Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018 13:47

«Μεταμνημονιακές» αγωνίες της άρχουσας τάξης και προοπτικές για το εργατικό κίνημα Κύριο

Γράφτηκε από

Ζέττα Μελαμπιανάκη

«Μεταμνημονιακές» αγωνίες της άρχουσας τάξης και προοπτικές για το εργατικό κίνημα

Η κυβέρνηση, πανηγύρισε την «έξοδο από τα μνημόνια» στις 21 Αυγούστου του 2018, με μια «σεμνή» τελετή στην Ιθάκη. Ο αρχικός προγραμματισμός, ήταν να γίνει μια μεγάλη φιέστα πανηγυρικής εισαγωγής στην «μετα-μνημονιακή» εποχή και ορμητικής εισόδου στην προεκλογική περίοδο. Όμως, οι 96 νεκροί της πυρκαγιάς στο Μάτι και η αποκάλυψη της τραγικής ανικανότητας του αποψιλωμένου από τα μνημόνια κρατικού μηχανισμού, ανέστειλε τα μεγαλεπήβολα σχέδια. Γιατί αναδείχτηκε γυμνό το τραγικό αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών που είναι ασυγχώρητα φονικό και δραματικά σκοτεινό…

Ποιά έξοδος;

Ο διεθνής τύπος ασχολήθηκε αρκετά με την περιβόητη έξοδο της ελληνικής οικονομίας από τα μνημόνια. Όμως, τα σχόλια δεν ήταν και τόσο ενθουσιώδη.

Σύμφωνα με το BBC, επρόκειτο για «την μεγαλύτερη διάσωση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, 260 δισεκατομμυρίων στο σύνολο για την οποία η χώρα θα πληρώνει χρέη για πολλές δεκαετίες...» και, όπως συμπληρώνεται αρκετά ειρωνικά, «για πρώτη φορά σε οκτώ χρόνια, θα μπορεί να δανείζεται με το επιτόκιο των αγορών»1.

Οι Times της Νέας Υόρκης σε άρθρο τους αναφέρουν ότι:

«Αν και η Ελλάδα δεν θα υπόκειται πλέον σε τακτικούς ελέγχους από τους πιστωτές για τη διασφάλιση των κεφαλαίων που χρειάζονται για αποφυγή της πτώχευσης, η χώρα δεν μπορεί να επιστρέψει στους παλιούς χαλαρούς ρυθμούς, που την οδήγησαν σε χάος. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η Ελλάδα απέφυγε την πτώχευση λαμβάνοντας δάνεια ύψους περίπου 260 δισ. ευρώ από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και από το ΔΝΤ. Σε αντάλλαγμα, οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις έπρεπε να εφαρμόσουν μια σειρά μέτρων λιτότητας που ζητούσαν οι πιστωτές. Κατά την περίοδο διάσωσης, η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά ένα τέταρτο και η ανεργία αυξήθηκε, με έναν στους πέντε Έλληνες να παραμένουν ακόμα εκτός εργασίας.

Παράλληλα, τα εισοδήματα μειώθηκαν επανειλημμένα, ενώ οι φόροι αυξήθηκαν. Αν και η Ελλάδα έχει μετατρέψει το τεράστιο έλλειμμα στον ετήσιο προϋπολογισμό της σε ένα σημαντικό πλεόνασμα, εξακολουθούν να υπάρχουν μέτρα λιτότητας στον ορίζοντα. Οι προκαθορισμένες περικοπές των συντάξεων και οι αυξήσεις των φόρων αναμένονται το 2019 και το 2020. Η Ελλάδα διαθέτει ένα προσωρινό μαξιλάρι ασφαλείας 24 δισ. ευρώ, το οποίο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια κεφαλαίων διάσωσης και αποτελεί σημαντική οικονομική ανάσα μέχρι το καλοκαίρι του 2020. Μετά από αυτό, θα πρέπει πραγματικά να σταθεί στα πόδια της και ως εκ τούτου θα πρέπει να λάβει υπόψη τις απαιτήσεις των επενδυτών στις διεθνείς αγορές ομολόγων, καθώς οποιαδήποτε ολίσθηση στον προϋπολογισμό θα μπορούσε να δει τα επιτόκια δανεισμού που χρεώνουν για την Ελλάδα, ενδεχομένως σε μη βιώσιμες τιμές.

