Εδώ και μερικούς μήνες γινόμαστε μάρτυρες μιας επανακλιμάκωσης των εντάσεων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Συνεχίζεται και στις δύο χώρες μια τρελή εξοπλιστική κούρσα και παράλληλα και οι δύο στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας στον ΟΗΕ για εκατέρωθεν παραβιάσεις. Η μάχη επικράτησης στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των δύο αστικών τάξεων είναι σε εξέλιξη εδώ και καιρό. Η Τουρκία προσπαθεί να παίξει έναν ανεξάρτητο περιφερειακό ρόλο ενώ η Ελλάδα θέλει να διακριθεί ως το πιο πιστό σκυλί της Δυτικής συμμαχίας… Και οι δύο κυβερνήσεις ανακοινώνουν νέες αγορές οπλισμού σε έναν ανταγωνισμό που προκαλεί διαρκή οικονομική αιμορραγία. Την ίδια στιγμή, οι λαοί μας υποφέρουν από τις επιπτώσεις μιας νέας οικονομικής κρίσης και από τον πληθωρισμό.

Με αμείωτο σθένος συνεχίζει η εταιρεία να δείχνει το αντεργατικό της πρόσωπο, βρίσκοντας κάθε φορά νέους τρόπους να θυμίζει στους εργαζομένους της πως είμαστε απλά νούμερα που συμβάλλουν αρνητικά ή θετικά στα βραδινά reports, στα κέρδη της εταιρίας και στα bonus των στελεχών της. Εδώ και κάποιο διάστημα, όσοι είμαστε στην πώληση βρισκόμαστε αντιμέτωποι (πέραν των καθημερινών καθηκόντων μας όπως οι επείγουσες παραγγελίες web, τα ασταμάτητα κουβαλήματα και η παραλαβή, η πώληση, οι καλύψεις αναγκών άλλων τμημάτων, οι επιστροφές και τα συνεχή re-modelling) με μια κλιμακούμενη πίεση να εκτελούμε και καθήκοντα ταμία…

Ahilan Kadirgamar

Χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν καθημερινά στους δρόμους, κυρίως ενάντια στην οικονομική τους ανέχεια, αλλά και για να αντιταχθούν στο κυβερνών καθεστώς Ρατζαπάκσα. Η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, και αυτό είναι το πρώτο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι καθώς αυτές οι διαμαρτυρίες αυξάνονται. Επί του παρόντος, υπάρχουν ελλείψεις στα περισσότερα βασικά αγαθά – τα πάντα, από τα καύσιμα μέχρι τα τρόφιμα και το γάλα σε σκόνη, τελειώνουν και οι εισαγωγές επηρεάζονται σε τεράστιο βαθμό. Μαζί με αυτό, οι μισθοί των ανθρώπων μειώνονται – ιδίως όσοι παίρνουν ημερομίσθιο υποφέρουν.

Paul Martial

Τις τελευταίες εβδομάδες, το Μάλι έκανε δύο σημαντικά βήματα: αποχώρησε από το G5 Sahel και ακύρωσε τις αμυντικές συμφωνίες του με τη Γαλλία. Οι αποφάσεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η επιρροή του Παρισιού μειώνεται στο αφρικανικό φέουδό του, συνέπεια ιδίως της αδυναμίας του να νικήσει τους τζιχαντιστές στην περιοχή.

