Ο ρατσισμός τους συνοδεύεται συχνά από την ανοησία ότι «ήμασταν διαφορετικοί». Αυτός ο μύθος δεν πείθει. Ήμασταν ακριβώς όπως αυτοί. Αν η ακροδεξιά θέλει να γίνει συναισθηματική για την ιστορία, πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι οι καλύτεροι σύμμαχοί μας, οι ήρωές μας, αυτοί που πρέπει να θαυμάζουμε, ήταν εκείνοι στο Λίβερπουλ και το Λονδίνο, τη Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη και τη Μελβούρνη που στάθηκαν σταθερά ενάντια στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό κατά των μεταναστών και είπαν: «Είστε ευπρόσδεκτοι εδώ!». Οι εχθροί μας, τότε όπως και τώρα, είναι οι φανατικοί που επιδιώκουν να διαιρέσουν τους εργαζόμενους, που προσπαθούν να κάνουν αποδιοπομπαίους τράγους τους φίλους, τους γείτονες και τους συναδέλφους μας. Ας το πούμε ξεκάθαρα: όλοι όσοι ζουν εδώ ανήκουν εδώ.

Μετάφραση ΤΠΤ – “4”

Η παράδοση αυτή της Ουκρανίας θα ήταν καταστροφική για τους πληθυσμούς της, που θα παραδίδονταν στη γενοκτονική βία του καθεστώτος Πούτιν. Αυτό θα ενθάρρυνε και νέες πολιτικές προσάρτησης από τη Ρωσία στα σύνορά της, ή ακόμη και από τις ΗΠΑ προς τη Γροιλανδία ή την Κίνα προς την Ταϊβάν. Και ευρύτερα, θα αποτελούσε τρομερό πλήγμα για το κοινωνικό μας στρατόπεδο και θα επιτάχυνε τη σημερινή παγκόσμια φασιστικοποίηση καθώς και τη λογική της για μοιρασιά σφαιρών επιρροής μεταξύ αυταρχικών ηγετών. Ο αγώνας του ουκρανικού λαού βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιφασιστικής αντίστασης του 21ου αιώνα. Η ακροδεξιά δεν κάνει λάθος, άλλωστε, που υποστηρίζει ομόφωνα το σχέδιο Τραμπ-Πούτιν.

Δίκτυο Αλληλεγγύης στην Ουκρανία (ΗΠΑ) - Ενάντια στο σχέδιο παράδοσης της Ουκρανίας από τον Τραμπ

Ο ιμπεριαλιστικός εκφοβισμός σπάνια είναι τόσο ανοιχτός και θρασύς. Ο Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε την περασμένη εβδομάδα από την Ουκρανία να αποδεχτεί το σχέδιο παράδοσης που πρότεινε μέχρι την Ημέρα των Ευχαριστιών, στις 27 Νοεμβρίου, αλλιώς θα χάσει και το ελάχιστο που απομένει από την αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία, δηλαδή την ανταλλαγή δορυφορικών πληροφοριών σχετικά με τις θέσεις του ρωσικού στρατού και την πώληση όπλων στην Ουκρανία μέσω Ευρωπαίων αγοραστών. Ο Τραμπ σταμάτησε κάθε άλλη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία όταν επανήλθε στο αξίωμα τον Ιανουάριο.

 Η αριστερά στη Βρετανία βρίσκεται στη μέση της πιο σημαντικής ίσως διαδικασίας σχηματισμού κόμματος από την ίδρυση του Εργατικού Κόμματος το 1900. Η διαδικασία αποδεικνύεται αργή και δύσκολη, αν και η ανάγκη είναι πιο επείγουσα από ποτέ. Η ακροδεξιά έχει γίνει όλο και πιο ισχυρή τα τελευταία δύο χρόνια, και η κυβέρνηση των Εργατικών την ακολουθεί με λιγότερη ντροπή (και λιγότερη εκλογική επιβράβευση) από ποτέ. Με το δικομματικό σύστημα να βρίσκεται σε μια άνευ προηγουμένου κρίση, το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε έναν επικίνδυνο δρόμο προς μια ακροδεξιά κυβέρνηση, αλλά υπάρχουν εξαιρετικές ευκαιρίες για την αριστερά να αντιστρέψει την κατάσταση.