Στην επόμενη περίοδο, η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει μια λειτουργική σχέση με ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι θα χρειαστούν έντονες ενδείξεις δημοσιονομικής σύνεσης, τήρησης συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων και οικονομικής ανάπτυξης για να συμφωνήσουν να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους σε μια χώρα, της οποίας η πιστοληπτική ικανότητα εξακολουθεί να είναι πολύ χαμηλότερη από την επενδυτική.

Ο Τσίπρας έχει επανειλημμένα διαβεβαιώσει ότι η αριστερή κυβέρνησή του θα ακολουθήσει την υποχρεωτική πορεία της δημοσιονομικής αρετής. Ταυτόχρονα, όμως, ο Τσίπρας επιδιώκει επίσης να προσφέρει κάποια μορφή ανακούφισης σε ευρείες ομάδες πληθυσμού που πλήττονται σκληρά από την ύφεση - κυρίως συνταξιούχους, ανέργους και ομάδες χαμηλού εισοδήματος. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι οι σχετικές ανακοινώσεις θα δημοσιοποιηθούν στις αρχές Σεπτεμβρίου, κατά την έναρξη της έκθεσης της Θεσσαλονίκης, στην οποία παραδοσιακά οι κυβερνήσεις ανακοινώνουν τα σχέδια οικονομικής πολιτικής τους»2

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή! Τι περιμένουν και τι επιτρέπουν οι αγορές, η αυστηρή προοπτική της υλοποίησης «των συμφωνηθέντων» και οι φόβοι των καπιταλιστών για παρεκκλίσεις από τη «δημοσιονομική σύνεση» είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα της μετα-μνημονιακής εποχής.

Η έξοδος σε αριθμούς και όχι μόνο...

Οι αριθμοί αλλά και κυρίως η πραγματικότητα, περιγράφουν σαφέστατα την κοινωνική καταστροφή που έχει συντελεστεί από το 2009 μέχρι σήμερα. Μια πρωτοφανής λεηλασία εις βάρος της κοινωνίας, των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, της νεολαίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα, από τον ισχυρισμό του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η έξοδος από τα μνημόνια έγινε με την κοινωνία όρθια».

Η οικονομία

Η συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας είναι χωρίς προηγούμενο και συγκρίνεται μόνο με περιόδους πολέμου.

Το 2009, το ΑΕΠ της χώρας ήταν 237,534 δισεκατομμύρια ευρώ ενώ το 2017 ήταν στα 177,735 δισεκατομμύρια ευρώ!

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ενώ η ευρωζώνη συνολικά βρίσκεται σε κατεύθυνση ήπιας ανάκαμψης, η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται σε στάσιμη κατάσταση ήδη από το 2013, έχοντας απολέσει περισσότερο από το 25% του εθνικού προϊόντος της σε σχέση με το 20083.

Επιπλέον, ενώ η μείωση του χρέους αποτέλεσε τη βασική επιχειρηματολογία εισόδου της Ελλάδας στα μνημόνια και δικαιολόγησης των ληστρικών περικοπών, το 2009 ήταν περίπου 300 δις και 127% του ΑΕΠ και σήμερα είναι 322 δις και 180% του ΑΕΠ.

Η εργασία

Εκτίναξη της ανεργίας

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, για τον Μάιο του 2018 το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 19,5%, (από 20,1% το Μάρτιο του 2018 και 20,6% το Φεβρουάριο του 2018).

