Συνέντευξη του Τζόζεφ Ντάχερ

Η απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς ολόκληρης της περιοχής. «Η περιοχή χρειάζεται έναν πραγματικό άξονα αντίστασης από τα κάτω: τις λαϊκές τάξεις της Παλαιστίνης και της περιοχής, υποστηριζόμενες από την αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη στις χώρες των μεγάλων δυνάμεων, η οποία βασίζεται στον αγώνα των εργατών ενάντια στις άρχουσες τάξεις τους…» Ο εναλλακτικός «άξονας αντίστασης» είναι τα περιφερειακά εργατικά, γυναικεία, φοιτητικά, προσφυγικά και προοδευτικά κινήματα… Αν η εργατική τάξη πρόκειται να είναι ο φορέας της δικής της απελευθέρωσης, πρέπει να είναι σε θέση να οργανώνεται. Αν οι γυναίκες, οι φοιτητές ή οι εθνικές μειονότητες πρόκειται να αποτελέσουν ανεξάρτητη πολιτική δύναμη, πρέπει να είναι σε θέση να εκφράζονται, να συναθροίζονται και να οργανώνονται. Επομένως, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, η ελευθερία στη δημιουργία κομμάτων και ο δημοκρατικός χώρος δεν μπορούν να αναβληθούν μέχρι πρώτα «να λυθεί το πρόβλημα του ιμπεριαλισμού». Αντίθετα, ο αγώνας για αυτές τις ελευθερίες δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ιμπεριαλιστική δομή και τον πόλεμο.

Ένα ουκρανικό δικαστήριο έκρινε αυτό το μήνα τον Μποχντάν Σιρότιουκ, έναν τροτσκιστή, ένοχο για εσχάτη προδοσία και τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκισης -αποκλειστικά και μόνο για τα κείμενα που έγραψε σχετικά με τον πόλεμο. Αυτή είναι μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου και πρέπει να αμφισβητηθεί, διαφορετικά η απόφαση αυτή θα μπορούσε να αποδειχθεί η αρχή μιας επικίνδυνης τάσης. Το δικαστήριο στο Περβομάισκ, στην περιφέρεια Μικολάγεφ της νοτιοανατολικής Ουκρανίας, καταδίκασε τον 27χρονο Σιρότιουκ με βάση κείμενα που δημοσιεύτηκαν στον ιστότοπο World Socialist Web Site.

Σε μια κοινωνία όπου οι πύρινοι λόγοι του Φιντέλ Κάστρο εξακολουθούν να συγκινούν όταν ακούγονται και να αποτελούν παράδειγμα αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και απόδειξη ότι η επανάσταση είναι εφικτή, ότι η επανάσταση δεν είναι ένα σύνθημα αλλά η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης της πλειοψηφίας σε επίπεδα που δεν είναι εφικτά υπό τον καπιταλισμό. Αλλά όλα αυτά τα επιτεύγματα του Φιντέλ δεν πρέπει ποτέ να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στα οποία υποβλήθηκαν οι ομοφυλόφιλοι, τους οποίους ο ίδιος χαρακτήρισε ως «στραβά δέντρα», ούτε να ξεχάσουμε ότι επέτρεψε τη σταλινική καταστολή εναντίον των καλύτερων νεαρών επαναστατών διανοουμένων της δεκαετίας του 1960, χωρίς να ξεχνάμε ότι ποτέ δεν δημιούργησε ένα πολιτικό μοντέλο όπου η εργατική τάξη θα ηγούνταν και, ως εκ τούτου, θα αποφάσιζε, χωρίς να ξεχνάμε ότι καθιέρωσε ένα σύστημα προπαγάνδας και εξουσίας όπου η προσωπικότητά του κατέληξε να θεωρείται αλάθητη και οποιαδήποτε κριτική εναντίον του μπορούσε να κοστίσει τη θέση εργασίας σε όποιον την εξέφραζε. Άρα χωρίς να ξεχνάμε, ότι ο Φιντέλ μας απέδειξε ότι μια σοσιαλιστική επανάσταση είναι πράγματι εφικτή, αλλά δεν θα στεφθεί με επιτυχία, και επομένως δεν θα επιτευχθεί ο σοσιαλισμός, αν δεν είναι μια επανάσταση στην οποία η εργατική τάξη κυβερνά.

