Και νοιώθω αλληλέγγυος με εκείνα τα κομμάτια της Αριστεράς (Αντιπολεμική στρογγυλή τράπεζα των δυνάμεων της ρωσικής Αριστεράς, Εκτελεστικό Γραφείο της 4ης Διεθνούς κλπ.), που ενσωματώνουν στο πολιτικό τους πρόγραμμα όχι απλώς τον τερματισμό της εισβολής και την επικράτηση μιας πλαστής ειρήνης με τους όρους του εισβολέα αλλά την ήττα του, που θα εγγυηθεί τους όρους μιας δίκαιης ειρήνης. Μη ρεαλιστικά ίσως και στο στρατιωτικό και στο πολιτικό επίπεδο με βάση τον συσχετισμό των δυνάμεων, αλλά επιβεβλημένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για μια άξια των παραδόσεων και του ονόματός της Αριστερά. Ακόμα κι’ αν χρειαστεί να καταφύγω στη ρήση του Άγγελου Ελεφάντη για τις πολιτικές συγκυρίες «ενίοτε μένουμε σχετικά μόνοι».

Ως Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή θεωρούμε διαχρονικά πως πρωταρχική σημασία έχει η σύγκρουση και ρήξη με την αντιλαϊκή πολιτική, την στρατηγική ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της υγείας, την επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των νοσοκομειακών γιατρών και των εργαζομένων τόσο στην Υγεία όσο και και γενικότερα. Όρος για την επιτυχία μιας τέτοιας αναμέτρησης και για την νικηφόρα έκβαση των αγώνων είναι η κινηματική αυτοοργάνωση των νοσοκομειακών γιατρών (ιδιαίτερα των νεότερων, ειδικευόμενων και επικουρικών) με γενικές συνελεύσεις ανά νοσοκομείο και Ένωση, με συλλόγους ειδικευομένων, οριζόντιο συντονισμό από τα κάτω, δυναμικές αγωνιστικές πρωτοβουλίες, συμμετοχή και οργάνωση στους συλλόγους και τα σωματεία.

ΟΧΙ στον πόλεμο στην Ουκρανία. Έξω ο πόλεμος από την ιστορία. Ο βιασμός στον πόλεμο είναι έγκλημα πολέμου. Η 8 Μάη έχει κηρυχθεί από τον ΟΗΕ ως ημέρα μνήμης για τους πεσόντες κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η 9η Μάη είναι η μέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών της Ευρώπης το 1945. Σήμερα, 77 χρόνια μετά, στην 77η επέτειο από την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας με τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εμείς οι γυναίκες σκεφτόμαστε ότι οι ευθύνες για την πρόκλησή του δεν αποδόθηκαν σε πολλές περιπτώσεις όπως θα έπρεπε, ότι όλα τα θύματά του δε δικαιώθηκαν

Taras Bilous

Πριν από δύο μήνες, όταν έγραψα «Μια επιστολή προς τη δυτική αριστερά από το Κίεβο», ήλπιζα ότι το σοκ της ρωσικής εισβολής και οι φωνές της ουκρανικής αριστεράς θα ωθούσαν τους δυτικούς αριστερούς να επανεξετάσουν την προσέγγισή τους. Δυστυχώς, πάρα πολλοί από αυτούς απέτυχαν να το πράξουν. Στις αναλύσεις τους για τον πόλεμο, οι Ουκρανοί είναι απλώς θύματα που χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, όχι υποκείμενα με επιθυμίες που πρέπει να γίνουν σεβαστές.

Είναι μεγάλο λάθος να παραβλέπουμε ότι ο τρόμος έχει αλλάξει στρατόπεδο, να αντιστρέφουμε την πραγματικότητα και να ερμηνεύουμε μια οριακή δικαστική απόφαση, σε μια υπόθεση που επιτυχία υπήρξε ακόμα και η παραπομπή των αστυνομικών, σε αποδοχή και ακλόνητη συνέχεια της διαχρονικής αστυνομικής ατιμωρησίας. Το κίνημα κάθισε τους υπεύθυνους στο εδώλιο, έφερε την κοινωνία δίπλα του, αξίωσε και πέτυχε μια δημόσια δίκη και μια σημαντική νίκη. Και αυτό δεν επιτρέπει ούτε απαισιοδοξία, ούτε ηττοπάθεια.