Για να έχουμε μέτρο σύγκρισης: στην μεν ευρωζώνη η ανεργία παρέμεινε σταθερή στο 8,4% (καταγράφοντας το χαμηλότερο επίπεδο από το Δεκέμβριο του 2008) ενώ στην ΕΕ η ανεργία παρέμεινε σταθερή στο 7% (καταγράφοντας το χαμηλότερο επίπεδο από τον Αύγουστο του 2008).
Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (20,1% το Μάρτιο) και στην Ισπανία (15,8%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Τσεχία 2,3%)και στη Γερμανία (3,4%).

Το ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα μειώθηκε (!) στο 43,2%, έναντι 45,5% το Φεβρουάριο του 2018!!!

Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (43,2%), στην Ισπανία (33,8%) και στην Ιταλία (31,9%).

Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (6,1%), στην Εσθονία (6,8%) και στην Ολλανδία (6,9%). (Το Μάιο του 2018, η ανεργία των νέων στην ευρωζώνη μειώθηκε στο 16,8% και στην ΕΕ στο 15,1%.)4

Αύξηση του ποσοστού της ελαστικής εργασίας

Όπως επισημαίνει η έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, την περίοδο 2011-2017 η ανεργία αυξήθηκε κατά 24,6%, αλλά η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 39%5.

Επιπλέον, με βάση τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, στο πρώτο 7μηνο του 2018, θέσεις πλήρους απασχόλησης ήταν μόλις το 48,35% των νέων θέσεων απασχόλησης ενώ το 39,23% είναι μερικής απασχόλησης και το 12,43% θέσεις εκ περιτροπής εργασίας6.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει τα παρακάτω διαγράμματα που περιγράφουν την αυξητική τάση της μερικής απασχόλησης στην Ελλάδα.

Μερική απασχόληση στην Ελλάδα 2008-20187

1 Μερική απασχόληση στην Ελλάδα 2008 2018

Μερική απασχόληση στην Ελλάδα 2015-20188

2 Μερική απασχόληση στην Ελλάδα 2015 2018

Πτώση των μισθών και εργοδοτική αυθαιρεσία

Η μείωση των μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ήταν εξ αρχής διακηρυγμένη στα πλαίσια της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης». Ο κόσμος της εργασίας και οι συνταξιούχοι δέχτηκαν τεράστιας έκτασης συκοφαντική επίθεση, προκειμένου να αιτιολογηθούν και να γίνουν ανεκτές οι επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους στο δημόσιο (αρχικά) και στη συνέχεια η γενικευμένη επίθεση στα δικαιωμάτων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα αλλά και των συνταξιούχων. Η επίθεση έγινε σε κύκλους, στοχεύοντας στην παλιά κλασσική συνταγή του «διαίρει και βασίλευε».

Σήμερα, (και ενώ οι κύκλοι επιθέσεων συνεχίζονται), σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ:

Στον ιδιωτικό τομέα το ποσοστό των χαμηλόμισθων εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω των 700 ευρώ ανέρχεται πλέον σε 37,4% το 2017 (από 13,1% το 2009). Παράλληλα, έχει μειωθεί δραστικά το ποσοστό των εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές μεταξύ 900-1.300 ευρώ, στο 16,8% το 2017 (από 35,7% το 2009).

Στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα το ποσοστό των εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω των 1.000 ευρώ ανέρχεται πλέον σε 29,8% το 2017 (από 18,9% το 2009). Αντίθετα, έχει μειωθεί σημαντικά το ποσοστό των εργαζομένων με καθαρές μηνιαίες αποδοχές μεταξύ 1.100-1.599 ευρώ στο 34,3% το 2107 (από 46,5% το 2009), όπως και το ποσοστό των εργαζομένων με αποδοχές άνω των 1.600 ευρώ (μόνο 4,7% το 2017 από 10,9% το 2009)9.

Ενδεικτικό είναι ότι με βάση τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Eurostat το κόστος εργασίας ανά ώρα (μισθολογικό και μη μισθολογικό) ήταν στην Ελλάδα το 2017 στα 14,5 ευρώ, όταν στην ευρωζώνη ήταν κατά μέσο όρο στα 30,3 ευρώ.

Πολύ παραστατική όσο και τραγική είναι η εικόνα για την εξέλιξη του μέσου μισθού. Με ανώτατο όριο δεκαετίας τα 1.462 ευρώ, βρίσκεται σήμερα στα 1.060 ευρώ.

Μισθοί στην Ελλάδα 2008-201810

3 Μισθοί στην Ελλάδα 2008 2018

Η μείωση του κατώτατου μισθού στα 586 ευρώ για τους άνω των 25 και στα 510 ευρώ για τους νέους κάτω των 25, οι αλλαγές στους όρους μεσολάβησης, διαιτησίας και επέκτασης των συλλογικών συμβάσεων επιδεινώνουν δραματικά την κατάσταση.

Κατώτατοι μισθοί στην Ελλάδα 2008-201811

4 Κατώτατοι μισθοί στην Ελλάδα 2008 2018

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, βρίσκεται χωρίς συλλογική σύμβαση και εργάζεται με ατομικές συμβάσεις. Έχει ελαχιστοποιηθεί το πλαίσιο προστασίας της γενικής εργατικής νομοθεσίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει έξαρση ασυδοσίας των εργοδοτών. Έχουν αυξηθεί οι απολύσεις χωρίς αποζημίωση, λόγω εγκυμοσύνης, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις κλπ. Ελπιδοφόρο είναι ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί οι καταγγελίες των εργαζομένων ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Περικοπές στις συντάξεις.

Οι 23 μειώσεις των συντάξεων μέσα σε ένα διάστημα 7 ετών, η κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα ενώ ακολουθεί το επόμενο πακέτο περικοπών του 2019, με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς», η μείωση των συντάξεων των νέων συνταξιούχων δημοσίου με το νέο τρόπο υπολογισμού του ν. Ν. 4387/2016, είναι ένα ακόμη σχεδιασμένο χτύπημα. Γιατί η μείωση των συντάξεων, δεν αφορά μόνο την υποβάθμιση της ζωής των ίδιων των συνταξιούχων. Αφορά –και στοχεύει- στη μείωση του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος της οικογένειας. Με αυτό τον τρόπο, θα μπει ένας ακόμη φραγμός στη δυνατότητα στήριξης των νέων ανέργων από την οικογένεια, η οποία στήριξη, απ΄ ότι φαίνεται θεωρείται στοιχείο «στρέβλωσης» της αγοράς εργασίας!

Συρρίκνωση του δημόσιου τομέα με εγκληματικές συνέπειες

Η μείωση των συνολικών δαπανών του δημοσίου για κοινωνικές ανάγκες, η συρρίκνωση του ίδιου του δημοσίου και των υπηρεσιών του μέσω ιδιωτικοποιήσεων, η μείωση των μόνιμων εργαζομένων στο δημόσιο, αλλά και των μισθοδοτούμενων από τον κρατικό προϋπολογισμό συμβασιούχων, προκαλούν πολλαπλά προβλήματα. Τα βιώνουμε κάθε χρόνο στην παιδεία, στην υγεία όπου οι ελλείψεις έχουν φτάσει σε τραγικά επίπεδα, αλλά και σε τομείς επειγόντων κοινωνικών αναγκών όπως με τραγικό τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα με τις πυρκαγιές στην Αττική.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, τον Οκτώβριο του 2017, καταγράφηκαν 566.763 μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι και 47.472 συμβασιούχοι μισθοδοτούμενοι από τον κρατικό προϋπολογισμό12.

Η απογραφή του 2010, είχε δώσει 625.738 μόνιμους, 53.833 συμβασιούχους αορίστου χρόνου και 59.156 συμβασιούχους ορισμένου χρόνου13.

Πρόκειται για δραματική μείωση προσωπικού.