Hossam el-Hamalawy

Κάθε φορά που οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν νομικούς περιορισμούς, το Ισραήλ παρενέβαινε για να παρέχει όπλα, εκπαίδευση και πληροφορίες στους συμμάχους του. Μια τέτοια συνεργασία ήταν φυσική. Το Ισραήλ και οι χούντες μοιράζονταν την άποψη ότι τα λαϊκά κινήματα ήταν εχθροί που έπρεπε να παρακολουθούνται, να εκτοπίζονται ή να εξοντώνονται. Η ίδια λογική ισχύει και σήμερα. Η Ουάσιγκτον επιβεβαιώνει την κυριαρχία της επί του Καράκας, και μια κυβέρνηση που γεννήθηκε από την αμερικανική παρέμβαση ανοίγει δίαυλο επικοινωνίας με το Ισραήλ. Μια κολομβιανή κυβέρνηση, πρόθυμη να αποκαταστήσει τις στενές σχέσεις με τον Τραμπ, επαναφέρει τις σχέσεις με το Ισραήλ και υποστηρίζει το διάταγμα του Τραμπ για τα Υψίπεδα του Γκολάν…. Οι νίκες των προοδευτικών δυνάμεων είναι επομένως απαραίτητες για να παραμείνει το Ισραήλ απομονωμένο και για να πληρώσουν οι ηγέτες του το πολιτικό τίμημα για την κατοχή, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία. Κάθε εκλογική νίκη κατά της ακροδεξιάς, κάθε επιτυχημένη αντιρατσιστική κινητοποίηση και κάθε χώρος εργασίας ή πανεπιστήμιο που υιοθετεί το μποϊκοτάζ και την απόσυρση επενδύσεων συμβάλλει στο να παραμείνει η Παλαιστίνη στο προσκήνιο.

Ως μετανάστες και πρόσφυγες της διασποράς και της εξορίας από το Ιράν, των οποίων οι αγαπημένοι μας υποφέρουν στις φυλακές του ιρανικού κράτους και αντιμετωπίζουν την κρεμάλα, χαιρετίζουμε τους υπογράφοντες της ανοιχτής επιστολής «Προς τους πολιτικούς κρατούμενους του Ιράν, που βρίσκονται παγιδευμένοι “ανάμεσα στις δύο λεπίδες ενός ψαλιδιού”», η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The Guardian στις 20 Αυγούστου 2026. Στο πλευρό μας στέκονται σύντροφοι και οργανώσεις από όλο τον κόσμο, οι οποίοι θεωρούν αυτόν τον αγώνα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον δικό τους.

Farah Mokhtareizadeh

Μια τέτοια αλληλεγγύη δεν μπορεί να ξεκινήσει με το να αποφασίζουμε για ποια σημεία του αγώνα ενός άλλου λαού επιτρέπεται να μιλάμε, ούτε μπορεί η πολιτική συμφωνία να γίνει προϋπόθεση για τη σχέση. Η πολιτική ιστορία του Ιράν προσφέρει ήδη έναν άλλο δρόμο: επαναστάτες που κατευθύνονται προς την Παλαιστίνη, φοιτητές που οργανώνονται στο πλευρό Μαύρων ριζοσπαστών, γυναίκες που αναπτύσσουν πολιτική σκέψη από τη φυλακή, επιζώντες που αρνούνται τη διαγραφή των νεκρών και κρατούμενοι που αρνούνται να παραδώσουν τα σώματά τους στον μηχανισμό της εκτέλεσης. Αυτές οι ιστορίες δεν προσφέρουν καμία θέση που να βρίσκεται ασφαλής έξω από το ψαλίδι. Προσφέρουν κάτι πιο δύσκολο: έναν τρόπο να παραμένουμε σε πολιτική σχέση παρά τις βαθιές διαφορές, χωρίς να παραδίδουμε κανέναν στη λεπίδα που, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, τυχαίνει να φαίνεται λιγότερο επικίνδυνη.

Προς τους συναγωνιστές μας, τους φοιτητές, τους στοχαστές, τους εργαζόμενους, τους καλλιτέχνες και τους υπόλοιπους κρατούμενους συνείδησης που βρίσκονται πίσω από τα τείχη όλων των κέντρων κράτησης σε ολόκληρο το Ιράν: Σας γράφουμε εκφράζοντας τη βαθιά μας αλληλεγγύη, με βαριά καρδιά γνωρίζοντας τον αγώνα που δίνετε μέσα στις φυλακές του Ιράν: τα βασανιστήρια, τη συστηματική παραμέληση, την αναγκαστική σιωπή και τη βάναυση πραγματικότητα των πλαστών δικαστηρίων και των εκτελέσεων. Ως πρώην και νυν πολιτικοί κρατούμενοι, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, αφοσιωμένοι στο παγκόσμιο έργο της κατάργησης της θανατικής ποινής, στον αντι-αυταρχισμό και τον αντιιμπεριαλισμό, στρέφουμε το βλέμμα μας σε εσάς πέρα από τις γεωγραφικές αποστάσεις και τη σιωπή της λογοκρισίας και των διακοπών πρόσβασης στο διαδίκτυο. Και στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί σας, καθώς βρίσκεστε στο σταυροδρόμι δύο πηγών καταπίεσης.

