Οι μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις φοιτητών - σπουδαστών στο κέντρο της Αθήνας στις 24 Ιούλη 2019 αποτελούν ένα πρώτο δείγμα αγωνιστικής γραφής ότι ο αυταρχισμός, η καταστολή και η συντριβή των δημοκρατικών δικαιωμάτων της νεολαίας και του λαού δεν θα περάσουν και ο όποιος αντιδραστικός νόμος για το άσυλο θα μείνει στα χαρτιά.

Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ, 20 Ιουλίου 2019

Συνεδρίασε στις 20 Ιούλη 2019 η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ με θέμα μια πιο ολοκληρωμένη συζήτηση για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 7^ης Ιουλίου και το κοινωνικό – πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Στη συνεδρίασή της, που ήταν ουσιαστική και γόνιμη, η Π.Ε. υπερψήφισε Απόφαση στην οποία τίθενται τα πρώτα στοιχεία και οι κατευθύνσεις του πολιτικού και οργανωτικού προγραμματισμού για την επόμενη περίοδο και παράλληλα ορισμένες πλευρές μιας ευρύτερης συζήτησης που πρέπει να ανοίξει...

Τα «Μαύρα Γιλέκα» της Γαλλλίας είναι ένα κίνημα Αφροαμερικανών μεταναστών, που θέλουν να αποδείξουν ότι έχουν και πρόσωπο και φωνή και δικαιώματα και να στείλουν το μήνυμα σε όσους τους «σπάνε τα κόκκαλα» και τους εκμεταλλεύονται ότι ο φόβος είναι πλέον στην δική τους πλευρά. Την ίδια στιγμή, τα «Κίτρινα Γιλέκα» πραγματοποίησαν χθες ( 28/7) τον 36ο συνεχόμενο γύρο διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα

Jean-Yves Potel

Ο Κάρολ Μοτζελέφσκι έσβησε την Κυριακή 28 Απριλίου 2019, σε ηλικία 81 ετών. Μαζί του σβήνει μια μεγάλη συνείδηση της δημοκρατικής Πολωνίας. Πορτρέτο μετά θάνατο και μνήμη συζητήσεων με έναν άνθρωπο που παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις του και σεβαστός από όλους.

"Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου; Ο Κορκονέας. Μην το ξεχάσεις ποτέ." (Ανοιχτή επιστολή στα παιδιά που γεννήθηκαν μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου)-Ο γυμνασιάρχης του Αλέξανδρου, Γιώργος Θαλάσσης:

Στη φωτογραφία, η Ριχάμ, 5 ετών, κρατάει την Τούκα, μόλις επτά μηνών, από το σκισμένο μπλουζάκι της, ενώ η Ντάλια, δίπλα της, φαίνεται πως έχει εγκλωβιστεί σε ένα κομμάτι τσιμέντο. Πιο ψηλά, ένας άνδρας ουρλιάζει, ανήμπορος μπροστά στο δράμα.

Στις 17 Ιούλη γνωστοποιήθηκε ότι ο γυναικοκτόνος και βιαστής στο Μάλεμε Χανίων είχε επιτεθεί σε άλλες τρεις γυναίκες με τον ίδιο τρόπο, οι οποίες γλυτώσαν επειδή υπήρχε κόσμος τριγύρω και πρόλαβαν να ξεφύγουν. Την στιγμή που ο ίδιος έχει ομολογήσει βήμα βήμα τις πράξεις του εναντίον της ζωής της βιολόγου, ΜΜΕ και τοπική κοινωνία ως απολογητές της έμφυλης βίας παλεύουν να τον παρουσιάσουν ως ένα ακόμα «καλό» παιδί, διεκδικώντας μια ευνοϊκότερη ποινή.

Αποκλειστικό ρεπορτάζ του https://www.vice.com/gr. Νωρίς το μεσημέρι της Τετάρτης 10 Οκτωβρίου 2018, ο αγρότης Νίκος Παπαχατζίδης πήγε στο χωράφι του έξω από το χωριό Πραγγί, μια ανάσα από τον ποταμό Έβρο. Αντίκρισε μια γυναίκα νεκρή κάτω από μια συστοιχία δέντρων. Το ένα της χέρι ήταν δεμένο με σχοινί και είχε ένα βαθύ τραύμα στον λαιμό. Ο Παπαχατζίδης έφυγε τρομαγμένος και ειδοποίησε την Αστυνομία. Λίγη ώρα αργότερα, σε μικρή απόσταση, κοντά στον χωμάτινο δρόμο, βρέθηκαν νεκρές ακόμη δύο γυναίκες. 

Κώστας Παπαδάκης

Έχουμε χρέος όλες οι παλιότερες φοιτητικές γενιές που πέρασαν από τις σχολές να υπερασπίσουμε την ιστορία μας, να υπερασπίσουμε τη λειτουργία που μας έδωσε την πολυτέλεια να είμαστε πολιτικοποιημένοι, να σκεφτόμαστε πέρα από όσα μας επιβάλλουν η μας επιτρέπουν, να μην εξαντλούμε την κοινωνική, εκπαιδευτική και πολιτική μας πρακτική στο ρόλο του πελάτη του – για πόσο ακόμη – δημόσιου Α.Ε.Ι. Έχουμε χρέος να μην επιτρέψουμε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ούτε στο νόμο, ούτε στην πράξη.

Μιχάλης Θεοδώρου

Το πιο πετυχημένο ανέκδοτο στην ιστορία του κυπριακού προβλήματος είναι το πόσο πολύ επείγει η επίλυσή του για τους Ελληνοκύπριους. Είναι ένας ακόμα μύθος από τους πολλούς που διαμόρφωσαν τα τελευταία 45 χρόνια την ελληνοκυπριακή πολιτική κουλτούρα: Η άμεση επίλυση του Κυπριακού (και η διά μαγείας επιστροφή στην προ του 1974 περίοδο, δηλαδή όταν οι Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας διέμεναν σε μόλις 3% της γεωγραφικής επιφάνειας του νησιού, αποκλεισμένοι στους θύλακες, όπου τάχα τους οδήγησε η ηγεσία τους και όχι οι δολοφονίες συμπατριωτών τους από Ε/Κ αστυνομικούς).