Anticapitalistas

Οι γενικές εκλογές δίνουν μια φωτογραφία της πολιτικής πραγματικότητας του ισπανικού κράτους: η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού έχει πει «όχι» στη ακραία, φαλλοκρατική (macho), ρατσιστική δεξιά που είναι στην υπηρεσία των πλουσίων. Ο λαός της Αριστεράς κινητοποιήθηκε ενάντια στην απειλή που τέθηκε από αυτή τη μειοψηφία. Η ήττα τους είναι σαφής, παρόλο που θα συνεχίσουν να προσπαθούν να καθορίσουν τη δημόσια συζήτηση επιχειρώντας να μετατρέψουν σε προβλήματα, θέματα που για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι νόμιμα δικαιώματα που πρέπει να αναπτυχθούν: τις ελευθερίες των γυναικών, των μεταναστών και των εργαζομένων.

• ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ.
• ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.
• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΑΤΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ.
• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ.
• ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ .

Υποστηρίζουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πραξικόπημα με λαϊκή κινητοποίηση, αλλά χωρίς να εμπιστευόμαστε την κυβέρνηση Μαδούρο και χωρίς να χαλαρώσουμε την επιφυλακή απέναντι της, επειδή δεν είναι η κυβέρνησή μας και αυτό που χρειάζεται ο λαός είναι μια κυβέρνηση των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων, περνώντας μέσα από τη σύγκληση μιας αληθινής, ελεύθερης και κυρίαρχης Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης, η οποία θα αντικαταστήσει την σημερινή ψευδοσυνέλευση, που έχει απαχθεί από την εκτελεστική εξουσία και από τη γραφειοκρατία, προκειμένου να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση της χώρας σε νέες βάσεις.

Είναι εξοργιστική η προσπάθεια να συγκαλυφτεί ο ρατσιστικός χαρακτήρας του εγκλήματος και οι ευθύνες της κυβέρνησης και της αστυνομίας. Χρειάζεται μια δυναμική απάντηση. Και αυτή μόνο ένα αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό κίνημα μπορεί να την δώσει αποτελεσματικά. 

Ανακοίνωση των Anticapitalistas, ενόψει των εκλογών. 

Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιχειρούμενη αντιδραστική παλινόρθωση. Οι αυτοαποκαλούμενοι “συνταγματιστές” χρησιμοποιούν το Ισπανικό Σύνταγμα προς μια πιο οπισθοδρομική κατεύθυνση και ετοιμάζουν τροποποιήσεις για να πλήξουν ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα και τις ελευθερίες... Ένα τμήμα των παλιών μεσαίων τάξεων αντέδρασε σκληρά στις “απειλές” δημοκρατικών, κοινωνικών και φεμινιστικών αλλαγών που προτείνονταν και μαζί με ένα τμήμα των μεσαίων, επαγγελματικών και αστικών, τάξεων με την άνεση των προνομίων τους, σχημάτισαν μια “φυσική” συμμαχία με την ολιγαρχία. Μια συμμαχία στην οποία οι πρώτοι υποτάσσονται στη μειονότητα αυτή που ελέγχει χρήμα, βιομηχανία και θεσμούς από τη σκιά.

Η απεργία στο εργοστάσιο τσιγάρων Σαλόνικα αναδεικνύει ακόμη πολλές άλλες πτυχές της κοινωνικής ζωής στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από το τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας. Οι ταξικοί ανταγωνισμοί, η διάσταση του κοινωνικού φύλου, ίσως και οι υποβόσκουσες εθνοθρησκευτικές διαφορές μπορούν να ανιχνευθούν σ’ αυτόν τον εργατικό αγώνα. Όμως, η πιο σημαντική συνέπεια της απεργίας ήταν η δημιουργία, έναν χρόνο αργότερα, του Συνδέσμου Εργατών και Εργατριών Μηχανοποίητων Σιγαρέττων Καπνοκοπτηρίων Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα του Εργατικού Κέντρου από μέλη που ώς τότε ανήκαν στο εργοδοτικό Σωματείο Αλληλοβοήθειας Καπνεργατών

Με την παρουσία δεκάδων συμπολιτών μας, αγωνιστριών και αγωνιστών της Αριστεράς και των κινημάτων, έγινε την Τρίτη 16 Απριλίου στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Καλλιθέας η πρώτη παρουσίαση της Αριστερής Ανατρεπτικής Δημοτικής Κίνησης “Μια Πόλη στο Δρόμο”. Τις διαδικασίες συγκρότησης της Κίνησης, τις πολιτικές της θέσεις και τους στόχους της παρουσίασαν ο επικεφαλής Χρήστος Ιωαννίδης και τα μέλη της συλλογικής μας εκπροσώπησης Λεωνίδας Αναγνώστου, Δήμητρα Γκεμιτζόγλου και Ραφαήλ Καστρίτσης. Την συζήτηση συντόνισε η Ιλιρίντα Μουσαράι.

Μιας και δεν είναι δυνατόν καμία από τις υπάρχουσες οργανώσεις σήμερα να είναι η δύναμη που χρειαζόμαστε για να ηγηθεί του αγώνα για μια τέτοια κοινωνία, είναι κρίσιμο να καταπολεμήσουμε την εξιδανίκευση και την θεοποίηση οποιασδήποτε οργάνωσης στην Αριστερά. Οφείλουμε να δούμε τις τωρινές μας οργανώσεις ως μέρος μιας διαδικασίας: η κάθε οργάνωση ίσως έχει δυνατά σημεία, αλλά επίσης έχει και όρια και κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψει να υπάρχει, τροφοδοτώντας την μελλοντική, πλουσιότερη, μαζικότερη οργάνωση που χρειαζόμαστε… Ανεξάρτητα από την τύχη της μιας ή της άλλης οργάνωσης που υπάρχει σήμερα, πρέπει να μοχθήσουμε για να μάθουμε από τις εμπειρίες μας και να οικοδομήσουμε πάνω σε αυτές με τρόπο που να είναι πραγματικά, ειλικρινά, πρακτικά, μια ώθηση του αγώνα για χειραφέτηση.

Ενάντια στην Ευρώπη του κεφαλαίου, του ρατσισμού και του πολέμου. Για διεθνιστική ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ. ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΑΤΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ, ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ. ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

του Γιώργου Μητραλιά. Τούτες τις μέρες πριν από 76 χρόνια, τον Απρίλη του 1943, άρχιζε η εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας ενάντια στο ναζιστή δήμιό του. Την ώρα που ο αντισημιτισμός, μαζί με το φασισμό, ξανασηκώνουν κεφάλι και στη νέα γενιά της εβραϊκής Διασποράς αρχίζουν να ξαγεννιούνται οι καλύτερες σοσιαλιστικές παραδόσεις του παρελθόντος, θυμόμαστε τον Μάρεκ Έντελμαν, τον ηγέτη αυτής της εξέγερσης και τον άνθρωπο που ενσάρκωνε περισσότερο από κάθε άλλο αυτές ακριβώς τις εβραϊκές σοσιαλιστικές, αντισταλινικές και αντισιωνιστικές παραδόσεις.