Το σύνθημα λοιπόν «μέχρι 15 μαθητές στο τμήμα» και το αίτημα για μαζικούς μόνιμους διορισμούς με μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών τώρα δεν είναι απλά αιτήματα μιας κρίσιμης στιγμής ούτε μιας χρήσης. Σε αυτή τη συγκυρία αποκτούν ένα άλλο περιεχόμενο, διαφορετικό από τα καθιερωμένα αιτήματα που έχει κάθε φορά το εκπαιδευτικό κίνημα με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. Γι’ αυτό, αν μπορούν να γίνουν πυροδότες μιας άλλης κατάστασης, πρέπει ταυτόχρονα να αναδεικνύουν τις βαθύτερες, πραγματικές αιτίες που το σύστημα δεν τα υλοποιεί, ακόμα και σε περιόδους που φαίνονται αυτονόητα, σε περιόδους που στην κυριολεξία παίζεται η υγεία και η ανθρώπινη ζωή.

Το «άγνωστο» ταξίδι στη χώρα μας του εξόριστου τότε Λέοντος Τρότσκι έγινε στις 16 Νοεμβρίου 1932, σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, που δοκιμαζόταν σκληρά από: Απηνείς διωγμούς, φυλακίσεις και εξορίες, μετά το Ιδιώνυμο που είχε ψηφίσει το 1924 η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου για τη δίωξη των κομμουνιστών και την καταστολή των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Και βαθιά διχαστικές διασπάσεις ως επακόλουθο των εσωτερικών συγκρούσεων στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, που είχαν οδηγήσει από το 1929 στην εξορία τον Τρότσκι.

Ιστορικά και θεωρητικά αυτή η πολιτική στάση έχει όνομα. Λέγεται σοσιαλσωβινισμός. Σοσιαλισμός στα λόγια (ή έστω γενικά αριστερά για κάποιους από τους 84) αλλά σίγουρα σωβινισμός στην πράξη για όλους. Είναι πραγματικά τραγικό για ανθρώπους που κάποιοι από αυτούς έχουν δώσει μάχες στο θεωρητικό, πολιτικό ή κινηματικό πεδίο, να δένουν τώρα τις αρβύλες τους εντός του αστικού στρατοπέδου, διεκδικώντας εθνικά δίκαια, υφαλοκρηπίδες…Η επιστολή των 84 καθώς και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ που τους καλύπτει, είναι πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής, των ιστορικών αστικών επιδιώξεων στη περιοχή. Είναι επιστολή μίσους και πολέμου. Και θα την πολεμήσουμε μέχρι τέλους, αυτήν και τις παρόμοιές της!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ  https://thepressproject.gr/ Ας μην πάρουμε στα σοβαρά τους φωνασκούντες για τον «αναθεωρητισμό της Τουρκίας» – ακριβώς όπως δεν πήραμε αυτούς που μαλλιοτραβιούνταν για τον «αλυτρωτισμό των Σκοπίων». Ας είμαστε υποψιασμένοι στις ιδεολογικές χρήσεις της ιστορίας – στις καρικατούρες, που μπερδεύουν το ΕΑΜ με την ΕΟΚΑ Β’. Ας θυμόμαστε ότι, αν δεν κοιτάς εκεί που πας, τότε πας εκεί που κοιτάς: σε σύρραξη με την Τουρκία, για να κερδίσεις μερικά εξορυκτικά δικαιώματα παραπάνω. Αυτό, που τελευταία συστήνουν αριστεροί πανεπιστημιακοί μαζί με απόστρατους, δεν μπορεί να γίνει «εθνική θέση». Είναι ό,τι ακριβώς πρέπει να αποτρέψουμε.

Αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Belarus Digest, μια συστημική mainstream ιστοσελίδα, περιγράφει με αρκετά στοιχεία την πρόσφατη ιστορία του αναρχικού κινήματος και το ρόλο του στις ταραχές που πλέον έχουν πάρει τη μορφή εξέγερσης, στη Λευκορωσία. Το καθεστώς του Αλεξαντρ Λουκασένκο με ρίζες στο σοβιετικό κρατικό μηχανισμό αντιμετωπίζει όχι μόνο τη διεθνή πίεση αλλά κυρίως ένα γνήσιο κίνημα “από τα κάτω”, ιδιαίτερα μαχητικό. Αφορμή για τη γενίκευση των συγκρούσεων και τη ριζοσπαστικοποίηση των Λευκορώσων με το κίνημα των “κοινωνικών παρασίτων” ήταν ένα σοβιετικής έμπνευσης μέτρο που αποπειράθηκε να εφαρμόσει…

Για όσους ανθρώπους ζούνε σε οργανωμένες κοινωνίες η υγεία βρίσκεται στο σημείο οπού συναντιέται το άτομο με την κοινωνία. Η έκπτωση της υγείας ενός ατόμου επηρεάζει άμεσα και έμμεσα όλη την κοινωνία, είτε από την πιθανή μετάδοση μιας νόσου, είτε με τις κοινωνικές και ταξικές ανισότητες, είτε με το πως η ασθένεια επηρεάζει τις διαπροσωπικές σχέσεις, είτε με το πως δοκιμάζεται η αναπαραγωγή των κοινωνικών σχέσεων. Γι’ αυτό το λόγο οι οργανωμένες κοινωνίες “στήνουν” συστήματα υγείας και προσπαθούν να αντιμετωπίζουν τις νόσους. Η ευθύνη για την υγεία λοιπόν δεν είναι ατομική, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, είναι κυρίως κοινωνική…

