Στις 10 Ιανουαρίου 2026, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, μια σειρά από ιρανικά μαρξιστικά κόμματα και οργανώσεις διοργανώνουν ένα συνέδριο που συγκαλείται από το «Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων» – μια συμμαχία που σήμερα αποτελεί ένα από τα λίγα σταθερά πλαίσια συνεργασίας μεταξύ τμημάτων της επαναστατικής αριστεράς στην εξορία. Το συμβούλιο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2018, μετά από μια κοινή διάσκεψη στην ίδια πόλη, μέσω μιας δήλωσης με τίτλο «Μια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση είναι αναγκαία και εφικτή» – ένα κείμενο που καλούσε ρητά την επαναστατική ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής τάξης στο Ιράν που θα βασίζεται σε συμβούλια.

Ivan Astashin

Πολλοί φυλακισμένοι αναρχικοί λένε ότι η καλύτερη μορφή αλληλεγγύης είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα. Σήμερα, το κεντρικό ζήτημα στην περιοχή παραμένει ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο ρωσικός στρατός βομβαρδίζει ουκρανικές πόλεις, σκοτώνοντας αμάχους σχεδόν καθημερινά. Ορισμένες πόλεις έχουν εξαφανιστεί από τον χάρτη. Στα κατεχόμενα εδάφη, οι ρωσικές αρχές προβαίνουν σε αυθαίρετες συλλήψεις, βασανίζουν πολίτες που είναι υπέρ της Ουκρανίας και πραγματοποιούν εξωδικαστικές εκτελέσεις. Ο πόλεμος ενισχύει επίσης την εξουσία της κυβερνώσας κλίκας του Πούτιν – και όσο ο στρατός διατηρεί την παρουσία του στην Ουκρανία, μια ουσιαστική κοινωνική αλλαγή στη Ρωσία είναι σχεδόν αδύνατη.

του Ντμίτρι Ποζιντάεφ

Ένας διαμελισμός που θα επιβληθεί από τη Ρωσία θα σηματοδοτούσε την ήττα του δικαιώματος ύπαρξης ενός καταπιεσμένου έθνους. Ωστόσο, μια «νίκη» υπό την παρούσα ηγεσία της Ουκρανίας, με αυτούς τους όρους, θα μπορούσε να μετατραπεί σε βαθύτερη κηδεμονία από το ΝΑΤΟ και αναδιάρθρωση που θα βασίζεται στο χρέος. Ένα ανεκτό αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον Λένιν, θα ήταν μια αναγκαστική παύση των μακελειών, που δεν θα αναγνωρίζει τις προσαρτήσεις ούτε θα νομιμοποιεί τα δημοψηφίσματα κατοχής, και που θα αποφεύγει να μετατρέψει την εξάρτηση της Ουκρανίας σε μόνιμη κατάσταση. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ειρήνη που καθαγιάζει την ήττα.

Ο Προϋπολογισμός του 2026, ανέφερε ο  Πιερρακάκης, «είναι η επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη λογική της κρίσης, ότι πλέον έχει μπει στην τροχιά της ανάπτυξης...μια χώρα δεν μπορεί να έχει κοινωνική πολιτική εάν δεν έχει φορολογική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να έχει μείωση φόρων εάν δεν έχει φορολογική διαφάνεια, δεν μπορεί να στηρίξει τους αδύναμους, εάν δεν έχει σταθερά δημόσια οικονομικά». Η πραγματικότητα απέχει παρασάγκας από το να υπάρχει κοινωνική πολιτική και φορολογική δικαιοσύνη! Γιατί ο κρατικός προϋπολογισμός στο καπιταλισμό είναι μηχανισμός ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

“ Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με υδάτινα σύνορα που παρουσιάζει το εντελώς ανορθόδοξο να διαθέτει εναέριο χώρο ευρύτερο κατά τέσσερα ναυτικά μίλια από την αιγιαλίτιδα ζώνη της, ένα καθεστώς που σαφώς αντιβαίνει προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η διεύρυνση του εναέριου χώρου στα 10 ναυτικά μίλια(από τα 3 μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης που ήταν επί συνθήκης της Λοζάνης) έλαβε χώρα το 1931 ( Νόμος 5017) επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου. Η επέκταση αυτή είχε γίνει σιωπηρά αποδεκτή από την Τουρκία,..”Με απλά μαθηματικά, τα 3 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη της Λοζάνης γίνανε 6 και ο εναέριος χώρος από 6 σε 10!! Για να τσακωθούν χρειάζονται δύο!