Την Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2025, ο γραμματέας της έδρας «Enjoining Good & Forbidding Wrong» (Προώθηση του καλού και απαγόρευση του κακού) της επαρχίας Τεχεράνης ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου «Κέντρου Ελέγχου για την Αγνότητα και το Χιτζάμπ», παράλληλα με την οργάνωση και ενεργοποίηση «περισσότερων από 80.000 εκπαιδευμένων εθελοντών» καθώς και 4.575 εκπαιδευτών και δικαστικών βοηθών («zabet-e qazaei»). Οι αξιωματούχοι το χαρακτήρισαν ως μια πολιτιστική-κοινωνική εκστρατεία που διεξάγεται με φορείς «πολιτισμού και ασφάλειας». Αυτό δεν είναι φήμη· πολλά ιρανικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν τις δηλώσεις. Πρόκειται για την αστυνομία ηθών με άλλο όνομα; Όχι ακριβώς, αλλά προορίζεται να κάνει παρόμοια δουλειά μέσω μιας διαφορετικής δομής.

Η άνοδος των αντιδραστικών δυνάμεων στον κόσμο και η απαράδεκτη πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης έχουν οδηγήσει όλους τους Ουκρανούς να αισθάνονται ανασφάλεια. Οι διακοπές στην παράδοση όπλων που προορίζονται για την απώθηση του Ρώσου επιτιθέμενου μεταβάλλουν την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων υπέρ των καταπιεστών. Ωστόσο, η ασφάλεια δεν είναι μόνο θέμα εξοπλισμού. Αφορά επίσης την κοινωνική ασφάλιση, τη σταθερή λειτουργία των βασικών υποδομών, την δίκαιη αμοιβή για την ευσυνείδητη εργασία, καθώς και τη μακροπρόθεσμη προστασία όσων βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Όλα αυτά αποτελούν το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί μια αποτελεσματική άμυνα.

Αναδημοσίευση από περιοδικό ΤΕΣΣΕΡΑ-ΤΠΤ"4"

Αν και κάθε κυβέρνηση μετά τον Άσαντ θα κληρονομούσε μια σειρά από σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, οι σημερινές αρχές, με επικεφαλής τον HTC, δημιουργούν τις δικές τους προκλήσεις. Ο πολιτικός και οικονομικός τους προσανατολισμός κάνει ακόμη πιο δύσκολη τη δημιουργία των βάσεων για μια βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς δημοκρατική διαδικασία και ανασυγκρότηση. Επιπλέον, οι πολιτικές τους οδηγούν σε αυξανόμενη απώλεια της κυριαρχίας της χώρας προς όφελος ξένων παραγόντων. Αντίθετα, το HTC έχει επιδιώξει να εδραιώσει τη δική του εξουσία στους κρατικούς θεσμούς, τον στρατό και την κοινωνία.

Προς το τέλος της ζωής του ο Georg Lukács προέβηκε σε μια σύνθεση των ιδεών που ανέπτυξε μετά το πέρασμά του στο μαρξισμό το 1919, πρώτα στη θεωρία της λογοτεχνίας και μετά στη φιλοσοφία. Καρπός της εργασίας του ήταν τα δυο μεγάλα καταληκτικά έργα του, Η Ιδιοτυπία του Αισθητικού (1963) και Για την Οντολογία του Κοινωνικού Είναι. Στην Οντολογία, το τελευταίο, μεταθανάτια εκδομένο έργο του, ο επιφανής Ούγγρος μαρξιστής επιχειρηματολογεί ότι ο μαρξισμός ενσωματώνει μια υλιστική οντολογία της πραγματικότητας, θεμελιωμένη στο ρίζωμα του κοινωνικού είναι στην εργασία. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει δυο κομβικά κεφάλαια της Οντολογίας: «Οι βασικές οντολογικές αρχές του Marx» και «Εργασία».

