Η 7η Οκτωβρίου 2020 θα μείνει στην ιστορία ως η αρχή του τέλους στη διαχρονική ατιμωρησία της ακροδεξιάς και φασιστικής βίας στην Ελλάδα από τη δικαστική εξουσία. Χρειάστηκε μακρόχρονη νομική και κινηματική πάλη μέσα και έξω από τα δικαστήρια για αυτό από το 2013 μέχρι την ημέρα εκείνη. Η λαϊκή κινητοποίηση ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που αφύπνισε την πλειοψηφία της δημοκρατικής κοινής γνώμης, ανάγκασε το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. να αποδοκιμάσουν την Χρυσή Αυγή και τα τάγματα εφόδου της και απελευθέρωσε το Δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει αυτό που το αποδεικτικό υλικό βοούσε, ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση

Dave Kellaway

Sinistra Anticapitalista

Ο Μίμμο Λουκάνο ήταν δήμαρχος του Ριάτσε, μιας μικρής πόλης στην Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας. Χρησιμοποίησε το ηγετικό του αξίωμα για να καλωσορίσει τους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην πόλη του… Η απόφαση του δικαστηρίου να καταδικάσει τον Μίμμο Λουκάνο σε 13 χρόνια φυλάκισης μας αφήνει σχεδόν άναυδους, σαν να είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε το συντομότερο δυνατό. Δυστυχώς είναι η πραγματικότητα, η πραγματικότητα της ταξικής δικαιοσύνης, ή μάλλον μια κατάπτυστη ταξική βεντέτα εναντίον ενός αξιοπρεπούς ανθρώπου που ανταποκρίθηκε στις αδικίες ενός άδικου κόσμου και στα βάσανα των μεταναστών. Ο Μίμμο έχτισε την αλληλεγγύη, τη φιλοξενία, ένα μέλλον με δουλειά και μια αξιοπρεπή ζωή για όσους φεύγουν από τον πόλεμο και τη δυστυχία και για τους συμπολίτες του.

Τετάρτη, 06 Οκτωβρίου 2021 11:02

Μετά το φιάσκο των γερμανικών εκλογών

Marx21

Die Linke: επτά θέσεις για την πορεία προς τα εμπρός

Η ανακοίνωση του δικτύου Marx21 που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου και υποστηρίζει ότι ο κύριος παράγοντας της ήττας του Die Linke ήταν η απόφασή του να ποντάρει τα πάντα σε ένα εκλογικό μέτωπο με το SPD και τους Πράσινους, με την ελπίδα να συμμετάσχει σε μια κοκκινο-κόκκινο-πράσινη κυβέρνηση, αντί να διεξάγει εκστρατεία για τη δική του πολιτική και να εμβαθύνει τους δεσμούς με τα απεργιακά και κοινωνικά κινήματα.

Δευτέρα, 04 Οκτωβρίου 2021 23:18

Οι άλλες γυναίκες του Αφγανιστάν

Anand Gopal

Περισσότερο από το εβδομήντα τοις εκατό των Αφγανών δεν ζουν σε πόλεις, και κατά την τελευταία δεκαετία η ομάδα των ανταρτών είχε κατακτήσει μεγάλες εκτάσεις της υπαίθρου. Για τους ντόπιους, η ζωή υπό τις συμμαχικές δυνάμεις και τους Αφγανούς συμμάχους τους ήταν καθαρός κίνδυνος· ακόμη και το να πίνεις τσάι σε ένα ηλιόλουστο χωράφι ή να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο στο γάμο της αδελφής σου, ήταν ένα δυνητικά θανατηφόρο ρίσκο. Στην ύπαιθρο, οι ατελείωτες δολοφονίες αμάχων έστρεψαν τις γυναίκες εναντίον των κατακτητών που ισχυρίζονταν ότι τις βοηθούσαν.

Τάσος Κωστόπουλος

Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της Ιστορίας για τις οποίες όλοι (ή σχεδόν όλοι) κάτι έχουν ακούσει, αλλά κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν έχει επαρκή εικόνα. Κι αυτό επειδή απουσιάζει εντελώς κάποια σχετική εξιστόρηση, οσοδήποτε συνοπτική, στην οποία να μπορεί ο ενδιαφερόμενος ν’ ανατρέξει για να καλύψει τα κενά του: ό,τι βρίσκει δεν είναι παρά μόνο κάποια σκόρπια αφηγηματικά θραύσματα, άλλοτε αποσπασματικά κι άλλοτε απλώς υπαινικτικά, που απλώς αυξάνουν την περιέργειά του. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών.]

