Τάσος Κωστόπουλος

Ηταν μια πρακτική που εφαρμόστηκε επί επτά συνεχόμενες δεκαετίες σε βάρος δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών, άλλοτε πανηγυρικά και συχνότερα εν κρύπτω, πίσω από το προστατευτικό παραπέτασμα που ύψωναν τα κάθε λογής υπηρεσιακά κι «εθνικά» απόρρητα. Από μια άποψη, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν η πιο απτή απόδειξη της συνέχειας του σκληρού πυρήνα του κρατικού μηχανισμού, ανεξάρτητα από κυβερνητικές εναλλαγές, δικτατορίες και φάσεις εκδημοκρατισμού, ανατροπές ή αναδιαρθρώσεις των κατά καιρούς βαλκανικών συμμαχιών της χώρας. Ο λόγος για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας από μεγάλες ομάδες πολιτών που θεωρήθηκαν κατά καιρούς ενσάρκωση του «εσωτερικού εχθρού», σύμφωνα με τις ταξινομήσεις των μηχανισμών ασφαλείας.

Δημήτρης Λιθοξόου

Ο ελληνικός αντιμακεδονικός αγώνας είναι η συστηματική προσπάθεια που κατέβαλε το ελληνικό κράτος στις αρχές του αιώνα, για να χτυπήσει το εθνικό - δημοκρατικό αυτονομιστικό κίνημα των Μακεδόνων. Το ελληνικό κράτος και εθνικιστικό παρακράτος, συμμάχησε με το οθωμανικό κατεστημένο της εποχής. Λεφτά και όπλα διετέθησαν άφθονα, για τη συγκρότηση και αποστολή ένοπλων μισθοφορικών ομάδων σε μη κατοικούμενα από Έλληνες μακεδονικά εδάφη, για να τρομοκρατήσουν το μακεδονικό πληθυσμό και να ανακόψουν τη διαδικασία της μακεδονικής εθνογένεσης. Οι ελληνικές μισθοφορικές ομάδες, υπό την ηγεσία ελλήνων αξιωματικών και υπαξιωματικών, έσφαξαν, βίασαν και πλιατσικολόγησαν. Έσπειραν τη φρίκη και το θάνατο στα μακεδόνικα χωριά...

(Ανανεώνεται με νέα ψηφίσματα) Σωματεία και συλλογικότητες καταδικάζουν την προσπάθεια αποκλεισμού και προπηλακισμού των δασκάλων και καθηγητών, στη συνέλευση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων που έγινε την Δευτέρα 28/01/201 με θέμα τη λειτουργία των ΔΥΕΠ στη Σάμο. Η προσπάθεια αποκλεισμού κορυφώθηκε με επίθεση στο πρόσωπο του μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σάμου και Γενικού Συμβούλου της ΑΔΕΔΥ Φώτη Μαντζώρο, όταν επιχείρησε να διαβάσει ομόφωνη απόφαση της ΓΣ των δασκάλων και νηπιαγωγών της Σάμου σχετική με το θέμα.

Julien Salingue

Θα ρίξουμε μια ματιά πίσω στο 2018, το οποίο ξεκίνησε με μια εξέγερση στο Ιράν, ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής, τις κοινωνικές ανισότητες, τη διαφθορά και την αυταρχισμό του καθεστώτος των Μουλλάδων και με διαδηλώσεις που δέχτηκαν αιματηρή καταστολή, όπως αυτές που γίνονται σήμερα Σουδάν. Η εξέγερση που ξεκίνησε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής το χειμώνα του 2010-2011 απέχει πολύ από την ολοκλήρωσή της, παρόλο που είναι σαφές –και το έτος 2018 το έδειξε για άλλη μια φορά– ότι οι αντεπαναστατικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από τους ιμπεριαλιστές συμμάχους τους, εξακολουθούν να βρίσκονται στην επίθεση.

Sina Zekavat

Το σημερινό κύμα συλλήψεων και καταστολής των αριστερών φοιτητών/ριών αναμένεται να κλιμακωθεί, καθώς η πανεθνική εργατική εξέγερση του Ιράν εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι αντιαυταρχικοί και ανθρωπιστές σοσιαλιστές πρέπει να γίνουν η φωνή τους και να μην επιτρέψουν να συνεχιστούν οι επιθέσεις του ιρανικού καθεστώτος χωρίς διεθνείς αντιδράσεις. Οι επιθέσεις εναντίον των εργαζομένων, των γυναικών, των φοιτητών/ριών και των καταπιεσμένων μειονοτικών κινημάτων στο Ιράν αποτελούν μια επίθεση εναντίον όλων των φωνών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον στη Μέση Ανατολή και πέραν απ’ αυτήν.

Το σωματείο των εργαζομένων στα λεωφορεία της Τεχεράνης και των Προαστίων καλεί σε επείγουσα δράση: Η εκπομπή του ιρανικού εθνικού τηλεοπτικού σταθμού «Καμμένο Σχέδιο» αποτελεί πρόσχημα για τη συντριβή των εργατικών διεκδικήσεων και διαμαρτυριών.

Η Ειρήνη Γκίνη (ή Μίρκα Γκίνοβα) γεννήθηκε το 1916 (αλλού αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησής της, το 1923) στο χωριό Ξανθόγεια (Ρουσίλοβο) του νομού Πέλλας. Ο πατέρας της, Κονσταντίν Γκίνοβ, είχε λάβει μέρος στην αντι-οθωμανική εξέγερση του Ίλιντεν των Σλάβων της Μακεδονίας, το 1903 [Αναδημοσίευση από Our Balkans].

Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (Γαλλία)

Αυτή η ανακοίνωση εκδόθηκε από το NPA το Σάββατο 26 Ιανουαρίου μετά την επίθεσή που δέχτηκε το μπλοκ του στην διαδήλωση των Κίτρινων Γιλέκων του Παρισιού από μια ομάδα της άκρας δεξιάς που αυτοαποκαλείται «Les Zouaves». Αυτό ήταν το ενδέκατο διαδοχικό Σαββατοκύριακο των κινητοποιήσεων, δηλαδή η «Πράξη XI».

του Χάρη Παπαδόπουλου

Η Δεξιά απουσιάζει 20 χρόνια από την κυβέρνηση. Βρήκε τώρα αφορμή για να επιχειρήσει ξανά την επιστροφή της, χάρη στην άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Στη Βενεζουέλα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων καταρρέει και οι μισθοί δεν μπορούν να εγγυηθούν ούτε την απλή επιβίωση του πληθυσμού. Η κυβέρνηση Μαδούρο, όπως και η προηγούμενη του Ούγο Τσάβες, καλούν σε μόνιμη βάση τον λαϊκό κόσμο να στρατευτεί για την πολιτική απόκρουση της Δεξιάς. Αλλά ποτέ αυτές οι κυβερνήσεις δεν τόλμησαν να «κόψουν το κεφάλι της Δεξιάς», απαλλοτριώνοντας το μεγάλο κεφάλαιο.