Ο Προϋπολογισμός του 2026, ανέφερε ο  Πιερρακάκης, «είναι η επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη λογική της κρίσης, ότι πλέον έχει μπει στην τροχιά της ανάπτυξης...μια χώρα δεν μπορεί να έχει κοινωνική πολιτική εάν δεν έχει φορολογική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να έχει μείωση φόρων εάν δεν έχει φορολογική διαφάνεια, δεν μπορεί να στηρίξει τους αδύναμους, εάν δεν έχει σταθερά δημόσια οικονομικά». Η πραγματικότητα απέχει παρασάγκας από το να υπάρχει κοινωνική πολιτική και φορολογική δικαιοσύνη! Γιατί ο κρατικός προϋπολογισμός στο καπιταλισμό είναι μηχανισμός ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

“ Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με υδάτινα σύνορα που παρουσιάζει το εντελώς ανορθόδοξο να διαθέτει εναέριο χώρο ευρύτερο κατά τέσσερα ναυτικά μίλια από την αιγιαλίτιδα ζώνη της, ένα καθεστώς που σαφώς αντιβαίνει προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η διεύρυνση του εναέριου χώρου στα 10 ναυτικά μίλια(από τα 3 μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης που ήταν επί συνθήκης της Λοζάνης) έλαβε χώρα το 1931 ( Νόμος 5017) επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου. Η επέκταση αυτή είχε γίνει σιωπηρά αποδεκτή από την Τουρκία,..”Με απλά μαθηματικά, τα 3 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη της Λοζάνης γίνανε 6 και ο εναέριος χώρος από 6 σε 10!! Για να τσακωθούν χρειάζονται δύο!

 Η ολιγαρχία δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται. Μόνο ο δημόσιος έλεγχος της πολεμικής παραγωγής μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που απαιτεί η επιβίωση Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να θεωρείται – ή να ασκείται – ως ηθική σταυροφορία, αλλά ως υλική αναγκαιότητα... Το ερώτημα είναι αν οι απλοί Ουκρανοί μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της πολεμικής οικονομίας πριν καταρρεύσει και το μέτωπο. Όπως το θέτει το Sotsialnyi Rukh: «Δημιουργήστε συνδικάτα στις επιχειρήσεις σας. Απαιτήστε να συμμετέχετε στις αποφάσεις που σας αφορούν. Οργανώστε συμβούλια στις κοινότητές σας. Μην περιμένετε την άδεια από τα ανώτερα κλιμάκια — διεκδικήστε αυτό το δικαίωμα για τον εαυτό σας. Μόνο μέσω της μαζικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης είναι δυνατή η νίκη στον πόλεμο και η δίκαιη ανασυγκρότηση μετά από αυτόν» 

Michael Karadjis

Στις 27 Νοεμβρίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ξαφνική επίθεση των Σύριων ανταρτών που τους οδήγησε στην κατάληψη του Χαλεπιού σε 3 ημέρες και της Δαμασκού σε 10 ημέρες, με την πλήρη κατάρρευση, σαν τραπουλόχαρτο, της 54χρονης κληρονομικής μοναρχίας της οικογένειας Άσαντ. Απ’ όπου περνούσαν, η μισητή τυραννία κατέρρεε· κανένας Σύριος στρατιώτης δεν θεωρούσε ότι άξιζε να ρισκάρει τη ζωή του για αυτήν. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν παντού όπου έφταναν οι αντάρτες, έκπληκτοι από την ιδέα ότι ο ολοκληρωτικός εφιάλτης που είχε φυλακίσει τις ζωές τους για όσο καιρό θυμόντουσαν είχε ξαφνικά εξαφανιστεί από την ιστορία. (Έγραψα γι’ αυτό πριν από περίπου ένα χρόνο).

Ενώ η νίκη του Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης σηματοδοτεί έναν αυξανόμενο ριζοσπαστισμό και προκλήσεις για την ατζέντα του Τραμπ, η φιλική συνάντησή του με τον Τραμπ στο Λευκό Οίκο στις 21 Νοεμβρίου στέλνει ένα διαφορετικό μήνυμα για το τι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι Δημοκρατικοί για να σταματήσουν τον Τραμπ. Εδώ, η Εθνική Επιτροπή του Tempest σημειώνει ότι η συνθηκολόγηση των Δημοκρατικών σχετικά με το σχέδιο νόμου για τον προϋπολογισμό είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη ότι το κόμμα δεν έχει λύσεις για τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και οικολογικές κρίσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να οργανωθούμε για να υπερασπιστούμε τις κοινότητές μας, τα δικαιώματά μας, τις θέσεις εργασίας, τους μισθούς και τις παροχές μας ενάντια στις εντεινόμενες επιθέσεις του Τραμπ.

Karina Nohales

Pablo Abufom

Όλα δείχνουν ότι η Χιλή θα κυβερνηθεί τα επόμενα τέσσερα χρόνια από μια συμμαχία ακροδεξιών κομμάτων, με επικεφαλής μια από τις πιο ακραίες φράξιες της, με τον Χοσέ Αντόνιο Καστ στο τιμόνι. Αυτή η ακροδεξιά –ο πινοτσετισμός– υπάρχει στη χώρα εδώ και δεκαετίες, αλλά για πρώτη φορά θα έρθει στην εξουσία μέσω εκλογών, με την υποστήριξη λαϊκών στρωμάτων και σε ένα διεθνές πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από την παγκόσμια άνοδο των ακροδεξιών δυνάμεων.

UPRG Cassacá-64

Το απόγευμα της Τετάρτης 26 Νοεμβρίου, η τηλεόραση της Γουινέας-Μπισάου (TGB), ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Γουινέας-Μπισάου, ανακοίνωσε «τη δημιουργία μιας στρατιωτικής διοίκησης που αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας, αναστέλλοντας το σύνταγμα και την τρέχουσα εκλογική διαδικασία έως ότου δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για την επιστροφή στην ομαλότητα». Έτσι ανακοινώθηκε το πραξικόπημα στη Γουινέα-Μπισάου. Για εμάς, είναι απαραίτητο, πρώτα απ’ όλα, να είμαστε σαφείς: πρόκειται για αυτοπραξικόπημα του Ουμάρο Σισσόκο Εμπαλό και της στρατιωτικής ηγεσίας, όταν συνειδητοποίησαν την ήττα τους στις προεδρικές εκλογές της 23ης Νοεμβρίου, έπειτα από την αναμφισβήτητη έκφραση της βούλησης του λαού της Γουινέας-Μπισάου να απορρίψει το δικτατορικό τους σχέδιο.

United Left Platform

Η σημερινή συγκυρία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τα έθνη και τους λαούς της Λατινικής Αμερικής – και για τις κοινότητες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ενέργειες της αμερικανικής κυβέρνησης μας θέτουν όλους σε κίνδυνο. Ενώ οι δολοφονικές βομβιστικές επιθέσεις εναντίον μικρών σκαφών στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό Ωκεανό από το καθεστώς Τραμπ αποτελούν από μόνες τους εγκλήματα παγκόσμιας εμβέλειας, δεν συμβαίνουν μεμονωμένα. Σηματοδοτούν ανοιχτά την πρόθεση του Τραμπ και της κυβέρνησής του να κηρύξουν πόλεμο στη Βενεζουέλα, προκειμένου να εγκαταστήσουν ένα φιλοαμερικανικό καθεστώς-μαριονέτα στη χώρα αυτή – ή να αναγκάσουν την υπάρχουσα κυβέρνηση να παραδώσει τους πετρελαϊκούς πόρους της Βενεζουέλας στην εκμετάλλευση των αμερικανικών εταιρειών.

Elsa Collonges

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού και η οικολογική της διάσταση προκαλούν μια μεγάλη πολιτική κρίση. Στις χώρες του Βορρά, και ειδικότερα στη Γαλλία, η αστική τάξη επιδιώκει να ξεκαθαρίσει βίαια και γρήγορα τους λογαριασμούς της με τον κοινωνικό συμβιβασμό που επιτεύχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ταξική πάλη σήμερα μοιάζει περισσότερο με ένα μείγμα του τέλους του 19ου αιώνα και της δεκαετίας του 1930 παρά με οτιδήποτε έχουμε βιώσει τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο, τόσο για να ανασυγκροτήσουμε την τάξη όσο και για να καταπολεμήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς – δηλαδή, να συνδυάσουμε στοιχεία αποσαφήνισης με μια ενοποιητική πολιτική προσέγγιση. Τα ιστορικά και θεωρητικά επιτεύγματα του πολιτικού μας ρεύματος αποτελούν εργαλεία που πρέπει τώρα να οικειοποιηθούμε, να επικαιροποιήσουμε και να εφαρμόσουμε συλλογικά.

Το ΚΚΕ αρνείται τη σημασία και την αξία του μεταβατικού προγράμματος, παρ’ ότι μας το διδάσκει η ιστορία του Μπολσεβίκικου Κόμματος και το επιβάλλουν οι θέσεις και αποφάσεις των 4ων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, σαν αναντικατάστατο  εργαλείο στην ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης, στο δρόμο για την εξουσία. Το μεταβατικό καθιερώθηκε από την ΚΔ σε αντίθεση με τη σοσιαλδημοκρατία της οποίας το πρόγραμμα συνίστατο στο μίνιμουμ – άμεσες διεκδικήσεις – και στο μάξιμουμ όπου παρέπεμπε στη δικτατορία του προλεταριάτου τα μεταβατικά αιτήματα.