Michael Karadjis

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Al Jazeera, ο πρόεδρος της Συρίας Αχμέτ αλ-Σαράα επανέλαβε τη δήλωση που έχει κάνει πολλές φορές, ότι η Συρία επιδιώκει μια «συμφωνία ασφάλειας» με το Ισραήλ, την οποία προσπαθεί να επιτύχει «με τη συμμετοχή μιας μεγάλης ομάδας χωρών, ώστε να ασκηθεί πίεση στο Ισραήλ να υιοθετήσει μια ισορροπημένη πολιτική απέναντι στη Συρία»… Όταν ρωτήθηκε αν υπήρχε «οποιαδήποτε σύνδεση με το παλαιστινιακό ζήτημα ή με ένα παλαιστινιακό κράτος...», απάντησε: «Φυσικά, η Συρία υποστήριξε την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους...». Το 2020, όταν ρωτήθηκε ο Άσαντ αν ήταν πιθανό η Συρία «να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με...», απάντησε: «Μπορούμε να συνάψουμε κανονικές σχέσεις με το Ισραήλ μόνο όταν ανακτήσουμε τη γη μας… Επομένως, θα ήταν δυνατό όταν το Ισραήλ είναι έτοιμο, αλλά δεν είναι… Συνεπώς, θεωρητικά ναι, αλλά πρακτικά, μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι όχι». Προφανώς, οι δηλώσεις είναι ουσιαστικά παρόμοιες, ωστόσο πολλοί θεωρούν τις δηλώσεις του Σαράα ως ρήξη με το παρελθόν και όχι ως συνέχεια. Αυτό είναι ακόμη πιο παράξενο όταν εξετάζει κανείς τις δηλώσεις πιο προσεκτικά: στην πραγματικότητα είναι ο Άσαντ, και όχι ο Σαράα, που δηλώνει χωρίς αμφιβολία ότι ήταν έτοιμος να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ· οι πιο ασαφείς διατυπώσεις του Σαράα προσφέρουν μόνο «συνομιλίες» σχετικά με το θέμα.

Michael Pröbsting

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, γνωστή και ως «Συμφωνία της Μέκκας». Πρόκειται για μια πολιτικοστρατιωτική συμφωνία μεταξύ των τριών περιφερειακών δυνάμεων. Αν και το πλήρες κείμενο της συμφωνίας δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι «οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Με την πρώτη ματιά, η Συμφωνία της Μέκκας φαίνεται εντυπωσιακή, καθώς περιλαμβάνει τρεις περιφερειακές δυνάμεις με διαφορετικά πλεονεκτήματα. Η Τουρκία, με πληθυσμό 86 εκατομμυρίων ανθρώπων, διαθέτει ισχυρό στρατό (τον δεύτερο μεγαλύτερο στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες) και μια σχετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία όπλων (συμπεριλαμβανομένων ισχυρών οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως το TB-2 Bayraktar, και του μαχητικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς TAI TF Kaan). Το Πακιστάν έχει πληθυσμό 242 εκατομμυρίων ανθρώπων και είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα που διαθέτει πυρηνικά όπλα (περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές). Η Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο αραβικό κράτος του Κόλπου με 33 εκατομμύρια κατοίκους, είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο –μια «ενεργειακή υπερδύναμη»– και διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους. Για να κατανοήσουμε τη σημασία της Συμφωνίας της Μέκκας, πρέπει να εξετάσουμε το ιστορικό πλαίσιο της σύναψής της.

elaliberta.gr

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα Εθνολογικά Σημειωματάρια του Μαρξ (παρά την αποσπασματική μορφή τους) αποτελούν μια ολοκληρωμένη θεωρητική συμβολή του Μαρξ στα ζητήματα της συνάντησης/σύγκρουσης του καπιταλισμού με τις προκαπιταλιστικές κοινωνικές δομές και άρα και με το ζήτημα της αποικιοκρατίας, αλλά μια θεωρητική συμβολή που τοποθετείται σταθερά στην πλευρά των αποικοκρατούμενων. Από αυτή την άποψη, ο μαρξισμός δεν είναι άλλη μία ευρωκεντρική θεωρία, αλλά μια θεωρία που συγκρούεται με τον ευρωκεντρισμό σε κάθε σύστημα σκέψης, αναδεικνύοντας την ανάγκη των συντονισμένων αγώνων όλων των καταπιεσμένων, ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης.