Δεν υπάρχουν προφανείς απαντήσεις παρά μόνο περισσότερα ερωτήματα. Θα είναι δυνατός ο αγώνας από τα κάτω και η αυτοοργάνωση στις περιοχές από τις οποίες έχει εκδιωχθεί το καθεστώς; Θα μπορέσουν οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών (όχι με τον στενό ορισμό των ΜΚΟ, αλλά με την γκραμσιανή έννοια των λαϊκών μαζικών σχηματισμών έξω από το κράτος) και οι εναλλακτικές πολιτικές δομές με δημοκρατική και προοδευτική πολιτική να συγκροτηθούν, να οργανωθούν και να αποτελέσουν μια πολιτική και κοινωνική εναλλακτική λύση απέναντι στην HTS και τον SNA; Θα αφήσει η εξάπλωση των δυνάμεων της HTS και του SNA χώρο για οργάνωση σε τοπικό επίπεδο; Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα, κατά τη γνώμη μου, χωρίς σαφείς απαντήσεις.
Jamie Doucette Jinsoo Lee Η ξαφνική κήρυξη στρατιωτικού νόμου από έναν αντιδημοφιλή πρόεδρο αργά το βράδυ της Τρίτης επικέντρωσε την προσοχή της εγχώριας και της παγκόσμιας κοινής γνώμης στην πολιτική της Νότιας Κορέας. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, η δημοκρατική αντιπολίτευση της Κορέας κατήγγειλε την «εισαγγελική δικτατορία» του προέδρου Γιουν Σουκ Γιολ. Ο όρος περιγράφει τη χρήση της εισαγγελικής υπηρεσίας από τον ίδιο για να καταστείλει φιλελεύθερους και προοδευτικούς πολιτικούς, μέσα ενημέρωσης και εργατικά συνδικάτα, συνοδευόμενη από μια αναβίωση της αντικομμουνιστικής ρητορικής που συνδέεται με προηγούμενες δικτατορίες.
Το καθεστώς εξαφανίστηκε από την ιστορία μέσα σε 10 ημέρες. Η ταχύτητα της κατάρρευσης αποδεικνύει ότι η βάση του καθεστώτος ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνταν κεντρικές γι’ αυτό είχε εξαφανιστεί, ότι κανείς δεν είναι πλέον διατεθειμένος να πολεμήσει για μια γενοκτονική και υπερ-διαφθαρμένη κληρονομική μοναρχία και ότι η αξιοσημείωτα θετική στάση της ηγεσίας των ανταρτών απέναντι στις μειονότητες –που υποτίθεται ότι ήταν μια από τις βάσεις του Άσαντ– έχει αφαιρέσει τον φόβο πάνω στον οποίο στηριζόταν η αποδοχή της δικτατορίας. Θα υπάρξουν πολλοί αγώνες μπροστά μας, αλλά σήμερα είναι η μέρα που οι Σύριοι και οι λαοί που αγωνίζονται κατά της καταπίεσης σε όλο τον κόσμο θα γιορτάσουν μια από τις πιο καθοριστικές και λαϊκές επαναστάσεις όλων των εποχών.
Λέον Τρότσκι: Ο εθνικός αγώνας, μία από τις πιο λαβυρινθώδεις, περίπλοκες αλλά συγχρόνως εξαιρετικά σπουδαίες μορφές του ταξικού αγώνα, δεν δέχεται ανάπαυλα με άδειες παραπομπές στη μέλλουσα παγκόσμια επανάσταση. Με τα μάτια τους αποστραμμένα από την ΕΣΣΔ και αβοήθητες από το διεθνές προλεταριάτο και την ηγεσία του, οι μικροαστικές, ακόμη και οι εργατικές μάζες της Δυτικής Ουκρανίας πέφτουν θύμα της αντιδραστικής δημαγωγίας. Παρόμοιες διαδικασίες λαμβάνουν χώρα και στη Σοβιετική Ουκρανία, μόνο που είναι πιο δύσκολο να τις ξεσκεπάσει κανείς. Το σύνθημα για μια ανεξάρτητη Ουκρανία προωθημένο εγκαίρως από την εργατική πρωτοπορία θα οδηγήσει στην αναπόφευκτη διαφοροποίηση των μικροαστών και θα κάνει πιο εύκολο στα χαμηλότερα στρώματά τους να συμμαχήσουν με την εργατική τάξη. Μόνο έτσι είναι δυνατό να προετοιμαστεί η εργατική επανάσταση.
Ιάσονας Γουσέτης Τα δικαιώματα των πολιτών, των υπόπτων και των κατηγορούμενων δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ακριβώς απαραβίαστα από την ΕΛΑΣ. Η τάση μοιάζει να είναι τα δικαιώματα αυτά να κάμπτονται συχνά πυκνά κατά τη βούληση των εμπλεκόμενων στην εκάστοτε υπόθεση αστυνομικών ή και των πολιτικών ή φυσικών προϊσταμένων τους. Παρά ταύτα, θα περίμενε κανείς ότι ορισμένα δικαιώματα, ιδίως όσα έχουν να κάνουν με τη σωματική ή πνευματική ακεραιότητα των πολιτών που βρίσκονται υπό τον γενικότερο έλεγχο της αστυνομίας, δηλαδή των ελεγχόμενων, των προσαγόμενων και των συλληφθέντων, να διαφυλάσσονται ως, σε τελευταία ανάλυση, ένα ελάχιστο δείγμα δημοκρατικού πολιτισμού από την πλευρά της αστυνομίας. Δυστυχώς, τόσο οι καταγγελίες των θυμάτων που βρήκαν το θάρρος να μιλήσουν όσο και οι αποφάσεις ελληνικών και διεθνών δικαστηρίων και θεσμών (συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) μαρτυρούν το αντίθετο.
Mick Armstrong Η πρόσφατη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο αποτελεί μέρος ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Το Ισραήλ έχει εισβάλει στο Λίβανο τρεις φορές στο παρελθόν – το 1978, το 1982 και το 2006. Κάθε φορά, το Ισραήλ προκάλεσε φρικτό θάνατο και δυστυχία, καθώς και καταστροφή ζωτικής σημασίας υποδομών και ανάγκασε επίσης χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Οι τρεις προηγούμενες εισβολές αποτελούν, ωστόσο, μόνο ένα μέρος της ιστορίας της συντονισμένης επίθεσης του Ισραήλ κατά του λιβανέζικου λαού. Για πολύ περισσότερο από 50 χρόνια, υπήρξαν επανειλημμένες ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές, επιχειρήσεις δολιοφθοράς, ναυτικές επιθέσεις, επιδρομές στα σύνορα και χρηματοδότηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων των φασιστικών δυνάμεων του Λιβάνου. Και για πολλά χρόνια, το Ισραήλ συνέχιζε την κατοχή του νότιου Λιβάνου.