Η Λευκορωσία βρίσκεται μέσα στην δίνη ενός κινήματος διαμαρτυρίας… και τώρα πολλοί άνθρωποι απαιτούν να σταματήσουν τα εργοστάσια, προκειμένου να σταματήσει η αστυνομική βία. Αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή. Δεν χρειαζόμαστε απλώς μια εφάπαξ απεργία για ελεύθερες εκλογές. Χρειαζόμαστε μία οργάνωση, η οποία θα ξεσηκώνει τους εργαζόμενους κάθε φορά που ο μάνατζερ ή το αφεντικό παραφέρεται. Όλοι μας περνούμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στους χώρους εργασίας μας, και από την κατάσταση εκεί, από τον φόβο της απώλειας των θέσεων εργασίας μας, αναπτύσσεται η πιο μεγάλη καταπίεση της ελευθερία μας. Χρειαζόμαστε αποτελεσματικές οργανώσεις εργαζομένων, συνεχώς ενεργών και ανεξάρτητων από τις αρχές και τους ιδιοκτήτες εταιρειών.

 Γίνετε μέλος της ανεξάρτητης συνδικαλιστικής οργάνωσης στο χώρο εργασίας σας, και αν δεν υπάρχει οργανώστε την μόνοι σας. Οργανώστε μια μαζική συγκέντρωση, δηλώστε «μη εμπιστοσύνη» στα αποτελέσματα των εκλογών και στείλτε την απόφαση στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή. Συλλέξτε υπογραφές όσων δεν ψήφισαν τον Λουκασένκο. Υποβάλετε αιτήματα στο μάνατζμεντ του χώρου εργασίας σας και στις τοπικές αρχές, για το σταμάτημα της επιθετικότητας και της βίας εκ μέρους των υπηρεσιών ασφαλείας, για εγγυήσεις ασφάλειας για τους εργαζομένους των επιχειρήσεων και τις οικογένειές τους, εγγυήσεις ότι κανείς δεν θα απολυθεί λόγω σύλληψης [από την αστυνομία] στους δρόμους…

Υποστηρίζουμε τα ανεξάρτητα συνδικάτα της Λευκορωσίας, τα κοινωνικά κινήματα και τις αριστερές οργανώσεις που αντιτίθενται στο καθεστώς του σφετεριστή και επικρίνουν ανοιχτά τις δεξιές, νεοφιλελεύθερες εναλλακτικές στο υπάρχον σύστημα. Ελπίζουμε ότι η πολιτική εξέγερση στη Λευκορωσία θα ενισχύσει την επιρροή εκείνων των δυνάμεων που είναι έτοιμες να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των Λευκορώσων - εργαζομένων, φοιτητών, συνταξιούχων- τα συμφέροντα της Λευκορωσίας ως ανεξάρτητου, δημοκρατικού, κοινωνικού και στο μέλλον σοσιαλιστικού κράτους. Κάτω τα χέρια από τις ελεύθερες εκλογές! Όχι στην καταπίεση!

Γιώργος ΠίτταςΜαζική γενική απεργία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 17/8 στην Λευκορωσία με αίτημα την παραίτηση του επί 26 χρόνια προέδρου της Λευκορωσίας Λουκασένκο…Η απόπειρα του Λουκασένκο αμέσως μετά την “νίκη” του στις εκλογές να καταστείλει τις αυθόρμητες διαμαρτυρίες με μια τεράστια βίαιη αστυνομική επιχείρηση που οδήγησε σε 6.700 συλλήψεις και δύο θανάτους, έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα με την εργατική τάξη να μπαίνει στο προσκήνιο. Την Κυριακή 300.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στο Μινσκ και δεκάδες χιλιάδες σε άλλες πόλεις, ενώ την Δευτέρα η γενική απεργία απλώθηκε σε όλα τα εργοστάσια και μια σειρά από χώρους δουλειάς φτάνοντας και στην ίδια την ελεγχόμενη από το καθεστώς τηλεόραση.

Στις 28 Αυγούστου του 1940, μια βδομάδα μετά από τη δολοφονία του Τρότσκι, ο Τζέιμς Κάνον, ο ηγέτης του αμερικανικού SWP, εκφώνησε σε μια συγκέντρωση στο Diplomat Hotel της Νέας Υόρκης μια ομιλία φορτισμένη από συγκίνηση, οργή, αλλά και αποφασιστικότητα να συνεχίσει στο δρόμο που χάραξε ο «Γέρος». Αυτή η ομιλία εκφωνήθηκε στη συνάντηση για τη μνήμη του Λέοντα Τρότσκι που έγινε στο Diplomat Hotel της Νέας Υόρκης στις 28 Αυγούστου του 1940. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Socialist Appeal της 7 Σεπτεμβρίου 1940. Μετάφρααση του Νίκου Ταμβακλή. Αναδημοσίευση από το σάιτ της ΟΚΔΕ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 

Σελίδα 10 από 240