Δευτέρα, 04 Οκτωβρίου 2021 23:18

Οι άλλες γυναίκες του Αφγανιστάν

Anand Gopal

Περισσότερο από το εβδομήντα τοις εκατό των Αφγανών δεν ζουν σε πόλεις, και κατά την τελευταία δεκαετία η ομάδα των ανταρτών είχε κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της υπαίθρου. Για τους ντόπιους, η ζωή υπό τις συμμαχικές δυνάμεις και τους Αφγανούς συμμάχους τους ήταν καθαρός κίνδυνος· ακόμη και το να πίνεις τσάι σε ένα ηλιόλουστο χωράφι ή να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο στο γάμο της αδελφής σου, ήταν ένα δυνητικά θανατηφόρο ρίσκο. Στην ύπαιθρο, οι ατελείωτες δολοφονίες αμάχων έστρεψαν τις γυναίκες εναντίον των κατακτητών που ισχυρίζονταν ότι τις βοηθούσαν.

Τάσος Κωστόπουλος

Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της Ιστορίας για τις οποίες όλοι (ή σχεδόν όλοι) κάτι έχουν ακούσει, αλλά κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει επαρκή εικόνα. Κι αυτό επειδή απουσιάζει εντελώς κάποια σχετική εξιστόρηση, οσοδήποτε συνοπτική, στην οποία να μπορεί ο ενδιαφερόμενος ν’ ανατρέξει για να καλύψει τα κενά του: ό,τι βρίσκει δεν είναι παρά μόνο κάποια σκόρπια αφηγηματικά θραύσματα, άλλοτε αποσπασματικά κι άλλοτε απλώς υπαινικτικά, που απλώς αυξάνουν την περιέργειά του. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.]

Ένα χρόνο μετά την ιστορική καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, που σήμανε τουλάχιστον την αρχή του τέλους της ατιμωρησίας της ναζιστικής εγκληματικής βίας στη χώρα μας, καλούμαστε όλοι να δώσουμε τη μάχη ενωμένοι ενάντια σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης, νομιμοποίησης και ανοχής της με την πεποίθηση ότι κερδίσαμε μία μεγάλη μάχη και ότι ο πόλεμος, μέσα και έξω από τα δικαστήρια, μαίνεται. Ο λαός στο δρόμο θα υποχρεώσει την εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της και θα φράξει το δρόμο στο φασισμό.

Carol Williams

Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων πολιτικοποίησε μια γενιά φοιτητών, παρασύροντας πολλούς στη ριζοσπαστική πολιτική...

Dragomir Olujić

Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!

Hiroshi Nagasaki

Η περίοδος του 1968 στην Ιαπωνία εκπροσωπείται κυρίως από το φοιτητικό κίνημα Ζενκιότο, την «Ένωση Κοινού Αγώνα όλων των Πανεπιστημίων». Το κίνημα ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας και επεκτάθηκε γρήγορα στα άλλα μεγάλα πανεπιστήμια τα επόμενα τρία χρόνια. Σε ολόκληρη τη χώρα, 127 πανεπιστήμια –το 24% του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος τετραετούς φοίτησης συνολικά– γνώρισαν αποχές ή καταλήψεις το 1968. Το 1969, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 153 πανεπιστήμια ή 41 %. Υπήρξε επίσης ένα κίνημα Ζενκιότο στα ιαπωνικά λύκεια.

Lena Obermaier

Η ακροδεξιά στην Ευρώπη έχει μακρά και ντροπιαστική ιστορία αντισημιτισμού. Ωστόσο, καθώς η ακροδεξιά προσπαθεί να ανανεώσει την εικόνα της και να επιτύχει εκλογικά κέρδη, η ένθερμη υποστήριξη του σιωνισμού έχει γίνει βασικός πυλώνας του σχεδίου της, ενώ το μίσος για τους Εβραίους έχει εμπλουτιστεί με νεότερες μορφές ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2021 21:18

Ο άλλος Μίκης

Τάσος Κωστόπουλος

Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε αναμφίβολα ο σημαντικότερος μουσικός της νεότερης Ελλάδας. Είχε επίσης την τύχη να ζήσει και να δημιουργήσει σε καιρούς που συνέδεσαν την τέχνη του άρρηκτα με τους αγώνες, τους καημούς και τις προσδοκίες μιας μεγάλης (και κυρίως της πιο δυναμικής κι ελπιδοφόρας) μερίδας του ελληνικού λαού. Το διαπιστώνουμε για πολλοστή φορά τούτες τις μέρες του πάνδημου αποχαιρετισμού, με την ανάκρουση των δημοφιλέστερων έργων του να λειτουργεί σαν συλλογικό μνημόσυνο, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής μας νιότης αλλά και μιας ολόκληρης εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί - όταν τα πάντα έμοιαζαν πιθανά και η συνολική κίνηση της Ιστορίας μονοσήμαντα θετική. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών]

Για όσους τολμούν να διδάσκουν και όχι να μαζεύουν απλώς αξιολογικά μόρια ή να χτίζουν βιογραφικά, τα καθήκοντα είναι πλέον πολύ αυξημένα. Υπάρχει ο δύσκολος μονόδρομος της ουσιαστικής διδασκαλίας και των λαϊκών αγώνων για τη δημόσια παιδεία. Όπως τη δεκαετία του ‘60 και σε όλη τη μεταπολίτευση. Μόνο έτσι πραγματώνεται, άλλωστε, ολόπλευρα και η ιδιότητα του/της δασκάλου/ας. Τα χαρακώματα, εν ολίγοις, έχουν χαραχθεί, όχι με δική μας ευθύνη. Με τον αποκρουστικό κόσμο του κεφαλαίου ή με το χαμόγελο της παιδείας, δάσκαλος/α ή στέλεχος; Ο καθένας/μία θα κληθούμε να πάρουμε σύντομα θέση. Εμείς την έχουμε πάρει ήδη, με το μέλλον και τα παιδιά…

Anthony Davis

Έχουν προηγηθεί ειρηνικές διαμαρτυρίες, αιματηρές σφαγές, οικονομική κατάρρευση και μια θανατηφόρα πανδημία, αλλά έξι μήνες αφότου ο στρατός της Μιανμάρ κατέλαβε την εξουσία ανατρέποντας μια εκλεγμένη κυβέρνηση, μια πραγματικότητα έχει γίνει απολύτως σαφής: Παρ’ όλη την αγωνιώδη οργή και τις διπλωματικές χειραψίες, η «διεθνής κοινότητα» δεν έρχεται να βοηθήσει. Ο λαός της Μιανμάρ είναι μόνος του με τους στρατιωτικούς δεσμοφύλακές του και αντιμετωπίζει μια απλή επιλογή: να παραδοθεί ή να αντισταθεί. Όπως δείχνει μια εκστρατεία βομβιστικών επιθέσεων, στοχευμένων δολοφονιών και ένοπλων συγκρούσεων σε ολόκληρη τη χώρα που εξαπέλυσαν οι τοπικές «Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας», πολλοί από τους νέους της χώρας έχουν κάνει αυτή την επιλογή πριν από λίγο καιρό.

The Irrawaddy

Η σκιώδης Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Μιανμάρ (NUG) κήρυξε την Τρίτη πόλεμο στο καθεστώς της χώρας προκειμένου «να ανατρέψει τη στρατιωτική διακυβέρνηση»… Το καθεστώς της Μιανμάρ έχει αυξήσει τις συλλήψεις των απεργών δημοσίων υπαλλήλων, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται εκπαιδευτικοί, γιατροί και διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι συμμετείχαν στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής… Η χούντα της Μιανμάρ έχει εξαφανίσει με τη βία περίπου 5.000 ανθρώπους χωρίς να αφήσει ούτε τα μέλη της οικογένειάς τους να μάθουν πού βρίσκονται… Περίπου 2.000 στρατιώτες και αστυνομικοί έχουν προσχωρήσει στο Κίνημα Πολιτικής Ανυπακοής μετά το πραξικόπημα του στρατού της Μιανμάρ την 1η Φεβρουαρίου

Σελίδα 2 από 257