Σήμερα, ο διεθνισμός σημαίνει την αναγνώριση του δικαιώματος των λαών στην αυτοδιάθεση, καταπολεμώντας ταυτόχρονα όλες τις μορφές κυριαρχίας, εσωτερικές και εξωτερικές. Για να υλοποιηθεί, ένα τέτοιο μπλοκ πρέπει να βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες, σε συγκεκριμένη αλληλεγγύη και σε ανεξάρτητες πηγές. Αυτό συνεπάγεται την ενεργό συμμετοχή των αριστερών, φεμινιστικών, αντικαπιταλιστικών και δημοκρατικών δυνάμεων για μια ευρεία ταξική οργάνωση στο πλαίσιο του κύματος διαμαρτυριών, με στόχο την ανακατάκτηση της ζωής και τη δημιουργία εναλλακτικών οριζόντων κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτή η οργάνωση πρέπει επίσης να βρίσκεται στη συνέχεια των προηγούμενων αγώνων, ιδίως του κινήματος «Jin, Jiyan, Azadî», που διαπέρασε το Ιράν το 2022.

Η ILC (Iran labour Confederation – Abroad) εξέδωσε επείγουσα έκκληση προς τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο, προειδοποιώντας ότι η διακοπή των επικοινωνιών σε εθνικό επίπεδο θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για μια εκτεταμένη, κρυφή καταστολή των συνεχιζόμενων διαδηλώσεων στο Ιράν. Σε επιστολή της προς διεθνούς ομοσπονδίες και συνδικάτα, η οργάνωση αναφέρει ότι εργάτες, εκπαιδευτικοί, νοσηλευτές και συνταξιούχοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις διαδηλώσεις και υποστηρίζει ότι η αντίδραση του κράτους συνιστά άμεση επίθεση κατά του εργατικού κινήματος και των ευρύτερων πολιτικών δικαιωμάτων.

 Είναι δύσκολο να προβλεφθεί η διάρκεια των κινητοποιήσεων ή η ικανότητά τους να υποχρεώσουν την εξουσία σε υποχώρηση, ιδιαίτερα καθώς δεν διαθέτουν ακόμη μια δομημένη πολιτική φάση, παρά τα ριζοσπαστικά συνθήματα όπως «θάνατος στον δικτάτορα»...Αυτή η πραγματική οργή θα μπορέσει να μετατραπεί σε αποτελεσματική δύναμη μόνο από τη σύγκλιση του γενικού κινήματος διαμαρτυρίας και των αγώνων στους χώρους εργασίας, στις λαϊκές γειτονιές και στα πανεπιστήμια. Ωστόσο, η νεολαία και οι λαϊκές τάξεις του Ιράν αξίζουν τη διεθνή υποστήριξη των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που είναι αλληλέγγυες με τους αγώνες τους ενάντια στο ακριβό κόστος ζωής, τις κοινωνικές αδικίες και την τυραννία.

Είναι λοιπόν σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια παγκόσμια επίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η οποία αποτελεί μέρος της προσπάθειάς του να ανακτήσει την ηγεμονία του ως κυρίαρχη δύναμη και την παγκόσμια γεωπολιτική υπεροχή. Σε ανταγωνισμό με άλλες μεγάλες, παλιές και αναδυόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προσπαθεί να οριοθετήσει τις περιφερειακές σφαίρες αποκλειστικής κυριαρχίας στον πλανήτη, ενώ επιδιώκει να κερδίσει έδαφος στη διανομή με τη Ρωσία και την Κίνα. Αλλά, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, δίνει επίσης τη δυνατότητα στις άλλες δυνάμεις να ικανοποιήσουν τις δικές τους επιθυμίες με τις ίδιες μεθόδους, προσφεύγοντας στην αυθαιρεσία και τη στρατιωτική δύναμη, χωρίς ίχνος συγκράτησης.

Η Renee Nicole Good είναι νεκρή. Ήταν τριάντα επτά ετών. Βρισκόταν στο αυτοκίνητό της ένα πρωί Τετάρτης σε μια γειτονιά όπου οι άνθρωποι σφυρίζουν για να προειδοποιήσουν ο ένας τον άλλον όταν φτάνουν οι πράκτορες. Δεν κινήθηκε αρκετά γρήγορα για τους ένοπλους άνδρες που δεν λογοδοτούν σε κανέναν τοπικό, και έτσι την σκότωσαν, και πριν το σώμα της φτάσει στο νοσοκομείο την αποκαλούσαν ήδη τρομοκράτη. Θυμηθείτε το όνομά της. Renee Nicole Good. Θυμηθείτε ποιος την σκότωσε. Θυμηθείτε ότι αυτό είναι που κάνει η ICE, αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε, αυτό που θα συνεχίσει να κάνει μέχρι κάποιος να την σταματήσει. 