 Η ολιγαρχία δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται. Μόνο ο δημόσιος έλεγχος της πολεμικής παραγωγής μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που απαιτεί η επιβίωση Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να θεωρείται – ή να ασκείται – ως ηθική σταυροφορία, αλλά ως υλική αναγκαιότητα... Το ερώτημα είναι αν οι απλοί Ουκρανοί μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της πολεμικής οικονομίας πριν καταρρεύσει και το μέτωπο. Όπως το θέτει το Sotsialnyi Rukh: «Δημιουργήστε συνδικάτα στις επιχειρήσεις σας. Απαιτήστε να συμμετέχετε στις αποφάσεις που σας αφορούν. Οργανώστε συμβούλια στις κοινότητές σας. Μην περιμένετε την άδεια από τα ανώτερα κλιμάκια — διεκδικήστε αυτό το δικαίωμα για τον εαυτό σας. Μόνο μέσω της μαζικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης είναι δυνατή η νίκη στον πόλεμο και η δίκαιη ανασυγκρότηση μετά από αυτόν» 

Michael Karadjis

Στις 27 Νοεμβρίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ξαφνική επίθεση των Σύριων ανταρτών που τους οδήγησε στην κατάληψη του Χαλεπιού σε 3 ημέρες και της Δαμασκού σε 10 ημέρες, με την πλήρη κατάρρευση, σαν τραπουλόχαρτο, της 54χρονης κληρονομικής μοναρχίας της οικογένειας Άσαντ. Απ’ όπου περνούσαν, η μισητή τυραννία κατέρρεε· κανένας Σύριος στρατιώτης δεν θεωρούσε ότι άξιζε να ρισκάρει τη ζωή του για αυτήν. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν παντού όπου έφταναν οι αντάρτες, έκπληκτοι από την ιδέα ότι ο ολοκληρωτικός εφιάλτης που είχε φυλακίσει τις ζωές τους για όσο καιρό θυμόντουσαν είχε ξαφνικά εξαφανιστεί από την ιστορία. (Έγραψα γι’ αυτό πριν από περίπου ένα χρόνο).

Ενώ η νίκη του Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης σηματοδοτεί έναν αυξανόμενο ριζοσπαστισμό και προκλήσεις για την ατζέντα του Τραμπ, η φιλική συνάντησή του με τον Τραμπ στο Λευκό Οίκο στις 21 Νοεμβρίου στέλνει ένα διαφορετικό μήνυμα για το τι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι Δημοκρατικοί για να σταματήσουν τον Τραμπ. Εδώ, η Εθνική Επιτροπή του Tempest σημειώνει ότι η συνθηκολόγηση των Δημοκρατικών σχετικά με το σχέδιο νόμου για τον προϋπολογισμό είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη ότι το κόμμα δεν έχει λύσεις για τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικολογικές κρίσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να οργανωθούμε για να υπερασπιστούμε τις κοινότητές μας, τα δικαιώματά μας, τις θέσεις εργασίας, τους μισθούς και τις παροχές μας ενάντια στις εντεινόμενες επιθέσεις του Τραμπ.

Karina Nohales

Pablo Abufom

Όλα δείχνουν ότι η Χιλή θα κυβερνηθεί τα επόμενα τέσσερα χρόνια από μια συμμαχία ακροδεξιών κομμάτων, με επικεφαλής μια από τις πιο ακραίες φράξιες της, με τον Χοσέ Αντόνιο Καστ στο τιμόνι. Αυτή η ακροδεξιά –ο πινοτσετισμός– υπάρχει στη χώρα εδώ και δεκαετίες, αλλά για πρώτη φορά θα έρθει στην εξουσία μέσω εκλογών, με την υποστήριξη λαϊκών στρωμάτων και σε ένα διεθνές πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από την παγκόσμια άνοδο των ακροδεξιών δυνάμεων.

UPRG Cassacá-64

Το απόγευμα της Τετάρτης 26 Νοεμβρίου, η τηλεόραση της Γουινέας-Μπισάου (TGB), ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Γουινέας-Μπισάου, ανακοίνωσε «τη δημιουργία μιας στρατιωτικής διοίκησης που αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας, αναστέλλοντας το σύνταγμα και την τρέχουσα εκλογική διαδικασία έως ότου δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την επιστροφή στην ομαλότητα». Έτσι ανακοινώθηκε το πραξικόπημα στη Γουινέα-Μπισάου. Για εμάς, είναι απαραίτητο, πρώτα απ’ όλα, να είμαστε σαφείς: πρόκειται για αυτοπραξικόπημα του Ουμάρο Σισσόκο Εμπαλό και της στρατιωτικής ηγεσίας, όταν συνειδητοποίησαν την ήττα τους στις προεδρικές εκλογές της 23ης Νοεμβρίου, έπειτα από την αναμφισβήτητη έκφραση της βούλησης του λαού της Γουινέας-Μπισάου να απορρίψει το δικτατορικό τους σχέδιο.