Ένα χρόνο μετά την ιστορική καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, που σήμανε τουλάχιστον την αρχή του τέλους της ατιμωρησίας της ναζιστικής εγκληματικής βίας στη χώρα μας, καλούμαστε όλοι να δώσουμε τη μάχη ενωμένοι ενάντια σε κάθε προσπάθεια αναβίωσης, νομιμοποίησης και ανοχής της με την πεποίθηση ότι κερδίσαμε μία μεγάλη μάχη και ότι ο πόλεμος, μέσα και έξω από τα δικαστήρια, μαίνεται. Ο λαός στο δρόμο θα υποχρεώσει την εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της και θα φράξει το δρόμο στο φασισμό.

Carol Williams

Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν τα χρόνια της πιο έντονης ταξικής πάλης στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ήταν μια περίοδος που ολοκληρώθηκε με δύο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Το πρώτο, το 1960, άνοιξε μια φιλελεύθερη περίοδο κατά την οποία άνθισαν οι σοσιαλιστικές ιδέες και αναπτύχθηκε η οργάνωση της εργατικής τάξης. Αλλά οι πολιτικά ασταθείς κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τις δυνάμεις που απελευθερώθηκαν. Αφού η προειδοποιητική βολή του «ήπιου» πραξικοπήματος του 1971 απέτυχε να τις χαλιναγωγήσει, το πραξικόπημα του 1980 έκλεισε αποφασιστικά τον χώρο για οργάνωση... Ένα σημείο καμπής είχε σημειωθεί το 1968, όταν το κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων πολιτικοποίησε μια γενιά φοιτητών, παρασύροντας πολλούς στη ριζοσπαστική πολιτική...

Dragomir Olujić

Ήμασταν εναντίον του καθεστώτος αλλά όχι εναντίον του σοσιαλισμού - δεν απαιτούσαμε περισσότερο σοσιαλισμό αλλά έναν ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό! Ήμασταν εναντίον του κόμματος, επειδή, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμπεριφερόταν σύμφωνα με το πρόγραμμά του. Ήμασταν εναντίον του Τίτο, επειδή ηγείτο ενός υβριδικού συστήματος... Αυτό το υβριδικό σύστημα καθοδηγούνταν στο σύνολό του από την κομματική ελίτ και τον Τίτο, συχνά μέσω ενός «πλεονάσματος βίας» ή/και των άμεσων παρεμβάσεων του Τίτο. Εμείς θέλαμε μια κοινωνία οργανωμένη, τόσο οριζόντια όσο και κάθετα, με βάση την αρχή των εργατικών συμβουλίων!

Hiroshi Nagasaki

Η περίοδος του 1968 στην Ιαπωνία εκπροσωπείται κυρίως από το φοιτητικό κίνημα Ζενκιότο, την «Ένωση Κοινού Αγώνα όλων των Πανεπιστημίων». Το κίνημα ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο και το Πανεπιστήμιο της Ιαπωνίας και επεκτάθηκε γρήγορα στα άλλα μεγάλα πανεπιστήμια τα επόμενα τρία χρόνια. Σε ολόκληρη τη χώρα, 127 πανεπιστήμια –το 24% του εθνικού πανεπιστημιακού συστήματος τετραετούς φοίτησης συνολικά– γνώρισαν αποχές ή καταλήψεις το 1968. Το 1969, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε σε 153 πανεπιστήμια ή 41 %. Υπήρξε επίσης ένα κίνημα Ζενκιότο στα ιαπωνικά λύκεια.

Lena Obermaier

Η ακροδεξιά στην Ευρώπη έχει μακρά και ντροπιαστική ιστορία αντισημιτισμού. Ωστόσο, καθώς η ακροδεξιά προσπαθεί να ανανεώσει την εικόνα της και να επιτύχει εκλογικά κέρδη, η ένθερμη υποστήριξη του σιωνισμού έχει γίνει βασικός πυλώνας του σχεδίου της, ενώ το μίσος για τους Εβραίους έχει εμπλουτιστεί με νεότερες μορφές ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2021 21:18

Ο άλλος Μίκης

Τάσος Κωστόπουλος

Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε αναμφίβολα ο σημαντικότερος μουσικός της νεότερης Ελλάδας. Είχε επίσης την τύχη να ζήσει και να δημιουργήσει σε καιρούς που συνέδεσαν την τέχνη του άρρηκτα με τους αγώνες, τους καημούς και τις προσδοκίες μιας μεγάλης (και κυρίως της πιο δυναμικής κι ελπιδοφόρας) μερίδας του ελληνικού λαού. Το διαπιστώνουμε για πολλοστή φορά τούτες τις μέρες του πάνδημου αποχαιρετισμού, με την ανάκρουση των δημοφιλέστερων έργων του να λειτουργεί σαν συλλογικό μνημόσυνο, όχι μόνο της μεταπολιτευτικής μας νιότης αλλά και μιας ολόκληρης εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί - όταν τα πάντα έμοιαζαν πιθανά και η συνολική κίνηση της Ιστορίας μονοσήμαντα θετική. [Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών]

Σελίδα 5 από 260