Σήμερα, η λογική του «λιγότερου κράτους», του κράτους που παραδίδει με χαριστικές συμβάσεις τα πάντα στους ιδιώτες, επιχειρείται να εμπεδωθεί μέσα από την εγκατάλειψη ολόκληρων τομέων κοινωνικής πολιτικής. Γιατί η συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, είναι κομβικό σημείο στα «συμφωνηθέντα».

Και όμως, οι «από πάνω» ανησυχούν για τη διατήρηση των «κατακτήσεων των Μνημονίων»

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να έχει ψηφίσει και να έχει δεσμευτεί στην υλοποίηση των αιματηρές δεσμεύσεις και πλεονασμάτων που έχει αναλάβει (3,5% μέχρι το 2022 και 2,2 από το 2023 μέχρι το 2060), αλλά, δεν πείθει τους δανειστές και το σύνολο της ελληνικής αστικής τάξης. Για να διασφαλιστεί η συνέπεια «στα συμφωνηθέντα», ενεργοποιείται και πάλι η «έξωθεν βοήθεια».

Από τις 21 Αυγούστου η Ελλάδα μπαίνει σε καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας». Ένα πολύ πιο αυστηρό καθεστώς από αυτό που είχαν άλλες χώρες μετά την έξοδό τους από τα μνημόνια. Κάθε τρίμηνο μέχρι το 2022 εκπρόσωποι των τεσσάρων θεσμών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM) θα βρίσκονται στη χώρα για να κρίνουν κατά πόσον η Ελλάδα τηρεί τους μεταμνημονιακούς όρους, θα συντάσσουν μία έκθεση, που θα παρακολουθείται σίγουρα πολύ προσεκτικά από τις αγορές και θα κρίνει το οικονομικό μέλλον της χώρας14.

«Σε αυτό το πλαίσιο, οι ελληνικές αρχές έχουν αναλάβει πολύ συγκεκριμένες δεσμεύσεις, για να ολοκληρώσουν σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που ξεκίνησαν στο πλαίσιο του προγράμματος του ESΜ (συμπεριλαμβανομένων δεσμεύσεων για ολοκλήρωση μέτρων που δεν εξαρτώνται απολύτως από την κυβέρνηση), με βάση τα συμφωνημένα χρονοδιαγράμματα», αναφέρεται στη δήλωση του Eurogroup15.

Θα κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα;

Είναι αλήθεια ότι πάνω από την ελληνική κοινωνία, πάνω από τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τη νεολαία, τους άνεργους πέρασε ένας οδοστρωτήρας ισοπέδωσης μισθών, δικαιωμάτων, συνθηκών ζωής.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπάρχει ένα μεγάλος βαθμός επιτυχίας της άρχουσας τάξης, η οποία σήμερα χορεύει ασύδοτη, πάνω στα ερείπια των κοινωνικών κατακτήσεων που χάθηκαν ανεπιστρεπτί.

Πολλές φορές, εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι η ελπίδα έχει χαθεί μαζί με την κατάρρευση του «αριστερού προφίλ» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Είναι έτσι;

Η φιέστα της 21ης Αυγούστου και η αντιπαράθεση που προκαλεί, συνοψίζει το γεγονός ότι η πολιτική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού είναι ακόμη ενεργή.

Οι υποσχέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για αναβολή των νέων περικοπών στις συντάξεις, επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού, όσο και να μοιάζουν προεκλογικά φούμαρα, τροφοδοτούν ακριβώς αυτή την κρίση.

Οι φόβοι των καπιταλιστών είναι ότι μια είσοδος σε προεκλογική περίοδο με υποσχέσεις «λαϊκισμού» θα εκτροχιάσει την κατάσταση. Η πλευρά των «σκληρών» (ΣΕΒ κλπ) υποστηρίζει ότι η ασθενική ανάκαμψη που εμφανίζει η οικονομία δεν έχει διασφαλισμένη διάρκεια, ότι η διεθνής οικονομική αστάθεια είναι ξανά προ των πυλών και ότι μπορεί να τροφοδοτήσει νέες εργατικές πιέσεις για χαλάρωση ή και ανατροπή των μνημονίων. Θέλει λοιπόν να εκμεταλλευτεί το «μομέντουμ» που έχει «κατακτηθεί» από την πλευρά της εργοδοτικής επίθεσης και να συνεχιστούν χωρίς διακοπή τα επόμενα κτυπήματα στην εργατική τάξη Το καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας» από το μηχανισμό της ΕΕ, έρχεται να ενισχύσει αυτή την κατεύθυνση.