Ο Αντρέι Μόβτσαν είναι ένας Ουκρανός αριστερός ακτιβιστής που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ουκρανία λόγω της στοχοποίησης του από την άκρα δεξιά. Τώρα ζει στη Βαρκελώνη, όπου αφιερώνεται στον ακτιβισμό στα μέσα ενημέρωσης, στην τέχνη και στη δημοσιογραφία. Το έργο του επικεντρώνεται στο σοβιετικό και μετασοβιετικό πλαίσιο. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στη διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Η ύπαρξη ενός ξεχωριστού και ανυπότακτου ουκρανικού έθνους έγινε, για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ένα είδος «Καρχηδόνας που πρέπει να καταστραφεί» — η ρωσική έμμονη ιδέα. Χωρίς να κατανοήσουμε αυτό το γεγονός, η 24η Φεβρουαρίου 2022 παραμένει ακατανόητη — όπως και η επαναλαμβανόμενη αινιγματική φράση για την «εξάλειψη των βαθύτερων αιτίων της σύγκρουσης».

 Στις εμπορικές αρτηρίες της Τεχεράνης, η κρίση γίνεται αισθητή πριν εμφανιστεί σε οποιοδήποτε γράφημα. Εμφανίζεται ως ανασφάλεια. Ένας καταστηματάρχης κοιτάζει τον υπολογιστή του και δεν πληκτρολογεί. Οι πελάτες ρωτούν για την τιμή και αντί για έναν αριθμό, λαμβάνουν μια παύση. Μια φράση που ακούγεται συνηθισμένη, αλλά κρύβει ολόκληρη την οικονομία: «Δεν μπορώ να σας πω την τιμή». Όταν ένα νόμισμα καταρρέει τόσο γρήγως, το εμπόριο παύει να είναι εμπόριο. Μετατρέπεται σε καθημερινό δημοψήφισμα για τον φόβο. Οι άνθρωποι δεν χάνουν μόνο την αγοραστική τους δύναμη, χάνουν την ικανότητα να σχεδιάζουν, να εμπιστεύονται, να φαντάζονται το αύριο. Αυτό είναι το έδαφος από το οποίο αναπτύχθηκε το τελευταίο κύμα διαμαρτυριών. 

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει δημοσιοποιήσει τις απαιτήσεις της προς τις νέες αρχές της Βενεζουέλας —μεταξύ των οποίων την προνομιακή πρόσβαση των αμερικανικών εταιρειών στους πετρελαϊκούς πόρους της χώρας, καθώς και την απαγόρευση πώλησης αργού πετρελαίου και τη διακοπή των σχέσεων με χώρες που η εν λόγω κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως εχθρούς των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών — επιβεβαιώνει ότι η σύγκρουση που βιώνουν σήμερα οι Βενεζουελάνοι αποτελεί μέρος της σφοδρής διαμάχης μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ανερχόμενων καπιταλιστικών χωρών για τον έλεγχο των αγορών, των πρώτων υλών, των εμπορικών οδών και των ζωνών επιρροής, στο πλαίσιο της επιδείνωσης της δομικής κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα.

Το Εθνικό Συνδικάτο Εργαζομένων του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας απευθύνεται σε ολόκληρη την εθνική κοινή γνώμη, στον λαό της Βενεζουέλας και ειδικότερα στους εν ενεργεία και συνταξιούχους εργαζομένους αυτού του εκπαιδευτικού ιδρύματος, στους διοικητικούς υπαλλήλους, τους εργάτες, τους επαγγελματίες, τους τεχνικούς και τους υπαλλήλους των υπηρεσιών με τους ακόλουθους όρους.

Οι συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν το Ιράν εκφράζουν μια βαθιά λαϊκή οργή, που προέρχεται από δεκαετίες δικτατορίας, υψηλού κόστους ζωής, ανεξέλεγκτου πληθωρισμού και κατάρρευσης των συνθηκών διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι διεθνείς κυρώσεις και η καταστροφική οικονομική πολιτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έχουν προκαλέσει βαθιά ύφεση, την ίδια στιγμή που οι καθεστωτικές ελίτ και οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν συσσωρεύσει τεράστια πλούτη. Ξεκινώντας από τους εμπόρους στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης, η κοινωνική αμφισβήτηση εξαπλώθηκε γρήγορα σε περισσότερες από 80 πόλεις, πυροδοτώντας και τις εργατικές γειτονιές, τους μικρούς εμπόρους που έχουν στραγγαλιστεί από την κρίση, τους φοιτητές και τους νέους χωρίς μέλλον.