Ο πόλεμος είναι μια κρίση που προσφέρει ευκαιρίες για τα επαναστατικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Ο Simon Hannah εξετάζει πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια απάντηση της ουκρανικής εργατικής τάξης στον πόλεμο. Επίσης, θέτει σημαντικές ιδέες για το τι πρέπει να κάνει η εργατική τάξη σε οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση σε όλο τον κόσμο... Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι ένα σκανδαλώδες έγκλημα πολέμου. Μια μεγάλη διαμάχη εξελίσσεται για τα αίτια του πολέμου σχετικά για το πόσο πρέπει να κατηγορηθεί η περικύκλωση του ΝΑΤΟ ή οι ρωσικές αυτοκρατορικές φιλοδοξίες ή ένας συνδυασμός των δύο…

Ο Αλέξης Νταλούμης έφτασε στην πόλη της πρώτης γραμμής λίγο αφότου οι ουκρανικές δυνάμεις απώθησαν τον ρωσικό στρατό έξω από την εμβέλεια του πυροβολικού και περιγράφει την κατάσταση καθώς (η πόλη) ανακάμπτει από την επίθεση. Αυτή είναι η τρίτη αποστολή βίντεο που παράγει ο Αλέξης. Στο πρώτο παίρνει συνεντεύξεις από ανατολικοευρωπαίους αναρχικούς για τις απόψεις τους σχετικά με τον πόλεμο. Στο δεύτερο επικεντρώνεται στη διεθνή κινητοποίηση…Πρόκειται για άλλο ένα ενδιάμεσο ρεπορτάζ…για την κατάσταση στο Χάρκοβο, καθώς η ζωή επανέρχεται σιγά σιγά στην κανονικότητα μετά την υποχώρηση της πολιορκίας γύρω από αυτό.

Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2022 22:35

Η περίπτωση της Τσετσενίας

Tony Wood

Η κλίμακα της καταστροφής που προκλήθηκε στην Τσετσενία κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί, η συνεχιζόμενη αγριότητα της κατοχής, όλα αυτά αποτελούν μια μόνιμη μομφή για τον εφησυχασμό των δυτικών κυβερνήσεων και των πολιτών. Αλλά η πιο ντροπιαστική πτυχή τόσο των ρωσικών όσο και των δυτικών αντιδράσεων στην Τσετσενία –ένα μείγμα πρόθυμης συνενοχής και βουβής συναίνεσης– είναι η συνεπής άρνηση να αντιμετωπιστούν οι νόμιμες φιλοδοξίες των Τσετσένων για ανεξαρτησία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι αυξανόμενες εντάσεις σε όλο τον κόσμο αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο κόσμος χρειάζεται πραγματικά ένα νέο αντιπολεμικό κίνημα που θα αναγκάσει όλους τους εμπλεκόμενους να εγκαταλείψουν τα επιθετικά όπλα και τα πυρηνικά όπλα. Ωστόσο, ένα τέτοιο κίνημα θα μπορούσε να είναι εφικτό μόνο αν η Ουκρανία κερδίσει αυτόν τον πόλεμο… Η παρουσία ενός επιτιθέμενου κράτους, ενός κράτους που έχει επιτύχει τους στόχους του με στρατιωτικά μέσα, θα οδηγήσει σε ακόμη πιο σημαντική επέκταση των στρατιωτικών προϋπολογισμών, σε αυξημένη συγκέντρωση όπλων στα σύνορα της Ρωσίας και της Ευρώπης και σε μια συνεχή απειλή παγκόσμιας καταστροφής σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από κανένα αντιπολεμικό κίνημα

Μια επιστολή προς τους αντιπροσώπους και τους ακτιβιστές του Συνεδρίου του UCU (Συνδικάτο Εκπαιδευτικών Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης Ηνωμένου Βασιλείου). Από τον Denis Pilash, πολιτικό επιστήμονα στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου και ακτιβιστή της ουκρανικής σοσιαλιστικής οργάνωσης Sotsialniy Rukh (Κοινωνικό Κίνημα), και την Rhian Keyse, μέλος της επιτροπής του UCU στο Πανεπιστήμιο Birkbeck και υποψήφια μέλος της NEC (Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή) του UCU. Στο συνέδριό του αυτή την εβδομάδα, το UCU έχει την ευκαιρία να πάρει μια σθεναρή θέση αλληλεγγύης προς το λαό της Ουκρανίας και το εργατικό κίνημά της.

Για το Ukrain Solidarity Campaign είναι απολύτως σαφές, όπως και το συνέδριο χθες, ότι η πολεμική επιχείρηση της Ρωσίας είναι η άρνηση της αυτοδιάθεσης του λαού της Ουκρανίας. Για το USC είναι εξίσου σαφές ότι το καθήκον του εργατικού κινήματος είναι να διασφαλίσει μια ιδιαίτερη αλληλεγγύη και να δημιουργήσει δεσμούς με τα συνδικάτα, να απαιτήσει την κατάργηση του ουκρανικού χρέους να απαιτήσει βοήθεια για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας, να απαιτήσει το άνοιγμα των συνόρων μας για τους Ουκρανούς πρόσφυγες και για το δικαίωμα της Ουκρανίας να λάβει όπλα αν χρειαστεί - και χρειάζεται - για να αντισταθεί στη ρωσική εισβολή".

