Και νοιώθω αλληλέγγυος με εκείνα τα κομμάτια της Αριστεράς (Αντιπολεμική στρογγυλή τράπεζα των δυνάμεων της ρωσικής Αριστεράς, Εκτελεστικό Γραφείο της 4ης Διεθνούς κλπ.), που ενσωματώνουν στο πολιτικό τους πρόγραμμα όχι απλώς τον τερματισμό της εισβολής και την επικράτηση μιας πλαστής ειρήνης με τους όρους του εισβολέα αλλά την ήττα του, που θα εγγυηθεί τους όρους μιας δίκαιης ειρήνης. Μη ρεαλιστικά ίσως και στο στρατιωτικό και στο πολιτικό επίπεδο με βάση τον συσχετισμό των δυνάμεων, αλλά επιβεβλημένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, για μια άξια των παραδόσεων και του ονόματός της Αριστερά. Ακόμα κι’ αν χρειαστεί να καταφύγω στη ρήση του Άγγελου Ελεφάντη για τις πολιτικές συγκυρίες «ενίοτε μένουμε σχετικά μόνοι».

Taras Bilous

Πριν από δύο μήνες, όταν έγραψα «Μια επιστολή προς τη δυτική αριστερά από το Κίεβο», ήλπιζα ότι το σοκ της ρωσικής εισβολής και οι φωνές της ουκρανικής αριστεράς θα ωθούσαν τους δυτικούς αριστερούς να επανεξετάσουν την προσέγγισή τους. Δυστυχώς, πάρα πολλοί από αυτούς απέτυχαν να το πράξουν. Στις αναλύσεις τους για τον πόλεμο, οι Ουκρανοί είναι απλώς θύματα που χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια, όχι υποκείμενα με επιθυμίες που πρέπει να γίνουν σεβαστές.

Είναι μεγάλο λάθος να παραβλέπουμε ότι ο τρόμος έχει αλλάξει στρατόπεδο, να αντιστρέφουμε την πραγματικότητα και να ερμηνεύουμε μια οριακή δικαστική απόφαση, σε μια υπόθεση που επιτυχία υπήρξε ακόμα και η παραπομπή των αστυνομικών, σε αποδοχή και ακλόνητη συνέχεια της διαχρονικής αστυνομικής ατιμωρησίας. Το κίνημα κάθισε τους υπεύθυνους στο εδώλιο, έφερε την κοινωνία δίπλα του, αξίωσε και πέτυχε μια δημόσια δίκη και μια σημαντική νίκη. Και αυτό δεν επιτρέπει ούτε απαισιοδοξία, ούτε ηττοπάθεια.

Sophia Siddiqui

Ο αντιρατσισμός και ο φεμινισμός πρέπει να συμβαδίζουν και κάθε συζήτηση γύρω από τον ρατσισμό που δεν εξετάζει τον ρόλο του φύλου είναι ελλιπής. Ταυτόχρονα, κάθε συζήτηση γύρω από τον φεμινισμό που δεν περιλαμβάνει τον ρατσισμό είναι επίσης ελλιπής. Ήθελα να μιλήσω και για τα δύο ταυτόχρονα και να πω ότι χρειαζόμαστε έναν αντιρατσιστικό φεμινισμό αν θέλουμε να κατανοήσουμε αυτόν τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να αντισταθούμε σε όλες τις μορφές καταπίεσης.

Stephen R. Shalom

Σε ένα πρόσφατο άρθρο στο Jacobin, με τίτλο «Τι αγνοούν οι επικριτές της αριστεράς σχετικά με τις στρατιωτικές λύσεις για την Ουκρανία», ο Branko Marcetic υποστηρίζει ότι η αριστερά θα πρέπει να αντιταχθεί στη δυτική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Ο Marcetic καταδικάζει τη ρωσική εισβολή και πιστεύει ότι οι Ουκρανοί έχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αλλά επιμένει ότι δεν πρέπει να πάρουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους συμμάχους τους. Η επιχειρηματολογία του δεν είναι αρκετά πειστική… Μπορούμε πραγματικά άραγε να πούμε στους Ουκρανούς: Για το δικό σας καλό είναι που κλείνουμε τα αυτιά μας στις εκκλήσεις σας για να έχετε τα μέσα να αμυνθείτε;

Mohamed Abdelrahman

Muzan Alneel

Βλέπουμε μια δεύτερη και βαθύτερη φάση της επαναστατικής διαδικασίας, αλλά πάνω απ’ όλα πρόκειται για μια βαθύτερη κρίση της άρχουσας τάξης. Δεν είμαι σίγουρος αν ο όρος «κρίση του κράτους» ισχύει εδώ, γιατί δεν είναι μόνο μια κρίση του στρατιωτικού καθεστώτος, αλλά και των πολιτικών κομμάτων που προηγουμένως συμμετείχαν στη μεταβατική κυβέρνηση. Αυτά τα κόμματα προσπαθούν τώρα να βρουν μια θέση μέσα σε μια νέα ισορροπία δυνάμεων και νέους πολιτικούς αγώνες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είδαμε την ανάπτυξη οργανωμένων φορέων αντίστασης – τις επιτροπές αντίστασης γειτονιάς.

