Gilbert Achcar

Η αναγνώριση από περισσότερες χώρες μιας υποθετικής οντότητας με την ονομασία «Κράτος της Παλαιστίνης» είναι θετική από την άποψη του συμβολικού της αντίκτυπου στην αναγνώριση του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού σε ένα κράτος, ένα δικαίωμα που αρνούνται οι περισσότερες συνιστώσες του σιωνιστικού κατεστημένου, ιδίως το ακροδεξιό σιωνιστικό φάσμα που κυβερνά σήμερα το Ισραήλ. Ωστόσο, οι σημασίες και οι επιπτώσεις αυτής της αναγνώρισης διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό με την πάροδο του χρόνου.

Η κοινωνιολόγος Ελίζαμπεθ Μπερνστάιν πραγματοποίησε επιτόπια έρευνα με εργαζόμενες στο σεξ στο Σαν Φρανσίσκο μεταξύ 1994 και 1998. .Σύμφωνα με την εκτίμησή της, το 20% των εργαζομένων στο σεξ στην πόλη το 1994 εργάζονταν στο δρόμο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2% των εργαζομένων στο σεξ κυκλοφορούσε στους δρόμους και το 98% εργαζόταν σε εσωτερικούς χώρους. Η πόλη είχε «καθαρίσει». Αλλά υπήρχαν περισσότερες εργαζόμενες στο σεξ, ήταν συχνά καλά εκπαιδευμένες, έβγαζαν περισσότερα χρήματα και παρείχαν ένα συναισθηματικά διαφορετικό είδος σεξ.  

Το trafficking (σύμφωνα με τους anti-traffiking ακτιβιστές) μπορεί να σημαίνει: Την παροχή βοήθειας σε κάθε είδους ανθρώπους να διασχίσουν παράνομα τα σύνορα/ή την παροχή βοήθειας σε γυναίκες να διασχίσουν τα σύνορα για να εργαστούν στο σεξ/ή τον εξαναγκασμό γυναικών να εργαστούν στο σεξ στο εσωτερικό μιας χώρας/ ή την παροχή βοήθειας ή τον εξαναγκασμό νεαρών γυναικών κάτω των 18 ετών να εργαστούν στο σεξ. Αυτή η σύγχυση μεταξύ αυτών των τεσσάρων εντελώς διαφορετικών εννοιών είναι που δίνει στη λέξη την ιδεολογική της δύναμη. Όπως θα δούμε, μια σειρά από μύθοι σχετικά με το sex trafficking εξιτάρουν και ενοχλούν με τρόπους που συγκαλύπτουν αποτελεσματικά τη σύγχρονη ρατσιστική επίθεση κατά των μεταναστών/τριων...

Το «Κοινωνικό Κίνημα» καταδικάζει την απόφαση των ουκρανικών αρχών να φιλοξενήσουν έναν αξιωματούχο μιας κυβέρνησης που κατηγορείται για εγκλήματα κατά των αμάχων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές του διεθνούς δικαίου και την ηθική συνέπεια που δηλώνει η Ουκρανία στον αγώνα της κατά της επιθετικότητας. Μεταξύ των εγκλημάτων που καταλογίζονται στο Ισραήλ από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Λιμοκτονία αμάχων ως μέθοδος πολέμου, σκόπιμες δολοφονίες, επιθέσεις κατά αμάχων, διώξεις και άλλες απάνθρωπες πράξεις, δηλαδή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Daniel Tanuro

Η ουκρανική εμπειρία επικυρώνει σαφώς τη θεωρία της «διαρκούς επανάστασης»: σε μια κατάσταση αποικιακής κυριαρχίας, μπροστά σε έναν ιμπεριαλιστικό επιθετικό πόλεμο, μόνο οι εργατικές τάξεις θα είναι έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους για την υπεράσπιση των εθνικών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο αγώνας για αυτά τα δικαιώματα συνδέεται επομένως με τον αγώνα για τα κοινωνικοοικονομικά τους δικαιώματα απέναντι στους καπιταλιστές εκμεταλλευτές, σε αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους.

Соціальний рух - Κοινωνικό κίνημα

Απαιτούμε να εξαλειφθεί ολόκληρο το μοντέλο που επιτρέπει σε όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία να κλέβουν ατιμώρητα.

Αυτό σημαίνει:

-Ανεξάρτητη έρευνα κατά της διαφθοράς.

-Πραγματική επιθεώρηση εργασίας.

-Καθολική κοινωνική προστασία με τη φορολόγηση των πλουσίων.

-Οικονομική διαφάνεια σε περιόδους πολέμου.

-Ένα δίκαιο κράτος, όχι ένα «κράτος για τις επιχειρήσεις».

