Η ταχεία προέλαση, στη βορειοανατολική Συρία, των στρατιωτικών δυνάμεων που ανήκουν στη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας, οι οποίες ανέλαβαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους – κυρίως αραβικού – του εδάφους που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική ανατροπή στις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή... Αυτά τα γεγονότα, που μεταβάλλουν ριζικά την ισορροπία των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και θέτουν de facto τέλος στην αυτόνομη διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν προφανώς μια σημαντική ήττα για τις SDF. Αυτές έχουν πλέον χάσει το πλεονέκτημα που τους παρείχε, στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο έλεγχος του ενός τρίτου του συριακού εδάφους.

Alborz Ghandehari

Η συνένωση των δικτύων βάσης απαιτεί χρόνια. Ενώ ορισμένοι εκφράζουν αβεβαιότητα ως προς το αν αυτός ο πόλος της κοινωνίας των πολιτών μπορεί να μετατραπεί σε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ικανή να καταλάβει την εξουσία, το γεγονός ότι έχουν ήδη συνενωθεί στο σημερινό τους επίπεδο παρά την τεράστια καταστολή, δείχνει ότι είναι δυνατή η περαιτέρω ενότητα και η ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής. Η συνεχής οικοδόμηση κοινωνικών βάσεων γύρω από αυτόν τον πόλο κινητοποίησης και η λαϊκή διεθνιστική αλληλεγγύη με τέτοια εγχώρια προγράμματα για τη δημοκρατία στο Ιράν, που έχουν δημιουργηθεί από τη βάση, προσφέρουν αναμφισβήτητα ισχυρότερες προοπτικές για τη δημοκρατία μακροπρόθεσμα απ’ ότι η φανταστική γρήγορη λύση που παρουσιάζεται από την παρέμβαση ξένων δυνάμεων με ιδιοτελή συμφέροντα ή από τη μεταρρύθμιση εντός του συστήματος.

Roland Rance

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε να ανακόψει το κύμα κριτικής και τις επιζήμιες αναφορές των μέσων ενημέρωσης, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ήθελε απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει το σχέδιό του για εθνοκάθαρση και γενοκτονία με λίγο πιο αργό ρυθμό και λιγότερη δημοσιότητα. Κανείς από τους δύο δεν είχε την πρόθεση να σταματήσει η καθημερινή σφαγή των Παλαιστινίων, να λάβει ο λαός της Γάζας τα τρόφιμα και τα ιατρικά εφόδια που χρειάζεται επειγόντως, να ανοικοδομηθεί η Γάζα προς όφελος του λαού της ή να πάρει οποιαδήποτε αποζημίωση. Ακόμα λιγότερο είχαν την πρόθεση να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα προβλήματα και να ξεκινήσουν τη διαδικασία επιστροφής των Παλαιστινίων στις πόλεις και τα χωριά από τα οποία εκδιώχθηκαν μαζί με τις οικογένειές τους το 1948.

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Το πρόσφατο κίνημα διαμαρτυριών στο Ιράν έχει προκαλέσει ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό σχολίων, πολλά από τα οποία διατυπώνονται με βάση γνωστά αλλά παραπλανητικά σενάρια. Κάποιοι παρουσιάζουν τις αναταραχές ως μια επικείμενη επαναστατική ρήξη, άλλοι ως αποκλειστικά αποτέλεσμα ξένης αποσταθεροποίησης, ενώ άλλοι ως την καθυστερημένη εκδίκηση μιας κοινωνίας που τελικά έφτασε στα όρια της αντοχής της. Καθένα από αυτά τα σενάρια αποτυπώνει ένα μέρος της εικόνας, αλλά κανένα δεν εξηγεί επαρκώς τη δυναμική της παρούσας συγκυρίας. Αυτό που εκτυλίσσεται μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα ως η σύγκλιση της συσσωρευμένης κοινωνικής εξάντλησης, του ακραίου εισοδηματικού σοκ και της κρίσης διακυβέρνησης, την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία δεν έχει πλέον τους ιδεολογικούς, γραφειοκρατικούς ή δημοσιονομικούς πόρους να διαχειριστεί.

Golnar Nikpour

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Ο Παχλαβί είναι, από κάθε άποψη, ο κλασικός αποτυχημένος γιος. Ποτέ δεν είχε δουλειά, ποτέ δεν ηγήθηκε μιας σοβαρής οργάνωσης και ποτέ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει σημαντική πολιτική υποστήριξη μεταξύ των Ιρανών εντός της χώρας. Για χρόνια, οι εμφανίσεις του ελέγχονταν προσεκτικά μέσα σε μια μικρή φούσκα των μέσων ενημέρωσης, συνήθως ανάμεσα σε θαυμαστές και συμπαθούντες δεξιούς οικοδεσπότες που υποστηρίζουν το νεοσυντηρητικό σχέδιο αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Σε συνέντευξή του στο podcast του Πάτρικ Μπεντ-Ντέιβιντ, δημοφιλές στο δεξιό YouTube και στον χώρο των «εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης», ο Παχλαβί παραδέχτηκε ότι μπορούσε να φανταστεί να επιστρέφει στο Ιράν μόνο με μερική απασχόληση, καθώς η κοινωνική του ζωή και οι προσωπικές του δεσμεύσεις ήταν ριζωμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ήταν μια από τις λίγες στιγμές που ο Παχλαβί έβγαλε τη μάσκα του, αποκαλύπτοντας ακούσια πόσο μακριά βρίσκεται από τη χώρα για την οποία ισχυρίζεται ότι μιλάει.