Ταυτόχρονα, στη μικρή και μεσαία αστική τάξη και τα επιστημονικά και τεχνοκρατικά μεσοστρώματα αποκτά ερείσματα η άποψη ότι η συνέχιση της επίθεσης πρέπει να αναβληθεί για μεταγενέστερη χρονικά στιγμή, ότι η «μεταρρυθμιστική κόπωση», εμποδίζει την οικοδόμηση σταθερών πολιτικών-κοινωνικών συμμαχιών γύρω από τους αστικούς στόχους με αποτέλεσμα τη συνέχιση της πολιτικής αστάθειας. Αυτή η άποψη προσεγγίζει τις θέσεις της κυβέρνησης αλλά και της καραμανλικής πτέρυγας της ΝΔ. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση και για αυτήν την προοπτική είναι η πειθάρχηση της εργατικής τάξης, ο περιορισμός των εργατικών διεκδικήσεων και η διαφύλαξη του «μνημονιακού κεκτημένου».

Γιατί, η άρχουσα τάξη –σε όλες τις συνιστώσες της- γνωρίζει και φοβάται, τη δυναμική που μπορεί να δημιουργηθεί από μια τέτοια διαδικασία αναβολών και μικρών υποχωρήσεων της κυβέρνησης. Ότι δηλαδή, μπορεί να οδηγήσουν σε αναθέρμανση των διεκδικήσεων σε αναζωογόνηση ενός κινήματος που δε θα σέβεται τα «μνημονιακά κεκτημένα» αλλά θα διεκδικεί την ανατροπή τους. Σε χώρους όπως η εκπαίδευση και η υγεία τα σημάδια αυτά είναι ήδη ορατά.

Γι αυτό το λόγο, την επόμενη περίοδο, δεν θα πρέπει να υπάρξει υποτίμηση κανενός μερικού ή κλαδικού αγώνα. Οι δυνάμεις της επαναστατικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με ευαισθησία και αποφασιστικότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουν τη δυναμική και να επιχειρήσουν να συντονίσουν και να γενικεύσουν τις –μερικού και ενδεχομένως αποσπασματικού χαρακτήρα- μάχες.

Οπωσδήποτε, το συνολικό πλαίσιο είναι σωστό: «την έξοδο μπορεί να την επιβάλλει μόνο το εργατικό λαϊκό κίνημα, μόνο η είσοδος των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της ανυπόταχτης νεολαίας στο προσκήνιο και στο δρόμο του αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις ενάντια σε κάθε νέα περικοπή, μείωση των ωρών εργασίας, δουλειά με συλλογικές συμβάσεις, ασφάλιση και δικαιώματα, αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας τώρα σε όλους τους ανέργους, στοπ στη φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων βαριά φορολόγηση στο κεφάλαιο, κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και διατάξεων, παύση πληρωμών στους τοκογλύφους-δανειστές και διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, πέρασμα στο δημόσιο χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο όλων των ΔΕΚΟ, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και του δημόσιου πλούτου ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή που θα ανοίξει το δρόμο για να πάρουν οι εργαζόμενοι δημοκρατικά στα χέρια τους, χωρίς ντροπιαστική εποπτεία, τη ζωή τους, τον πλούτο που παράγουν και την εξουσία16

Όμως, για να σφραγιστεί το επόμενο διάστημα «από την αντεπίθεση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος και την αποφασιστική ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς»17, δεν πρέπει να επαναληφθούν λάθη του πρόσφατου (και του παλαιότερου) παρελθόντος18.