Nima Sabouri

Έτσι, τόσο οι φρικαλεότητες των RSF όσο και η υποστήριξη και η συνενοχή των ΗΑΕ έχουν πράγματι τις ρίζες τους στον ίδιο μηχανισμό της σύγχρονης παγκόσμιας τάξης: την «εξωτερική ανάθεση εγκλημάτων και καταστολής» σε μακρινούς παράγοντες για τη διατήρηση του status quo του παγκόσμιου καπιταλισμού, δηλαδή την προστασία των κύριων συμφερόντων των καπιταλιστικών κέντρων. Ωστόσο, ενώ η κριτική ανάλυση της σημερινής τραγωδίας στο Σουδάν αναδεικνύει αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, η εξέταση της επαναστατικής πορείας των καταπιεσμένων στο Σουδάν από το 2013, και ιδίως των επιτευγμάτων των επιτροπών αντίστασης των γειτονιών, προσφέρει μια εικόνα για το πώς μπορεί να οικοδομηθεί μια «δύναμη από τα κάτω» ενάντια στην αυξανόμενη βία των κυρίαρχων δυνάμεων. Αν δεχτούμε ότι ο «πόλεμος των στρατηγών» είχε ως πρωταρχικό στόχο την καταστολή της σουδανικής επανάστασης, τότε η ενίσχυση και η διεύρυνση αυτών των επαναστατικών επιτευγμάτων αποτελεί ζωτικό στοιχείο για την ανάπτυξη μιας εναλλακτικής διεθνιστικής στρατηγικής αλληλεγγύης προς τους καταπιεσμένους του Σουδάν και των άλλων καταπιεσμένων λαών του Νότιου Ημισφαιρίου.

James Markin

Από τη στιγμή που οι απεσταλμένοι του Τραμπ οριστικοποίησαν τη συμφωνία μεταξύ του Νετανιάχου και διαφόρων παλαιστινιακών ένοπλων ομάδων, η κατάσταση στη Γάζα είναι αντιφατική και συγκεχυμένη. Από τη μία πλευρά, οι Παλαιστίνιοι πανηγύρισαν που μπόρεσαν να εγκαταλείψουν τα μισητά στρατόπεδα προσφύγων και να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Από την άλλη πλευρά, οι δολοφονίες δεν έχουν σταματήσει και το Ισραήλ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να ξεκινήσει μια εκστρατεία βομβαρδισμών κατά του Λιβάνου. Από διπλωματική άποψη, η τρέχουσα κατάσταση έχει δύο πτυχές. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης πέρασαν τους μήνες που προηγήθηκαν της έναρξης της συνόδου του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη διαπραγματευόμενες ένα κοινό όραμα για την «ειρήνη» στη Γάζα. Αυτό δεν είναι παρά ένα σχέδιο για πλήρη αποικιοποίηση υπό την ηγεσία του ιμπεριαλιστή Τόνι Μπλερ. Στη συνέχεια, ο Τραμπ πίεσε το Ισραήλ να αποδεχτεί μια συμφωνία «εκεχειρίας» με τη Χαμάς, η οποία απαιτούσε την αποχώρησή τους και την είσοδο τροφίμων στη Γάζα σε αντάλλαγμα για την αμοιβαία απελευθέρωση κρατουμένων. Αυτή η συμφωνία εκεχειρίας δεν περιλαμβάνει ορισμένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μέρη του συνολικού «Σχεδίου Ειρήνης», όπως ο αφοπλισμός της Χαμάς ή η δημιουργία μιας διεθνούς αρχής που θα κυβερνά τη Γάζα στη θέση τους.