Στην Κίνα, η καταστολή της ελευθερίας του λόγου γίνεται όλο και πιο έντονη και τώρα έχει εξελιχθεί σε προσωπικό έλεγχο. Το lockdown της Σαγκάης και το lockdown της Τζιλίν λόγω της πανδημίας του Covid κατέδειξαν πλήρως την χρησιμοποίηση του κρατικού μηχανισμού από ιδιώτες, που υποστηρίζεται από τον μερκαντιλισμό της δημόσιας διαχείρισης και τις αυξανόμενες διαμάχες μεταξύ τοπικών και κεντρικών κρατικών αξιωματούχων μεταξύ διαφόρων παρατάξεων στις κυβερνητικές εξουσίες. Το σενάριο αυτό υλοποιείται εις βάρος των συμφερόντων του λαού.

Σε απάντηση στις επανειλημμένες δολιοφθορές ρωσικών στρατιωτικών σιδηροδρομικών μεταφορών, η Λευκορωσία αποφάσισε την Τετάρτη να καταστήσει τις "απόπειρες τρομοκρατικών ενεργειών" τιμωρητέες με θάνατο…  Στις 27 Απριλίου, οι βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων της Εθνοσυνέλευσης υιοθέτησαν νομοσχέδιο για την τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα με σκοπό την εισαγωγή της θανατικής ποινής… Οι τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα θα τεθούν στη συνέχεια σε ισχύ δέκα ημέρες μετά την επίσημη δημοσίευση των τροποποιήσεων. Τουλάχιστον 26 πολιτικοί κρατούμενοι υπόκεινται στα άρθρα για την τρομοκρατία (άρθρο 289: "Πράξη τρομοκρατίας"). Τριάντα έξι άτομα κατηγορούνται για "τρομοκρατικές δραστηριότητες".

Ενώ τα ουκρανικά και τα διεθνή συνδικάτα ηγήθηκαν μιας εκστρατείας κατά του προτεινόμενου νόμου πέρυσι, η εισβολή της Ρωσίας σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν κινητοποιήσεις, και ως εκ τούτου "οι ενημερωτικές εκστρατείες είναι τώρα ένας μοχλός επιρροής στην κατάσταση"... Σήμερα, η οικονομία και η κοινωνία της Ουκρανίας δέχονται ακραίες πιέσεις από τη ρωσική εισβολή. Περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, ενώ πολλοί αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό. Αλλά ακόμη και μεταξύ εκείνων που παραμένουν στην Ουκρανία, εκατομμύρια αντιμετωπίζουν την "προσωρινή" απώλεια της εργασίας τους ή την απειλή της ανεργίας. Οι νόμοι αυτοί θα επιδεινώσουν την ήδη απελπιστική κατάσταση πολλών Ουκρανών που αγωνίζονται κατά της ρωσικής επίθεσης.

Η εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία αποτελεί “ιμπεριαλιστική” επίθεση . Οι αναλύσεις μπορεί να διαφέρουν, για την πηγή αυτού του “ιμπεριαλισμού”, για την έκταση της δυναμικής του, για τις αιτίες της συγκεκριμένης εισβολής, ακόμα και για την λειτουργία της στην παγκόσμια αρένα των καπιταλιστών. Όμως, το θεμελιώδες είναι ότι πρόκειται για έναν άδικο πόλεμο ισχυρών ενάντια σε αδύναμους  . Και ειδικότερα πρόκειται για “εθνικού” τύπου καταπίεση -δηλαδή αμφισβήτηση με τα όπλα του δικαιώματος ενός πληθυσμού να υπάρχει ως πολιτική οντότητα και να αποφασίζει μόνος του και ελεύθερα για το είναι του.

Η ρωσική κυβέρνηση και οι προπαγανδιστικές της δυνάμεις δικαιολογούν τον πόλεμο στην Ουκρανία με ισχυρισμούς περί «ναζισμού» των ουκρανικών αρχών και του απλού Ουκρανού. Ισχυρίζονται ότι η καταστροφή της ρωσικής γλώσσας και οι διώξεις των ρωσόφωνων που ζουν στην Ουκρανία αποτελούν παράδειγμα ναζισμού στην Ουκρανία. Αυτό είναι στην πραγματικότητα εκείνο που η Ρωσία θεωρεί ως την πρωταρχική δικαιολογία για την εισβολή στο έδαφος του γείτονά της: με μια λέξη, η Ρωσία θα τους φέρει την ειρήνη και την απελευθέρωση από τις διώξεις που βασίζονται στην εθνική τους ταυτότητα.

Σελίδα 4 από 284