Τα συμπεράσματα μας και η ανάλυση πρέπει να κάνουν βήματα μπροστά, για να γίνουν πράξη πραγματικές ενιαιομετωπικές πρακτικές οργάνωσης των αγώνων και όχι να επαναλαμβάνονται νέα βήματα πίσω προς τη «σιγουριά» του απομονωτισμού. Εάν η επαναστατική-αντικαπιταλιστική αριστερά συνεχίσει να αποτυγχάνει στο στόχο της, το κενό θα γεμίζει με ότι είναι κάθε φορά διαθέσιμο…

Σημειώσεις

1 «BBC: Η Ελλάδα έσωσε το ευρώ, αλλά θα πληρώνει χρέη για πολλές δεκαετίες», Το Βήμα, 20 Αυγούστου 2018.

2 «Ξένος Τύπος: Ο Τσίπρας στην Ιθάκη για να σηματοδοτήσει το τέλος της Οδύσσειας της διάσωσης της χώρας», AlfaVita, 21 Αυγούστου 2018,  («After Bailout Odyssey, Greece Ready to Be ‘‘Normal’’ Again», The New York Times, 21 Αυγούστου 2018)

3 Ινστιτούτο Εργασίας Γ.Σ.Ε.Ε., Η ελληνική οικονομία και απασχόληση. Ετήσια έκθεση 2018, ΙΝΕ, Αθήνα, Μάρτιος 2018, σελ 53. 

4 «Eurostat: Στο 20,1% η ανεργία στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2018», Το Βήμα, 2 Ιουλίου 2018. 

5 Ινστιτούτο Εργασίας Γ.Σ.Ε.Ε., Η ελληνική οικονομία και απασχόληση. Ετήσια έκθεση 2018, ΙΝΕ, Αθήνα, Μάρτιος 2018, σελ. 107. 

6 ΕΡΓΑΝΗ, «Ροές μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα», Υπουργείο Εργασίας, Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, σελ. 8, Διάγραμμα VIII

7 «Greece Part Time Employment 1998-2018», Trading Economics

8 «Greece Part Time Employment 1998-2018», Trading Economics

9 Ινστιτούτο Εργασίας Γ.Σ.Ε.Ε., Η ελληνική οικονομία και απασχόληση. Ετήσια έκθεση 2018, ΙΝΕ, Αθήνα, Μάρτιος 2018, σσ. 97, 98. 

10 «Greece Average Monthly Salary 2002-2018», Trading Economics

11 «Greece Gross Minimum Monthly Wage 1999-2018», Trading Economics

12 «Απάντηση του υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης σε ΝΔ για τον αριθμό των φορέων του Δημοσίου», Capital, 24 Ιανουαρίου 2018. 

13 «Απογραφή: Στους 768 χιλιάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι», Τα Νέα, 30 Ιουλίου 2010. 

14 European Commision, «Commision Implementting Decision of 11.7.2018 on the activation of enhanced surveillance for Greece», Βρυξέλλες 11 Ιουλίου 2018.

15 Ελένη Βαρβιτσιώτη, «Ενισχυμένη εποπτεία με αξιολόγηση κάθε τρίμηνο έως το 2022», Η Καθημερινή, 22 Ιουλίου 2018. 

16 ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, «Μόνο η εργατική λαϊκή πάλη θα μας βγάλει από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα», ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Αυγούστου 2018. 

17 ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, «Μόνο η εργατική λαϊκή πάλη θα μας βγάλει από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα», ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Αυγούστου 2018. 

18 Παντελής Αυθίνος, Ζέττα Μελαμπιανάκη, «30 του Μάη απεργούμε: Για την ανατροπή του ‘‘μνημονιακού κεκτημένου’’ - Για τη διάλυση της ‘‘Κοινωνικής Συμμαχίας’’», e la libertà, 24 Μαΐου 2018.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018 14:04

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.