Μετά τις 24 Φεβρουαρίου, τόσο μεταξύ μας όσο και με συντρόφους/σσες από διαφορετικές χώρες, συζητάμε συχνά για την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η Ευρώπη. Γιατί ξεκίνησε ο πόλεμος; Πώς αυτός άλλαξε τις πολιτικές προοπτικές της περιοχής και ειδικότερα της Λευκορωσίας; Πώς νιώθουμε για το ΝΑΤΟ; Είναι δυνατόν να υπηρετεί κάποιος στις ένοπλες δυνάμεις ενός κράτους και να παραμένει αναρχικός; Τέλος, τι πρέπει να κάνουμε, στα πλαίσια του πολέμου, όντας μέρος της διασποράς στην Πολωνία; Έχουμε καταλήξει σε μια συλλογική θέση για τα παραπάνω αλλά και για άλλα θέματα, τα οποία περιγράφονται στο κείμενο που ακολουθεί.

M. Arman

Η Ιρανική Επανάσταση ήταν μια ήττα του κυρίαρχου τρόπου σκέψης της ιρανικής αριστεράς. Παρά την ειλικρίνεια του αγώνα της αριστεράς εναντίον της μοναρχίας των Παχλαβί, την αποτελεσματική συμμετοχή της στον ένοπλο αγώνα του Φεβρουαρίου 1979 και τις οργανωτικές της δραστηριότητες κατά την περίοδο μετά τον Φεβρουάριο, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδειξη της αριστεράς ως υπαρκτής κοινωνικής δύναμης, κανένα από αυτά τα μέτρα δεν ξεπέρασε τους βαθύτατους δομικούς περιορισμούς που η αριστερά επέβαλε στον εαυτό της μέσω της ίδιας της σκέψης της.

Arya Zahedi

Πριν από σαράντα χρόνια, η Ιρανική Επανάσταση ανέτρεψε τη μοναρχία του Σάχη Μοχάμμεντ Ρεζά Παχλαβί, ανοίγοντας το δρόμο για την εγκαθίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ενώ η επανάσταση του 1979 ένωσε μια σειρά κοινωνικών ομάδων σε μια εξέγερση κατά του δεσποτισμού και της ξένης κυριαρχίας, δεν άργησαν να αναδυθούν οι συγκρούσεις που κρύβονταν κάτω από αυτή την ενότητα. Σύντομα την «Άνοιξη της Ελευθερίας», παγιδευμένη στη τανάλια της κρίσης των ομήρων στο Ιράν και του πολέμου Ιράκ-Ιράν, ακολούθησε το καυτό καλοκαίρι της ισλαμικής αντεπανάστασης.

Το 20ό Συνέδριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος αντιπροσωπεύει ένα πολύ συμβολικό σημείο καμπής: η προδιαγεγραμμένη ρήξη με την πολιτική τάξη που εγκαθιδρύθηκε στις δεκαετίες του 1980 και 1990 υπό την αιγίδα του Ντενγκ Σιαοπίνγκ έχει πλέον ολοκληρωθεί. Ο Σι Τζινπίνγκ παραχώρησε στον εαυτό του προσωπική εξουσία πρωτοφανή στην ιστορία της σύγχρονης Κίνας. Το σημείο καμπής μπορεί επίσης να γίνει κατανοητό με μια πιο γενική έννοια. Υπό τις προηγούμενες θητείες του, η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ επωφελήθηκε από εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξή της και τη διεθνή επέκτασή της, για να γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη…

Πριν 26 χρόνια, κάναμε μεγάλο αγώνα στο πλαίσιο του αντιπολεμικού κινήματος για την πρώην Γιουγκοσλαβία, για να βοηθήσουμε τους φυγόστρατους κάθε είδους να μετακινηθούν σε άλλες χώρες και να πάρουν άσυλο. Λέγαμε τότε ότι οι φυγόστρατοι είναι ο μεγαλύτερος στρατός της χώρας, τους υπολογίζαμε σε 300.000, μαζεύαμε πανευρωπαϊκά υπογραφές και ασκούσαμε πολιτικές πιέσεις στις αρχές της τότε ΕΟΚ για να αποφασίσουν οι χώρες να δίδεται άσυλο σ’ αυτούς… Τώρα μαθαίνουμε ότι 500.000 άνδρες έχουν φύγει από τη Ρωσική Ομοσπονδία, πάλι ο αριθμός είναι καθ’ υπολογισμό…

Οι Ουκρανοί σοσιαλιστές φιλοξένησαν μια on line συζήτηση με θέμα "Ενεργειακή κρίση και βιωσιμότητα: διδάγματα από τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο" στις 22 Οκτωβρίου. Στο πάνελ των ομιλητών περιλαμβάνονταν η Ουκρανή ερευνήτρια για την κλιματική πολιτική Maryna Larina, ο Leszek Karlik από την Ομάδα Ενεργειακής Πολιτικής του Razem, του αριστερού κόμματος της Πολωνίας, ο Christian Zeller από το Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ και εγώ.Η εκδήλωση ήταν μέρος μιας διαδικτυακής διάσκεψης με θέμα «Ανασυγκρότηση και δικαιοσύνη στη μεταπολεμική Ουκρανία»  η οποία φιλοξενήθηκε από τους εκδότες του σοσιαλιστικού περιοδικού Spilne ( Commons).

