Έχουν περάσει 3.5 μήνες από την εγκατάσταση των προσφύγων στην κατασκήνωση του Σουνίου. Η άφιξη των προσφύγων τελικά δεν έφερε την καταστροφή που φοβόταν μερίδα του κόσμου η οποία υιοθετούσε ξενοφοβικές ρητορικές.

Του Σπύρου Ψ.

Όπως η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, έτσι και η «έξοδός» της από την επίσημη ψυχιατρική, αποτέλεσαν σημαντικά γεγονότα για τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα του 20ού αλλά και του 21ου αιώνα. Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τα συλλογικά όργανα της Κομμουνιστικής Τάσης αποφάσισαν τη μη ανάληψη των θέσεων στο Πολιτικό Συμβούλιο και την αποχώρηση από την οργανωμένη ΛΑΕ. Διαβάστε το σκεπτικό αυτής της απόφασης στην αναλυτική ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Τάσης.

Το Τεχνικό Μνημόνιο Συνεργασίας (TMU) που συνομολόγησε η κυβέρνηση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς μετά από υπόδειξη του ΔΝΤ (δεδομένου ότι το Μνημόνιο του Αυγούστου 2015 δεν περιλάμβανε TMU) προβλέπει πως στην περίπτωση ενεργοποίησης του κόφτη θα περικοπεί η δαπάνη για συντάξεις κατά 15%, η δαπάνη για μισθούς κατά 45% και θα περισταλούν κατά 19,3% οι καταναλωτικές δαπάνες του Δημοσίου για αγαθά και υπηρεσίες.

Αυτά οδήγησαν το συνέδριο να πάρει αποφάσεις αγώνα με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς με κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας στις 31 Αυγούστου, 24ωρη απεργία την πρώτη εβδομάδα έναρξης των μαθημάτων, κύκλο γενικών συνελεύσεων των συλλόγων με την αρχή της νέας χρονιάς με εισήγηση από το συνέδριο για τριήμερες – πενθήμερες απεργιακές αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Με απόφαση να πάρουμε όλα εκείνα τα μέτρα που θα αποτρέψουν τα υπηρεσιακά συμβούλια να εφαρμόσουν την υπουργική απόφαση και συνολικά τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης.

Ως Παρεμβάσεις Δημοσίου εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. Θεσσαλονίκης. Στηρίζουμε κάθε αγώνα που θέλει να σπάσει τα δεσμά του υποταγμένου συνδικαλισμού, του "γνώριμου" δρόμου της αναποτελεσματικότητας, των "εξαιρέσεων", των απλών διαμαρτυριών. Οι αγώνες μας είναι κοινοί και συγκρούονται ταυτόχρονα με την καρδιά της πολιτικής των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου. Οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ με το παράδειγμά τους συνδέουν τον αγώνα για την επιβίωση με τον απαραίτητο αγώνα για την ανατροπή.

Έφη Γανιάρη, Δώρα Κανελλοπούλου, Βιβή Κασβίκη, Ντίνα Ρέππα

Βρισκόμαστε τέσσερις μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία και την έναρξη της εφαρμογής της. Οι συνθήκες έχουν σκληρύνει εξαιρετικά, οι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς να μπορούν να μετακινηθούν στους τόπους που επιθυμούν. 60.000 άνθρωποι, που σώθηκαν από τις βόμβες του πολέμου, τη φτώχεια και από πολιτικές και κοινωνικές διώξεις, ζουν σε συνθήκες αθλιότητας. Πολλοί από αυτούς ζουν αποκομμένοι από κατοικημένες περιοχές, σε συνθήκες περιστολής των στοιχειωδών δημοκρατικών και αστικών δικαιωμάτων τους. Στην πραγματικότητα ισχύουν συνθήκες σοβαρότατης παρακώλυσης μέχρι και απαγόρευσης της ελεύθερης επικοινωνίας τους.

Με μαζική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Ιουλίου η ιδρυτική συνέλευση της Πρωτοβουλίας Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ «ΔιΕΕξοδος». Περισσότεροι από 400 αγωνιστές από εργασιακούς χώρους, σχολές, από γειτονιές της Αθήνας, εργαζόμενοι, άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, νέοι και νέες, κινήσεις αλληλεγγύης και υπεράσπισης δικαιωμάτων, πήραν μέρος στη συνέλευση.

Επειδή ο αθλητισμός δε μας ενώνει (και καλά κάνει), επειδή οι σχολές και τα γυμναστήρια μας δε χωρούν τους φασίστες και τους ναζί, δεν υπήρχε κανένας λόγος να παραμείνουμε στον ίδιο χώρο με αυτούς, νομιμοποιώντας την παρουσία τους σε δημόσιους χώρους. Δεν έχω τη λογική του no politica στον αθλητισμό, πολύ περισσότερο όταν αφορά μισάνθρωπους νοσταλγούς του Χίτλερ, των κρεματορίων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Συμπληρώνεται ένας χρόνος από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, μια κορυφαία στιγμή της ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα που σφραγίστηκε με τη σαρωτική νίκη του 61,3% υπέρ του ΟΧΙ ενάντια στη Συμφωνία με την Τρόϊκα.