Sophia Siddiqui

Ο αντιρατσισμός και ο φεμινισμός πρέπει να συμβαδίζουν και κάθε συζήτηση γύρω από τον ρατσισμό που δεν εξετάζει τον ρόλο του φύλου είναι ελλιπής. Ταυτόχρονα, κάθε συζήτηση γύρω από τον φεμινισμό που δεν περιλαμβάνει τον ρατσισμό είναι επίσης ελλιπής. Ήθελα να μιλήσω και για τα δύο ταυτόχρονα και να πω ότι χρειαζόμαστε έναν αντιρατσιστικό φεμινισμό αν θέλουμε να κατανοήσουμε αυτόν τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να αντισταθούμε σε όλες τις μορφές καταπίεσης.

Stephen R. Shalom

Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο Jacobin, με τίτλο «Τι αγνοούν οι επικριτές της αριστεράς σχετικά με τις στρατιωτικές λύσεις για την Ουκρανία», ο Branko Marcetic υποστηρίζει ότι η αριστερά θα πρέπει να αντιταχθεί στη δυτική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Ο Marcetic καταδικάζει τη ρωσική εισβολή και πιστεύει ότι οι Ουκρανοί έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αλλά επιμένει ότι δεν πρέπει να πάρουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους. Η επιχειρηματολογία του δεν είναι αρκετά πειστική… Μπορούμε πραγματικά άραγε να πούμε στους Ουκρανούς: Για το δικό σας καλό είναι που κλείνουμε τα αυτιά μας στις εκκλήσεις σας για να έχετε τα μέσα να αμυνθείτε;

Κατόπιν της απόφασης της δίκης των κατηγορουμένων για τη δολοφονία του Ζακ, καλούμε σε Πανελλαδική Δράση την Τρίτη 3/5/2022: Συλλογικότητες από όλη την Ελλάδα ζητάμε δικαιοσύνη εντός του δικαστηρίου και πέρα από αυτό. ΑΘΗΝΑ: - 7:30μμ, Πλ. Μοναστηρακίου Θα ακολουθήσει πορεία μέχρι το σημείο δολοφονίας του Ζακ στην οδό Γλάδστωνος/Zackie Oh. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 6μμ, Άγαλμα Βενιζέλου ΒEΡΟΙΑ: 6μμ, Πλατεία Δημαρχείου ΣΕΡΡΕΣ: 7μμ, Πλατεία Ελευθερίας ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ: 7:30 μμ στα Λιοντάρια. Πάμε μαζί!

Mohamed Abdelrahman

Muzan Alneel

Βλέπουμε μια δεύτερη και βαθύτερη φάση της επαναστατικής διαδικασίας, αλλά πάνω απ’ όλα πρόκειται για μια βαθύτερη κρίση της άρχουσας τάξης. Δεν είμαι σίγουρος αν ο όρος «κρίση του κράτους» ισχύει εδώ, γιατί δεν είναι μόνο μια κρίση του στρατιωτικού καθεστώτος, αλλά και των πολιτικών κομμάτων που προηγουμένως συμμετείχαν στη μεταβατική κυβέρνηση. Αυτά τα κόμματα προσπαθούν τώρα να βρουν μια θέση μέσα σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων και νέους πολιτικούς αγώνες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είδαμε την ανάπτυξη οργανωμένων φορέων αντίστασης – τις επιτροπές αντίστασης γειτονιάς.

Abdelsalam Mindas

Muzan Alneel

Magdi el Gizouli

Το ζήτημα της οργάνωσης των γειτονιών και των χώρων εργασίας και της αναδιάρθρωσης του κράτους από τα κάτω προς τα πάνω είναι το κύριο ζήτημα της σουδανικής επανάστασης τώρα. Αυτή η οργάνωση από κάτω προς τα πάνω που προτείνεται στον επαναστατικό καταστατικό χάρτη είναι ένας οδικός χάρτης για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης και του νέου καθεστώτος και παρουσιάζει τα πιο ξεκάθαρα βήματα προς την υλοποίηση του συνθήματος «όλη η εξουσία και ο πλούτος στο λαό».