Η οργανωμένη επίθεση, από ομάδα φασιστών, σε μέλη της ΚΕΕΡΦΑ και της μαθητικής ομάδας Anti-Capitalista κατά την κοινή εξόρμηση τους, την Πέμπτη 06.10 το πρωί έξω από το κατειλημμένο 1ο ΕΠΑΛ Μαρουσιού, στη ΣΕΛΕΤΕ, είναι πρόκληση και «σήμα κινδύνου» για όλη τη νεολαία και την εργατική τάξη. Είναι γνωστό ότι στη περιοχή των Βορείων προαστίων δρα η φασιστική γκρούπα της PROPATRIA, η οποία, μεταξύ άλλων, είχε επιτεθεί τραυματίζοντας τον περασμένο Οκτώβρη αγωνιστές και αγωνίστριες που συμμετείχαν σε αντιφασιστική συγκέντρωση της ΚΕΕΡΦΑ στη πλατεία Ηρακλείου. Είναι ένα τρανταχτό δείγμα της ασυλίας που απολαμβάνουν οι φασίστες με τις πλάτες της κυβέρνησης και της Αστυνομίας.

ΚΑΛΟΥΝ: Β΄ ΕΛΜΕ και Δ' ΕΛΜΕ Αν. Αττικής, Σύλλογος Εκπ/κών Π. Ε. Αμαρουσίου, Ένωση Συλλόγων Γονέων Αμαρουσίου, Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 4ου ΓΕΛ Ηρακλείου, Σύλλογος Αρκάδων, Ναυταθλητικός Σύλλογος Πεύκης – Λυκόβρυσης, Σύλλογος Πολιτιστικής & Κοινωνικής Παρέμβασης Ηρακλείου Αττικής ΑΡΓΩ, Δίκτυο Αλληλεγγύης: "Αόρατος Κόσμος Νέα Ιωνία - Ηράκλειο", Πολιτιστικός Σύλλογος: "Άλλος Τόπος Επικοινωνίας και Πολιτισμού", Δίκτυο Αλληλεγγύης: "Η Σανίδα" , Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Φασισμό και την Φασιστική Απειλή – ΚΕΕΡΦΑ Βορείων Προαστίων, Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου, Χαλάνδρι Ενάντια, Φυσάει Κόντρα στην Αγία Παρασκευή , Δίκτυο Πολιτών Χολαργού-Παπάγου, Πολίτες σε Δράση, Λυκόβρυση - Πεύκη Μαζί, Ενωμένο Μαρούσι, Ενότητα Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι, Εκτός των Τειχών – Μαρούσι, Γαλάτσι από Κοινού, Ενότητα για τη Ν. Ιωνία, ΑΚΕΠ - Συνεργασία Ηράκλειο, Ηράκλειο Αλλιώς, Δίκτυο Πολιτών – Ηράκλειο, Πνοή Ηράκλειο, Κόκκινη Ρωγμή στο Ηράκλειο

Η Βρετανία έχει έναν νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό, τον Ρισί Σουνάκ. Ο Γκάρεθ Ντέιλ εξετάζει πώς φτάσαμε ως εδώ και τι πρέπει να περιμένουμε από τους επόμενους μήνες. Όπως συμβαίνει συχνά τον τελευταίο καιρό, το κόμμα των Τόρις έχει νέο ηγέτη και, ως εκ τούτου, η Βρετανία νέο πρωθυπουργό. Στην τελευταία αναμέτρηση για την ηγεσία, ο Ρισί Σουνάκ κατάφερε να χάσει από την ανίκανη ιδεοληπτική Λιζ Τρας, η οποία στη συνέχεια, μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, όταν προκλήθηκε από μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα να ξεπεράσει (η κυβέρνησή της) το χρόνο ζωής ενός μαρουλιού, αυτή έχασε από το λαχανικό.

Στις 17 Σεπτεμβρίου, η ουκρανική σοσιαλιστική οργάνωση Sotsialny Rukh (SR ή « Σοσιαλιστικό Κίνημα) διοργάνωσε την εθνική της συνδιάσκεψη στο Κίεβο. Πέρα από μια απλή απολογιστική και τυποποιημένη παρουσίαση, ο στόχος εδώ είναι να φωτιστεί το συγκεκριμένο προφίλ αυτής της νεαρής αριστεράς, με βάση τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στην καρδιά της ουκρανικής κοινωνίας και σε αντίθεση με τις κυρίαρχες αντιφατικές ερμηνείες του "ευρωμαϊντάν" (2013-2014) που διχάζουν την αριστερά και τις οποίες εκμεταλλεύεται ο Πούτιν.