Ο ναυτικός και στρατιωτικός αποκλεισμός των βενεζουελάνικων ακτών από τις ΗΠΑ, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2025, η διαχείριση των διεθνών μέσων ενημέρωσης και η «ήπια δύναμη» των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, έχουν ως στόχο να παρουσιάσουν τη Βενεζουέλα ως μια χώρα διχασμένη μεταξύ των Μπολιβαριανών (οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο) και της δημοκρατικής δεξιάς. Η πόλωση έχει ως σκοπό να αποκρύψει την ύπαρξη της αριστερής αντιπολίτευσης, δηλαδή να βγάλει την αριστερά από την πολιτική εξίσωση για την επίλυση της σύγκρουσης. Και σε μεγάλο βαθμό στα μέσα ενημέρωσης το έχουν πετύχει, γιατί σήμερα πολλοί εκπλήσσονται όταν τους λέμε ότι στη Βενεζουέλα η πραγματική αριστερά δεν είναι μαδουριστική.

 Η κρίση του Ιράν δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των κυρώσεων, ούτε αποτέλεσμα μιας ξένης συνωμοσίας. Είναι το προϊόν συσσωρευμένων διαρθρωτικών κρίσεων μέσα σε μια καπιταλιστική οικονομία που βασίζεται στην εκμετάλλευση και καθοδηγείται από την πολιτική της ασφάλειας. Οι κυρώσεις θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί, αλλά η συστημική διαφθορά, η αναζήτηση κέρδους, οι βαθιές σχέσεις μεταξύ των θεσμών ασφαλείας και στρατού και της οικονομίας, καθώς και η μετακύλιση του κόστους στους μισθωτούς έχουν μετατρέψει την κρίση σε μια εκρηκτική κατάσταση διαβίωσης. Η λογική της αγοράς και του κέρδους στο Ιράν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως και αλλού...

Η Ουκρανία μπορεί να χρειαστεί να καταπιεί το πικρό χάπι, αλλά το ίδιο και κάθε άλλη χώρα που δεν αναζητάει ή δεν είναι σε θέση για αυτοκρατορικές κατακτήσεις. Όποιος περιορίζει την ειρήνη ή τη δικαιοσύνη σε ηθικές κατηγορίες δεν θα μπορέσει ποτέ να επιτύχει ούτε τη μία ούτε την άλλη. Αντί να καταδικάζουμε το κακό, είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που το καθιστά δυνατό. Πρέπει άραγε οι μικρότερες χώρες ή κοινότητες να αποδεχθούν έναν κόσμο όπου οι μεγάλες δυνάμεις υπαγορεύουν ό,τι θέλουν; Και αν όχι, ποια εργαλεία υπάρχουν στην πραγματικότητα για να αντισταθεί κανείς όταν κάποιος ισχυρότερος τον στριμώξει;

Η Μινεάπολη έχει γίνει αιχμή του δόρατος στον αναδυόμενο ήπιο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ της αμερικανικής κυβέρνησης και μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της. Η πόλη προετοιμάζεται τώρα για μια μαζική απεργία την Παρασκευή. Αν και το ακριβές εύρος της απεργίας δεν έχει ακόμη καθοριστεί, οι συζητήσεις για μια «γενική απεργία» για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έχουν βάση στην πραγματικότητα... Στην προσπάθειά του να τρομοκρατήσει ένα τμήμα των εργαζομένων και να διαιρέσει την εργατική τάξη, ο Τραμπ συνέβαλε αντίθετα στη δημιουργία των συνθηκών που επέτρεψαν στους εργαζόμενους να κατανοήσουν τη δική τους δύναμη.

Είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθεί μια υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βενεζουέλας που θα παραλείπει την ανάγκη επίλυσης των ανισοτήτων και της έλλειψης ελευθεριών στη Βενεζουέλα. Ο σωστός συνδυασμός αυτών των απαιτήσεων αποτελεί σήμερα την πρόκληση για τον αντιμπεριαλισμό. Επομένως, το κάλεσμα για ένα παγκόσμιο αντιμπεριαλιστικό μέτωπο, βασισμένο στην αλληλεγγύη προς τη Βενεζουέλα, πρέπει να περιλαμβάνει το αίτημα για την πλήρη αποκατάσταση των πολιτικών, εργασιακών και κοινωνικών ελευθέρων στη Βενεζουέλα. Αυτό θα απαιτήσει τακτ και δημιουργικότητα, δέσμευση και ένα σαφές όραμα.