωστοί αστέρες από τη δίκη της Χ.Α. - να κατηγορηθεί το ίδιο το θύμα ήταν τεράστια.

Η εισαγγελική πρόταση ήταν η τελευταία πράξη της πολιτείας, η οποία, μακριά από τις αντικειμενικές αποδείξεις που βρίσκονται στη δικογραφία και χωρίς καν να τις αξιολογεί, καταλήγει ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να αθωωθούν διότι οι πράξεις ήταν επιλογή των κοριτσιών. Με άλλα λόγια, πιο παραδοσιακά, «τα θέλανε»…Κόντρα σ’ αυτή την συμπεριφορά της πολιτείας, τα κορίτσια σώθηκαν από την κοινωνία. Από την αλληλέγγυα σερβιτόρα που είπε στο κορίτσι, «αν θες βοήθεια έλα σε μένα» και την διέσωσε, τις φεμινιστικές συλλογικότητες που την πλαισίωσαν από την αρχή, τις πολιτικές οργανώσεις και τους συλλόγους, όλους τους ανθρώπους που δεκαοχτώ μήνες τώρα υψώνουν «πύργο ατίθασο» απέναντι σ’ αυτούς εμπορεύονται παιδιά και στην πολιτεία που κάνει ότι μπορεί για να κοιτάξει απ’ την άλλη.

Τα πρωτοσέλιδα των αλβανικών μέσων ενημέρωσης αυτές τις μέρες θυμίζουν ταινία καταστροφής. Η μετανάστευση καταστρέφει τη χώρα. Κανείς νέος δεν έχει μείνει στην ύπαιθρο. Χαμηλότερη αναλογία γεννήσεων προς θανάτους από ποτέ. Το 92% των φοιτητών ιατρικής σχεδιάζει να εγκαταλείψει την Αλβανία. Καθώς το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών και το κοινό ανησυχούν για τον αριθμό ρεκόρ των Αλβανών που διασχίζουν τη Μάγχη για το Ηνωμένο Βασίλειο –σύμφωνα με πληροφορίες 12.000 φέτος, από 50 το 2020^[1]– στην Αλβανία οι άνθρωποι καθηλώνονται στην άλλη πλευρά του ζητήματος. Η χώρα ερημώνει. Γρήγορα.

Οι σημερινές μάχες για (αυξήσεις) στους μισθούς αντιπροσωπεύουν ένα κρίσιμο στάδιο στην προσπάθεια μιας σκληρής δεξιάς κυβέρνησης να καταφέρει ένα τεράστιο πλήγμα στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης, στις συνθήκες εργασίας και στα δημοκρατικά δικαιώματα. Όπως και η Μάργκαρετ Θάτσερ ισχυρίστηκε ότι οι ανθρακωρύχοι ήταν "ο εσωτερικός εχθρός", οι νέοι εχθροί των Συντηρητικών είναι οι νοσοκόμες, το προσωπικό των τρένων, οι ταχυδρόμοι, οι δάσκαλοι στα σχολεία, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι καθηγητές πανεπιστημίων - ένα τεράστιο τμήμα του εργατικού δυναμικού.