Μα, τι θέλει και αντιστέκεται επιτέλους αυτός ο ουκρανικός λαός και καθυστερεί τον τερματισμό του πολέμου; Αν είχαν υποδεχτεί τη ρωσική εισβολή από την πρώτη μέρα, ούτε κυρώσεις, ούτε ενεργειακό, ούτε σιτοδείες, ούτε νεκροί, ούτε πρόσφυγες, προσφύγισσες και προσφυγάκια. Αυτό είναι ένα πνεύμα που διαπερνάει πολλούς ανθρώπους αλλά και δημοσιογράφους – συμπεριλαμβανομένου του Γιώργου Τσιάρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών», της 25-26 Ιουνίου, και δεν είναι το πρώτο του αντιουκρανικό δημοσίευμα. Ευτυχώς που υπάρχουν κι άλλοι και άλλες στην εφημερίδα αυτή, και ακόμα πιο ευτυχώς το εκτεταμένο άρθρο του Νικόλα Βουλέλη που δημοσιεύτηκε σε δύο συνέχειες.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ https://www.aftoleksi.gr/ Ο Φατός Ρόσα είναι συγγραφέας του αυτοβιογραφικού βιβλίου που περιγράφει τη «λαθραία» ζωή του: «Εγώ, ο Λάθρομετανάστης» (εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος,2017). Το βιβλίο τούτο είναι μια μαρτυρία ψυχής μέσα σε έναν κόσμο χωρίς ψυχή. Είναι η οδύσσεια ενός “λαθρομετανάστη”, ενός ανθρώπου που θέλησε να κερδίσει την ελευθερία του και ένα καλύτερο αύριο, περνώντας μέσα από τις μυλόπετρες απάνθρωπων κρατικών μηχανών. Με τις σκληρές αλήθειες του, είναι μια γροθιά στο πρόσωπο όλων εκείνων που κάνουν πως δεν βλέπουν το δράμα των μεταναστών…

Με αφορμή τη δημοσίευση του φακέλου «Ασύδοτοι προστάτες» της δημοσιογραφικής ομάδας The Manifold, σας προσκαλούμε σε μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα την αστυνομική βία στην Ελλάδα. Μια δημοκρατική κοινωνία έχει την αξίωση να μην κινδυνεύει από την ίδια της την αστυνομία. Κανένας άνθρωπος δεν θα έπρεπε να φοβάται ότι θα υποστεί βία, κακομεταχείριση ή αυθαίρετη αντιμετώπιση από αυτούς στους οποίους έχει αναθέσει την προστασία του. Ωστόσο, τα περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας στην Ελλάδα είναι περισσότερα από όσα μπορούν καλόπιστα να θεωρηθούν «μεμονωμένα».

Shirin Kamangar

Από τον χειμώνα του 2017, δεν έχει περάσει σχεδόν ούτε μια μέρα στο Ιράν χωρίς δημόσιες διαδηλώσεις. Σε μεγάλο βαθμό άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι νέοι από τα πιο περιθωριοποιημένα και εξαθλιωμένα προάστια των νοτιοδυτικών επαρχιών του Ιράν, καθώς και η εργατική τάξη των πόλεων, έχουν μετατρέψει τους δρόμους σε πρωταρχικό χώρο έκφρασης της δυσαρέσκειας τους για τη συνεχιζόμενη ανεργία, τη φτώχεια, την αδικία, την καταστολή και την εκμετάλλευση.

Igor Ilyash

Μια εκστρατεία μαζικής πολιτικής καταστολής βρίσκεται σε εξέλιξη στη Λευκορωσία εδώ και σχεδόν δύο χρόνια. Η κλίμακα είναι πρωτοφανής: υπάρχουν τώρα περισσότεροι από 1.200 πολιτικοί κρατούμενοι και οι αρχές έχουν κινήσει πάνω από 5.000 δικαστικές διώξεις που σχετιζόμενες με πολιτικά ζητήματα, μετά τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές της χώρας τον Αύγουστο του 2020. Ωστόσο, το επίπεδο σκληρότητας των αρχών της Λευκορωσίας συνεχίζει να αυξάνεται – τώρα, οι αντίπαλοι του καθεστώτος του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο αντιμετωπίζουν απειλές όχι μόνο με σταλινικές ποινές φυλάκισης, αλλά και με τη θανατική ποινή.

Vlad Iaviță

Είναι πολύ περίεργο να βλέπεις το Twitter γεμάτο από Δυτικούς που θέλουν να μάθουν για την Υπερδνειστερία. Προηγουμένως, η Μολδαβική αποσχισθείσα περιοχή, στα σύνορα με την Ουκρανία, είχε μόνο περιστασιακή κάλυψη ως «χώρα που δεν υπάρχει». Για πολλούς, η Υπερδνειστερία είναι μια γεωγραφική παραδοξότητα, γεμάτη εγκληματικότητα, αλλά χωρίς σαφή γεωπολιτική δύναμη από πίσω της. Όμως οι εκρήξεις που συγκλόνισαν στρατηγικά σημεία στην αυτονομιστική περιοχή αυτή την εβδομάδα έβαλαν την Υπερδνειστερία ξανά στην επικαιρότητα.