Abdelsalam Mindas

Muzan Alneel

Magdi el Gizouli

Το ζήτημα της οργάνωσης των γειτονιών και των χώρων εργασίας και της αναδιάρθρωσης του κράτους από τα κάτω προς τα πάνω είναι το κύριο ζήτημα της σουδανικής επανάστασης τώρα. Αυτή η οργάνωση από κάτω προς τα πάνω που προτείνεται στον επαναστατικό καταστατικό χάρτη είναι ένας οδικός χάρτης για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης και του νέου καθεστώτος και παρουσιάζει τα πιο ξεκάθαρα βήματα προς την υλοποίηση του συνθήματος «όλη η εξουσία και ο πλούτος στο λαό».

Emma Graham-Harrison

Vera Mironova

Οι άνδρες κάτω των 65 ετών περνούν τις μέρες τους κρυμμένοι, αφήνοντας τις γυναίκες και τις αδελφές να αναλάβουν τις δουλειές τους. Μια επιθετική εκστρατεία επιστράτευσης από τους υποστηριζόμενους από τη Ρωσία αυτονομιστές που ελέγχουν τμήματα της ανατολικής Ουκρανίας έχει αδειάσει τους δρόμους της περιοχής από άνδρες σε ηλικία στράτευσης, με πολλούς να κρύβονται για να αποφύγουν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Σε μια ένδειξη του πόσο απελπισμένες είναι οι φιλορωσικές αρχές για να ενισχύσουν τις τάξεις των μαχητών, στα τέλη Μαρτίου ανακοίνωσαν ότι το ανώτατο όριο ηλικίας για τη στράτευση αυξήθηκε από τα 55 στα 65 στο Ντονέτσκ, όπως μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Sian Norris

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν γίνει θεατές της φρίκης των καταγγελλόμενων εγκλημάτων πολέμου και των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – συμπεριλαμβανομένων των μαζικών βιασμών και των σφαγών στην πόλη Μπούτσα. Καθώς παρακολουθούμε τα γεγονότα να εξελίσσονται, οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ουκρανίας αντιδρούν ενεργά στην καταστροφή της χώρας τους – συλλέγοντας με επιμέλεια αποδεικτικά στοιχεία για τα εγκλήματα, προκειμένου μια μέρα οι ρωσικές δυνάμεις να λογοδοτήσουν.

Bella Frank

Μια εβδομάδα μετά τη ρωσική εισβολή, η υποστήριξη για την ένταξη στο ΝΑΤΟ στη Σουηδία είχε αυξηθεί απότομα. Σε έρευνα της Novus που δημοσιεύθηκε στις 4 Μαρτίου, το 49% των ερωτηθέντων πίστευε ότι η Σουηδία θα έπρεπε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ενώ το 27% ήταν αντίθετο. Ένα μεγάλο μέρος των ερωτηθέντων, το 24%, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει. Ωστόσο, πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, περίπου το 40% συνήθιζε να λέει όχι στο ΝΑΤΟ και μόνο περίπου το 35% θα τάσσονταν υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Μια άλλη έρευνα του DN/Ipsos δείχνει ότι υπάρχει μια σουηδική πλειοψηφία υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ, εάν η Φινλανδία ενταχθεί – σε αυτή την περίπτωση περίπου 54% θα υποστήριζε τη σουηδική ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Περισσότεροι από ογδόντα συγγραφείς και ακαδημαϊκοί καλούν "όλους εκείνους που απαιτούν ελευθερία για τον εαυτό τους" να "σταθούν στο πλευρό των Ουκρανών": Από τις 24 Φεβρουαρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν διεξάγει έναν κατακτητικό πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Ο στρατός του βομβαρδίζει και καταστρέφει πόλεις και σκοτώνει χιλιάδες αμάχους, όπως έκανε στην Τσετσενία και τη Συρία. Οι Ουκρανοί αντιστέκονται. Πρέπει να τους υποστηρίξουμε χωρίς υπολογισμούς ή επιφυλάξεις. Στις περισσότερες από τις χώρες μας, ωστόσο, ένα πολύ μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης έχει πάρει το μέρος του Ρώσου δικτάτορα. Στο όνομα ενός αντι-ιμπεριαλισμού που, με τα χρόνια, έχει μετατραπεί σε σφοδρό μίσος για τη Δύση, χειροκροτεί όποιον αντιτίθεται στη Δύση.

Σελίδα 11 από 288