-Ο πόλεμος δεν είναι συγχωροχάρτι ή δικαιολογία.

Linah Alsaafin

Ήδη από τις 31 Οκτωβρίου 2023, η Unicef περιέγραφε τη Γάζα ως «νεκροταφείο για τα παιδιά, μια ζωντανή κόλαση για όλους τους άλλους». Αυτό έχει επαναληφθεί από πολυάριθμους αξιωματούχους του ΟΗΕ, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την περασμένη Παρασκευή από τον επικεφαλής της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, Philippe Lazzarini, ο οποίος προειδοποίησε για το «μακιαβελικό σχέδιο δολοφονιών» από το Ισραήλ στη Γάζα. Βλήματα και θραύσματα διαμελίζουν τα εύθραυστα σώματα των παιδιών σε ανοιχτές αγορές, σε σημεία συλλογής νερού, σε χώρους διανομής βοήθειας και ενώ περιμένουν στην ουρά για συμπληρώματα διατροφής. Τα παιδιά βομβαρδίζονται μέσα σε σκηνές εκτοπισμού, καίγονται ζωντανά σε σχολικά καταφύγια και θάβονται κάτω από τα ερείπια των σπιτιών τους. Ακόμη και πριν γεννηθούν, τα έμβρυα ξεριζώνονται από τη μήτρα των μητέρων τους από τη δύναμη των βομβών.

Alex Martin Astley

Οκτώ μήνες μετά την απότομη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου, οι ελπίδες εκατομμυρίων Σύριων να δουν τους εγκληματίες του καθεστώτος να οδηγούνται στη δικαιοσύνη παραμένουν απογοητευτικά απόμακρες. Κατά τη διάρκεια της 54χρονης βασιλείας του Χαφέζ αλ Άσαντ και του γιου του Μπασάρ, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν ή εξαφανίστηκαν – πολλοί από αυτούς με αναγκαστικές εξαφανίσεις, βασανιστήρια και εξωδικαστικές εκτελέσεις. Πέρα από την καθυστέρηση του αναγκαίου κλεισίματος και της αποζημίωσης για τους επιζώντες και τις οικογένειες των θυμάτων, η έλλειψη λογοδοσίας τροφοδοτεί τη θρησκευτική βία στη Συρία, μια πολιτική πυριτιδαποθήκη σε μια χώρα που έχει πλημμυρίσει με όπλα μετά από 14 χρόνια εμφυλίου πολέμου.

Michael Karadjis

Βομβαρδίζοντας το κτίριο του Υπουργείου Άμυνας της Συρίας στη Δαμασκό, αλλά και έξω από το προεδρικό μέγαρο, μαζί με τον θάνατο 15 Σύριων στρατιωτών και αρκετών αμάχων, το Ισραήλ απλώς κλιμάκωσε αυτό που κάνει από τις 8 Δεκεμβρίου, την ημέρα που ο συριακός λαός ανέτρεψε τον προτιμώμενο από το Ισραήλ ηγέτη… Τώρα, λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, υπήρξε φυσικά μια τεράστια κρίση στη νότια επαρχία Σουουέιντα, στην οποία κυριαρχούν οι Δρούζοι, και ενώ για το Ισραήλ είναι μια δικαιολογία, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι πραγματικές κρίσεις και ο τρόπος με τον οποίο τις χειρίζεται μια κυβέρνηση μπορεί να είναι κρίσιμος όσον αφορά την πολιτική διευκόλυνση ενός επιτιθέμενου. Και ενώ πολλά μπορούν να ειπωθούν για τις γελοιότητες κάποιων πιο ακραίων Δρούζων ηγετών, ή για τις επιθέσεις εκδίκησης των Δρούζων εναντίον των Βεδουίνων της Σουουέιντα, η βασική ιστορία εδώ είναι η αποτρόπαια σφαγή των Δρούζων – ακόμη και τα αίσχη του Ισραήλ πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο των γεγονότων που διευκόλυναν πολιτικά τις ενέργειές του.

Συνέντευξη του Κίγκαν Ο’Μπράιαν με τον Ελιέλ Κρουζ, συνιδρυτή του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Φύλου.

Αυτή τη στιγμή, μια τάξη δισεκατομμυριούχων χρησιμοποιεί την τρανσφοβία για να μας στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου για να εμποδίσει τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τα κοινά μας σημεία. Αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, όχι με έναν αφομοιωτικό τρόπο που αγνοεί εντελώς τις διαφορές, αλλά ότι αν πραγματικά οργανωθούμε, δημιουργήσουμε συμμαχίες και αγωνιστούμε -ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαφορές που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι- θα μπορούσαμε πραγματικά να κερδίσουμε πραγματικές αλλαγές που θα ωφελούσαν όλους.